บทที่ 97 ไม่ได้อยากกลับมา 96

ภายในห้องนอนที่มืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สลัวลอดผ่านม่านบาง ๆ ลงมากระทบใบหน้าของสวีเหว่ยที่กำลังนอนขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

เขายืนอยู่ท่ามกลางหมอกหนาทึบ เบื้องหน้าเห็นเพียงเงาคนเดินผ่านไปมาใบหน้าไม่ชัดเจน มีเสียงร้องไห้แว่วมาเป็นระยะ บางครั้งได้ยินเสียงกระซิบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ