บทที่ 25 สายลมสงบ ก่อนพายุจะมา

 เช้าวันต่อมา

รุทยังคงหลับสนิทหลับด้วยฤทธิ์ยา ขนาดให้หมอมาถอดสายน้ำเกลือแต่รุ่งสางยังไม่รู้สึกตัว ซาคุยะจึงค่อยๆ ขยับตัวลุกจากเตียงผู้ป่วย ก่อนจะช้อนร่างสูงใหญ่ขึ้นมาแนบอก

“อื้ม…? จะไปไหน…” รุทงัวเงียลืมตามองคนอุ้ม

“กลับบ้านกัน” ซาคุยะตอบสั้นๆ

“อือ…กลับ… คร่อก~” รุทพยักหน้าอย่างว่าง่าย ซบหัวลงกับอกก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ