บทที่ 212 ไม่ได้อยากกลับมา 211

เมื่อรู้สึกตัวตื่นตอนตีห้า จินโม่ฝางสวมกอดร่างอุ่นที่กำลังหลับสบายอยู่ข้างกายตามความเคยชิน เส้นผมยุ่งเหยิงกับใบหน้าคมชัดดูเกียจคร้านนิด ๆ มองคนรักไม่ละสายตา อีกพักใหญ่กว่าติงเหยียนจะรู้สึกตัวตื่น

“อรุณสวัสดิ์ครับ” หลังจุมพิตอรุณสวัสดิ์ตามปกติแล้วก็นอนเล่นอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน

“อรุณ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ