บทที่ 48 ไม่ได้อยากกลับมา 47

“เสียวเหว่ยมานอนได้แล้ว” ลู่จินเดินมาเรียกคนที่ยังเปิดผ้าม่านมองฝ่าความมืดออกไปด้านนอก

“เรานอนไม่หลับ รู้สึกไม่สบายใจเอามาก ๆ เลย” สวีเหว่ยตอบ แต่สายตาไม่ได้ผละออกไปจากหน้าต่างเลยสักนิด

ลู่จินได้ยินดังนั้นถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา เพราะตนช่วยอะไรไม่ได้ เพียงอยากให้คนรักคลายความกังวลลงสักนิด กลางวันก็ทำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ