บทที่ 73 ไม่ได้อยากกลับมา 72

ท้องฟ้าคืนนี้มืดครึ้ม ไร้แสงดาว ก้อนเมฆหนาแน่นปกคลุมไปทั่วฟ้า สายลมอ่อน ๆ พัดเอาความเย็นเข้ามาทำให้ใบไม้บนต้นที่เหลือเพียงไม่กี่ใบสั่นไหว เสียงฝนตกปรอย ๆ ราวกับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาจากหัวใจอันเจ็บปวดของใครหลายคน

จินโม่ฝางยังไม่ง่วง เขานั่งเงียบ ๆ อยู่บนม้านั่งหน้าบ้าน รอบตัวมีแต่ความเงียบงันว่างเปล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ