บทที่ 34 ผมทนไม่ไหวแล้ว

นักรบเดินออกไปแล้ว เธอมองตามจนแผ่นหลังกว้างบึกบึนลับตา หันไปทางไหนตอนนี้มีแต่ต้นไม้กับลำธาร เธอไม่รู้จะทำอะไรระหว่างรอ ได้แต่นั่งเติมฟืนใส่กองไฟ รอเวลาที่เขาจะกลับมา เธอไปหยิบนาฬิกาข้อมือที่ถอดไว้มาดูเวลา ตอนนี้ 8 โมงเช้า อีก 20 นาทีเขาจะต้องกลับมา ถ้าเขาไม่มา เธอจะออกไปตามหาเขาเอง!

ในที่สุดสิ่งที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ