บทที่ 4 ไม่พอใจ
“ปล่อยนะ!”
“กลับไปได้แล้ว ผมจะให้คนขับรถไปส่งที่หอพัก”
“แต่ฉันเป็นแฟน...”
“คุณหนูไม่ได้บอกว่าท่านภุชงค์ว่าคุณเป็นแฟน บอกแค่ว่าเป็นคนคุย เป็นคนคุยก็อยู่ในส่วนของคนคุย อย่าล้ำเส้นมาทำตัวแบบนี้ให้บ้านท่านภุชงค์” นักรบสั่งสอนทอมปากกล้า เจนเนตรกัดฟันกรอดๆ จะอ้าปากพูดแต่ถูกคนขับรถลากตัวออกไปจากบ้านก่อน ร่างของเขาถูกเหวี่ยงขึ้นรถตู้ทันที ไม่ทันจะได้โวยวายอะไร ประตูรถตู้ก็ถูกปิดล็อกโดยอัตโนมัติ ส่งแขกเสร็จเรียบร้อย เขาต้องขึ้นไปเคลียร์กับคุณหนูอารมณ์ร้อนอีก
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” เสียงขรึมจากตรัยคุณ... พี่ชายคนโตของบ้านดังขึ้น หลังได้ยินน้องคนสุดท้องอาละวาดไม่หยุด ด้วยความที่อายุห่างกันหลายปี ทำให้พราวณิรินทร์เกรงใจพี่คนโตมากกว่าขุนคีรี ไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงด้วย
“พี่ตรัย!”
“พี่ตรัย ยัยณิรินทร์มันเป็นบ้าไปแล้ว มันไปเมามาแล้วก็เอาทอมมานอนกกในบ้าน พอเรย์ไล่ไอ้ทอมกลับบ้าน น้องมันก็อาละวาดเหมือนคนบ้า สติแตก” ขุนคีรีชิงฟ้องพี่ชายตัวเองก่อนที่พราวณิรินทร์จะพูด เธอกำมือแน่น
“พี่ตรัย!”
“พราวณิรินทร์!” ตรัยคุณตวาดทีเดียวเธอเงียบกริบ นักรบเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เพื่อประเมินอุปนิสัยใจคอคุณหนูที่เขาจะต้องรับมือ
“พี่ตรัย... คือ...”
“หรือที่ฉันพูดมันไม่จริง ยัยน้องบ้า ทำอะไรไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง ตกลงคบกันแล้วเหรอถึงได้พามานอนที่บ้าน” ขุนคีรีซ้ำเติม พราวณิรินทร์หน้าขึ้นสีแดงเรื่อ
“ยังไม่ได้คบ!”
“แกยังไม่ได้คบแล้วพามานอนที่บ้านได้ยังไง จะมาตีฉิ่งตีฉาบกันได้ยังไงวะ!”
“พี่ขุนอย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจหน่อยเลย ทีพี่พาสาวๆ มานอนที่บ้านไม่ซ้ำหน้า หนูยังไม่เคยพูดเลยนะ ถามหน่อยเหอะว่าแต่ละคนที่พามา พี่ตกลงคบเป็นแฟนหรือยัง ก็ไม่... ถามก็บอกว่าคนคุย ทีพี่มีอะไรกับคนคุยได้แล้วทำไมหนูจะทำบ้างไม่ได้!” พราวณิรินทร์ถามอย่างไม่เข้าใจสุดๆ ขุนคีรีเอามือเกาหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด
“มันไม่เหมือนกันโว๊ย!”
“ไม่เหมือนกันตรงไหน หนูก็คนเหมือนกัน”
“ไม่เหมือนกันตรงที่เธอเป็นผู้หญิง ส่วนขุนเป็นผู้ชาย ความเสียหายมันต่างกัน!” ตรัยคุณพูดแทรกก่อนที่สองคนนี้จะทะเลาะกันมากกว่าเดิม
“แต่หนูไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายนี่คะ พี่เจนเขาเป็นทอม ทอมที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน และหนูก็ยังไม่ได้มีอะไรกับพี่เจนด้วย แค่จูบกันเฉยๆ” หญิงสาวไม่ยอม พูดในสิ่งที่ตัวเองคิด นักรบส่ายหน้าระอา เข้าใจว่าอายุเท่านี้คงจะมีอารมณ์ความต้องการตามฮอร์โมน
“รักมันหรือเปล่า” ตรัยคุณถามเสียงอ่อนลง แววตาที่มองน้องสาวฉายชัดถึงความเข้าอกเข้าใจและปรารถนาดี
“...”
“ว่าไงล่ะ รักไอ้ทอมคนนั้นหรือเปล่า หรือที่ทำไปเพราะต้องการประชดพ่อ” คำถามจี้ใจดำนี้ทำให้พราวณิรินทร์ชะงัก
“เอ้า! พี่ตรัยถามแล้วทำไมไม่ตอบล่ะวะ” ขุนคีรีซ้ำ ยิ่งทำให้หญิงสาวจนมุม
“ผมว่าตอนนี้ก็ดึกแล้ว ให้คุณหนูได้พักผ่อนดีกว่า ถามอะไรไปตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์เพราะคุณหนูเมา” นักรบเห็นว่าบทสนทนานี้มันอาจจะไม่จบง่ายๆ เขาจึงจำเป็นต้องเข้ามาแทรกกลาง
“พี่เห็นด้วยกับเรย์ ดึกมากแล้ว แยกย้ายกันไปนอน ส่วนคำถามของพี่ พี่ไม่ได้ต้องการคำตอบ พี่แค่อยากให้เธอคิดและทบทวนด้วยตัวเอง โตแล้วควรคิดเองได้แล้วว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ” ตรัยคุณเอามือวางบนศีรษะของน้องสาวแล้วโยกเบาๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง ขณะที่ขุนคีรีมองหน้าน้องสาวแล้วส่ายหน้าระอา
พราวณิรินทร์หันไปมองนักรบด้วยความไม่พอใจ คนนี้น่ะเหรอจะมาเป็นบอดีการ์ดส่วนตัวของเธอ ฝันไปเถอะว่าเธอจะยอมให้ใครมาตามติดชีวิตส่วนตัว 24 ชั่วโมง เธอจะทำให้เขาอยู่ไม่ได้เลยคอยดู!
