บทที่ 44 คนหลงดอย

นักรบพาพราวณิรินทร์ออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ เขาและเธอเลือกที่จะไม่หาอะไรกิน มุ่งหน้าพุ่งตรงไปยังหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดเท่านั้น เดินไปได้ราวๆ 1 ชั่วโมง เจอสุนัขเห่าเสียงหลง เด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นต่างหันมามองด้วยความสนใจ

“เย้! ในที่สุดก็เจอหมู่บ้านแล้ว” พราวณิรินทร์หันมากระโดดกอดเขาอย่างดี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ