บทที่ 8 ตามติดทุกฝีก้าว
“เย็นนี้ฉันมีนัดกินข้าวกับพี่เจน”
“ครับ”
“นายไม่ต้องไปก็ได้”
“ไม่ได้ครับ” นักรบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เป็นอีกครั้งที่เธอเองก็เพิ่งสังเกตว่าเขาสูงมาก น่าจะ 185 เซนติเมตร พราวณิรินทร์เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่พอใจ
“นายกำลังทำให้ฉันหงุดหงิด!”
“พี่เรย์ทำดีมากค่ะ ไปกับณิรินทร์ดีแล้ว เธอกินข้าวเสร็จแล้วก็อย่าลืมไปเจอกันที่ร้านเหล้าร้านเดิมด้วยล่ะ” ปานขวัญรีบพูดแทรก
“ปังปอนด์!” พราวณิรินทร์หันมาทางเพื่อน ทำไมทุกคนถึงได้ชอบขัดขวางเธอกับเจนเนตรนัก
“น้องณิรินทร์ พี่มาแล้วฮะ!” เจนเนตรเดินเร็วๆ มาหา พราวณิรินทร์เห็นแล้วยิ้มกว้าง
“สวัสดีค่ะพี่เจน”
“เราไปกันดีกว่า” เจนเนตรจะจับมือหญิงสาว แต่นักรบตรงเข้าไปจับข้อมือของเจนเนตรไว้ก่อน เขาบีบแรงๆ จนเจนเนตรเจ็บ สีหน้าของเจนเนตรไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก แม้แต่ตัวพราวณิรินทร์เขาก็จะไม่ให้จับ!
“โอ๊ย!”
“เรย์!” พราวณิรินทร์ปราม นักรบปล่อยมือของเจนเนตรในทันที
“เจ็บชะมัด! ทำไมบอดีการ์ดคุณหนูณิรินทร์ถึงได้ดุจัง” เจนเนตรแกล้งพูดทีเล่นทีจริง แต่ลึกๆ แอบโกรธ
“ขอโทษแทนเรย์ด้วยนะคะ เราไปกันเถอะค่ะ” พราวณิรินทร์เดินนำออกไป ไม่อยากอยู่ตรงนี้นานเพราะสายตาคนในคณะเริ่มมองเธออย่างสงสัยกันแล้ว นักรบเดินตามติดๆ จนเจนเนตรต้องหยุดฝีเท้า
“เดี๋ยวก่อนนะฮะ นี่อย่าบอกนะว่าบอดีการ์ดของน้องณิรินทร์จะไปกับเราด้วย”
“ใช่ค่ะ”
“น้องณิรินทร์! คือ... บางทีพี่ก็อยากมีเวลาส่วนตัวกับน้องบ้าง น้องบอกให้เขาไม่ต้องตามเราไปไม่ได้เหรอ”
“เอ่อ... ไม่ได้ค่ะพี่เจน ถ้าณิรินทร์ไม่ทำตามคำสั่งของเรย์ ณิรินทร์จะถูกคุณพ่อตัดเงินเดือน” พราวณิรินทร์กระซิบ แต่ไม่รอดพ้นหูของนักรบ เขายิ้มบางที่มุมปาก ยิ่งทำให้พราวณิรินทร์ไม่ชอบหน้าเข้าไปใหญ่
“โธ่...”
“อดทนหน่อยนะคะพี่เจน”
“โอเคๆ พี่จะอดทนเพื่อน้องณิรินทร์ก็แล้วกัน” เจนเนตรถอนหายใจอย่างซังกะตาย คนจะจีบกันดันมีก้างอันเบ้อเร่อมาขวางคอ แถมก้างตัวนี้ยังดุอีกด้วย งานนี้เขาจะต้องทำยังไงดีล่ะเนี่ย!
เจนเนตรพาณิรินทร์เดินออกมากินข้าวร้านข้างๆ มหาวิทยาลัย ร้านนี้เป็นร้านโปรดของพราวณิรินทร์ แต่วันนี้เธอรู้สึกอาหารไม่อร่อยเอาเสียเลย เพราะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมายืนเฝ้าข้างโต๊ะ
ใช่... เฝ้าข้างโต๊ะ!
เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องบ้าที่สุดในชีวิตของเธอแล้ว ชีวิตส่วนตัวของเธอไม่มีความเป็นส่วนตัวอีกต่อไป ยืนกุมมืออยู่ข้างโต๊ะ... กดดันสุดๆ นอกจากจะกดดันแล้วยังทำให้เธอรู้สึกอายคนอื่นอีกด้วย
“เรย์! นายออกไปยืนรอหน้าร้านได้ไหม” พราวณิรินทร์จนมุม ต้องถามนักรบเสียงเบา ไม่อยากให้คนอื่นได้ยินบทสนทนาที่แสนน่าอายนี้
“ไม่ได้ครับ”
“แต่ฉันอายคนอื่น คนจะกินข้าวนายมายืนข้างโต๊ะฉันทำไม ถ้าอยากจะเฝ้าไปนั่งโต๊ะอื่น นั่งแล้วก็ช่วยสั่งอาหารมากินด้วย เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง”
“ผมไม่หิว”
“ไม่หิวก็ไปนั่งเถอะ อย่ามายืนแบบนี้เลยฉันขอร้อง ฉันอาย” ตอนนี้เธอแทบจะอ้อนวอนบอดีการ์ดคนนี้แล้ว นักรบมองหญิงสาวในวัย 20 ปีด้วยสายตาระริก เขาชักเริ่มสนุกกับเธอแล้ว แม้เธอจะมีความเอาแต่ใจดื้อรั้น แต่ในบางมุมก็ทำให้เขารู้สึกขบขัน
พราวณิรินทร์เป็นสาววัยรุ่นทั่วไปที่มีรูปร่างหน้าตาสะสวย น่ารัก ใครเห็นก็เหมือนต้องมนต์สะกด ยิ่งมาเจอรูปร่างอันบอบบาง แต่อวบอิ่มทั้งหน้าอกและสะโพก ใครเห็นมีเป็นต้องหลงใหลเก็บเอาไปเพ้อฝัน ยกเว้นเขาหนึ่งคนที่สิ้นอารมณ์ตั้งแต่เห็นอิทธิฤทธิ์ของแม่เจ้าประคุณเมื่อคืนนี้
“ถ้าคุณหนูอายก็กลับไปกินข้าวที่บ้านสิครับ ผมไม่อาย”
“เรย์!”
“อาหารมาเต็มโต๊ะแล้ว เชิญคุณหนูรับประทานเถอะครับ”
“เฮ้อ!” เจนเนตรวางช้อนส้อมในจานเสียงดังเคล้ง ท่าทางอารมณ์ไม่จอยของเจนเนตรยิ่งทำให้เธอรู้สึกเกรงใจมากกว่าเดิม
“เอางี้... ถ้านายไม่ไปนั่งโต๊ะอื่น ก็มานั่งโต๊ะฉันนี่ นั่งเก้าอี้ข้างๆ ฉันเลย ไม่ต้องยืน” พราวณิรินทร์ลุกขึ้นลากเก้าอี้ออกมาให้เขานั่ง นักรบยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“จะดีเหรอครับ”
“ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว!” เธอใช้มือบางนุ่มนิ่มลากแขนเขามาที่เก้าอี้และกดตัวให้เขานั่งลงสุดแรง บ้าจริง... ร่างกายของเขามีแต่มัดกล้ามแน่นขนัดไปหมด เป็นครั้งแรกที่เธอได้อยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อกับพี่ชาย ถ้าไม่ติดว่าจะบังคับให้เขานั่ง เธอไม่มีวันแตะต้องตัวเขาหรอก!
