บทที่ 123 ไม่ได้อยากกลับมา 122

“ถึงบ้านสักที” กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ยังต้องผ่านการตรวจบาดแผลตามร่างกายและนั่งรอเวลาเผื่อการกลายสภาพกว่าสามชั่วโมง

ติงเหยียนเปิดประตูบ้านได้ก็ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาทันที

จินโม่ฝางเดินเข้าครัวหยิบน้ำดื่มติดมือมาด้วยหลายขวด

“ดื่มน้ำหน่อย จะได้สดชื่น”

“ขอบคุณครับ”

“พวกเมิ่งอี้เหิงขอตัวกลับบ้านไปนอนก่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ