บทที่ 17 คิดถึงมันมากรึไง?!

เช้าวันรุ่งขึ้น รุทตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกตามปกติ เขาขยับกายลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้คนรักที่ยังหลับสนิทต้องตื่นตามไปด้วย ซาคุยะยังคงหลับพริ้มอยู่บนเตียง รุทยกยิ้มเอ็นดูขณะก้มลงมองคนข้างกาย

ผิวขาวซีดที่มีรอยสักลายกุหลาบเต็มแผ่นหลังนั้นขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเจ้าตัวยังคงเหนื่อยอ่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ