บทที่ 208 ไม่ได้อยากกลับมา 207

ติ๊งหน่อง ๆ

“ใครมากดกริ่ง ลูกค้าหรือเปล่า” สวีเหว่ยนั่งถักนิตติ้งวางมือลงจะผละออกไปดูที่ประตู

“เดี๋ยวฉันไปเอง” เมิ่งอี้เหิงลุกจากที่นั่ง ไปเลิกผ้าม่านขึ้นดู ก่อนเดินออกไปหน้าบ้านเมื่อเห็นว่าใครมา

“มาทำไม” เจอหน้าก็ทักทายได้อย่างน่าประทับใจ

“ทำไม ไม่ได้เขียนป้ายว่าห้ามมาสักหน่อย” คุณหมอหนุ่มเอ่ยอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ