บทที่ 16 แพ้เป็นเมีย ชนะเป็นผัว 2

“ยังไหวไหม?” รุทเอ่ยถามเสียงเบาแหบพล่า พลางลูบไล้แผ่นหลังชื้นเหงื่อของอีกฝ่ายเบาๆ หวังได้ยิน

ซาคุยะครางอือรับในลำคอ พยักหน้าแผ่วเบาราวกับลูกแมวที่ถูกหยอกจนหมดแรง

“หึ… ทำไมคนอย่างฉันจะไม่ไหว… แค่พักหายใจเฉยๆ ...”

แม้ปากจะคุยโวว่าตนยังไหว แต่ร่างกายของซาคุยะกลับสั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดของรุท ร่างสูงได้แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ