บทที่ 9 นั่งร่วมโต๊ะ
“งั้นก็ได้...”
“นั่งอย่างเดียวทำไม ทำไมไม่กินด้วยกันไปเลยล่ะ” เจนเนตรถามประชด นักรบคลี่รอยยิ้มอย่างพอใจ
“ได้เหรอครับ”
“เมื่อกี๊นายบอกไม่หิว” พราวณิรินทร์หันมาทำตาเขียวใส่
“เมื่อกี๊ไม่หิว แต่ตอนนี้หิวแล้ว น้องครับ... รบกวนขอจานอีกชุดนึงด้วย” นักรบหันไปหาพนักงานเสิร์ฟ และนั่นทำให้อวสานมื้อเย็นที่เจนเนตรวาดฝันจะได้คุยกะหนุงกะหนิงกับสาวน้อยตรงหน้า พอจานกับช้อนส้อมถูกวางตรงหน้า นักรบถือวิสาสะตักกินหน้าตาเฉย เป็นครั้งแรกที่พราวณิรินทร์เคยเจอบอดีการ์ดหน้ามึนปีนเกลียวแบบนี้ ลูกน้องพ่อแต่ละคนถูกเทรนมาเป็นอย่างดี ทำไมอีตานี่ถึงได้หลุด QC มาได้!
“เรย์!”
“อื้อ... ต้มจืดอันนี้อร่อยมากเลยนะครับ คุณหนูลองชิมดู” นักรบตักเต้าหู้ในต้มจืดใส่จานหญิงสาว พราวณิรินทร์กำช้อนแน่น มือเริ่มสั่นระริกด้วยความโกรธ
“เรย์!!!”
“ครับ”
“ฉันจะทำยังไงกับนายดี...”
“ใจเย็นๆ ฮะ ไม่เป็นไรหรอก เราสั่งอาหารไปตั้งเยอะ ให้ลูกน้องของน้องณิรินทร์กินด้วยก็ได้” เมื่อสถานการณ์กล้ำกลืนฝืนทน เจนเนตรจำต้องรับบทพ่อพระใจดีไปก่อน เขายิ้มให้กับนักรบทั้งๆ ที่ในใจโกรธสุดๆ แล้ว
“กุ้งชุบแป้งทอดของโปรดณิรินทร์ฮะ” เจนเนตรตักกุ้งจะใส่จานพราวณิรินทร์ แต่นักรบใช้ช้อมส้อมตัวเองตักออกจากช้อนของเจนเนตรก่อนจะไปถึงจานของพราวณิรินทร์ ทำให้หญิงสาวตาโต ไม่คิดว่านักรบจะไร้มารยาทถึงขนาดนี้
“อื้ม... อร่อยจริงๆ ด้วย” แย่งจากช้อนไปไม่พอ ยังตักใส่ปากหน้าตาเฉย พราวณิรินทร์อยากจะร้องกรี๊ดให้รู้แล้วรู้รอดไป
เคล้ง!
“นายนี่มันไร้มารยาทที่สุด!” พราวณิรินทร์ต่อว่า วางช้อนส้อมลงจานอย่างหมดอารมณ์จะกินต่อ นักรบหัวเราะในลำคอที่ได้ปั่นประสาทคนทั้งสองได้
“น้องณิรินทร์... พี่ว่า...”
“ณิรินทร์อิ่มแล้วค่ะ เรียกเช็กบิลเลยดีกว่า” เธอไม่กินต่อแล้ว พราวณิรินทร์ยกมือเรียกพนักงาน เธอวางบัตรเครดิตลงบนโต๊ะเพื่อชำระค่าอาหาร นักรบมองพราวณิรินทร์และเจนเนตรสลับกันไปมา ตอนที่พราวณิรินทร์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ นักรบปรายตามองเจนเนตรด้วยสายตากึ่งดูถูกนิดๆ
“มองแบบนี้หมายความว่ายังไง”
“จะจีบสาวทั้งทีไม่ลงทุนเลย ชวนเขามากินข้าวทำไมไม่จ่ายค่าข้าวล่ะ รู้จักไหมเลี้ยงสาวน่ะ ไม่ใช่ชวนให้สาวมาเลี้ยง” นักรบพูดแทงใจดำ เจนเนตรเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง
“น้องณิรินทร์ไม่ชอบให้ใครเลี้ยงข้าว”
“ใครบอก... คุณหนูบอกเหรอ นี่... จำเอาไว้นะเด็กน้อย ผู้หญิงทุกคนไม่ว่าจะรวยหรือจน ต้องการถูกทรีตเป็นอย่างดี การที่เป็นคนชวนเขามากินข้าว เราต้องเป็นคนจ่ายเงิน ไม่ใช่ผู้หญิง ถึงแม้ว่าเราจะมีฐานะต่ำกว่าผู้หญิงเราก็ต้องเป็นฝ่ายเลี้ยง”
“เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว นายไม่ต้องมาสอน!”
“นี่ขนาดรู้แล้วนะ...”
“ไอ้...”
“มาแล้วค่ะ” พราวณิรินทร์รีบเดินมาที่โต๊ะ พนักงานนำบัตรเครดิตมาคืนและให้เธอเซ็นชื่อบนสลิป ทำให้ช่วยเบรกอารมณ์ของเจนเนตรเอาไว้ได้
“เสร็จแล้ว เราไปร้านเหล้ากันเลยดีกว่า ป่านนี้เพื่อนๆ คงไปเปิดโต๊ะรอไว้แล้ว”
“ครับ”
