บทที่ 100 ไม่ได้อยากกลับมา 99

ในเช้าวันที่ 4 แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ที่เคยเต็มไปด้วยความเงียบเหงา เสียงนกร้องเพลงอยู่ด้านนอกทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง ติงเหยียนและสวีเหว่ยที่นอนอยู่ข้างกัน ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น รู้สึกได้ถึงความสดชื่นกระปี้กระเปร่าเหมือนร่างกายได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่

“เสียวเหว่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ