บทที่ 3 ไม่รู้ทำอีท่าไหน เสร็จเก้งเฉย! 1/2

ประตูห้องชุดส่วนตัวบนชั้นห้าของบาร์แทบกระแทกผนังเมื่อซาคุยะพาร่างของแขกหนุ่มปริศนาบุกเข้ามาอย่างเร่าร้อน ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงประกบกันไม่หยุด ราวกับต่างโหยหาสัมผัสของกันและกันจนแทบขาดใจ

บอดี้การ์ดที่ตามมาส่งเจ้านายถึงหน้าห้องเหลือบมองหน้ากันเลิ่กลั่กเมื่อเห็นซาคุยะเหวี่ยงร่างคนแปลกหน้าเข้าไปด้านในห้องโดยไม่ปรานี แต่ก่อนประตูจะปิดลง เสียงชายหนุ่มอีกคนที่วิ่งตามขึ้นมาด้วยความร้อนใจก็ดังขึ้นเป็นภาษาอังกฤษอย่างตระหนก

“彼に何をなさるおつもりですか" (คุณจะทำอะไรเขาน่ะ?)

ซาคุยะเพียงเหลือบตามองนิดหนึ่งก่อนกระชากประตูปิดดัง

ปัง!

ด้วยสปิริตของเพื่อน ไทเซยังร้องขอความเมตตาเสียงหลงจากอีกฟากประตู

“どうか、彼に危害を加えないでください” (กรุณาอย่าทำร้ายเขาเลยนะครับ)

เสียงล็อกดังแกร๊ก ตัดขาดโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ซาคุยะกระตุกยิ้มมุมปากพลางคำรามในใจ

‘เสร็จฉันล่ะกวางน้อย… ยั่วดีนัก’

ซาคุยะโอบรัดร่างชายตัวสูงกว่าไม่มากแต่แรงเยอะผิดกับนิสัยที่แสดงออกราวกับเด็กน้อยไว้แนบอก

คนทั้งคู่แทบทรงตัวไม่อยู่ ร่างสองร่างเซถลาไปด้วยกันจนถึงเตียงกว้างกลางห้อง ซาคุยะคำรามเสียงต่ำลึกในลำคออย่างผู้ที่ถูกแรงปรารถนาเข้าครอบงำ เขาออกแรงผลักร่างอีกฝ่ายลงกระแทกกับฟูกนุ่มอย่างดิบเถื่อน นัยน์ตาเปล่งประกายวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ

ในนาทีนี้ ต่อให้อีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหนเขาก็ไม่สนใจอีกแล้ว รู้เพียงว่าร่างเล็กคนนี้จุดไฟราคะในกายของเขาจนโหมกระหน่ำ ซาคุยะกระชากเสื้อเชิ้ตของคนใต้ร่างจนกระดุมกระเด็น เผยเรือนร่างเพรียวบางที่กลับเต็มไปด้วยมัดกล้ามได้รูปแน่นตึง สวนทางกับสัดส่วนเล็กบางนั้นอย่างสิ้นเชิง

“ฮึ… คิดจะเล่นสนุกกับฉันเหรอ… ได้!” ซาคุยะเค้นเสียงทุ้มลอดไรฟัน พลางใช้เข่าดันแยกเรียวขาของคนใต้ร่างให้อ้าออกจากกันอย่างย่ามใจ

รุทรับรู้ได้ถึงไอร้อนแห่งปรารถนาที่แผ่ซ่านออกมาจากแผงอกแกร่งตรงหน้า แม้ฤทธิ์แอลกอฮอล์จะทำให้สติเลือนราง แต่สัญชาตญาณนักสู้ที่หลับใหลในตัวเขากลับถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มกำลัง อดีตนักมวยร่างเล็กที่ซ่อนอยู่สามารถรับมือกับสถานการณ์นี้ได้ดีกว่าที่อีกฝ่ายคาดคิด

เพียงชั่วพริบตาเดียว ขณะที่พยัคฆ์ร้ายกำลังจะตะปบเหยื่อ รุทก็พลิกตัวสวนกลับอย่างว่องไว เขาอาศัยจังหวะที่ซาคุยะเผลอเพราะความประมาท พลิกขึ้นคร่อมร่างสูงใหญ่ได้อย่างง่ายดาย!

“เฮ้ย! กวางน้อย นี่คิดจะทำอะไร?!” ซาคุยะตะโกนลั่นด้วยทั้งความตกใจและขุ่นเคือง ที่อยู่ๆ ตัวเองกลายเป็นฝ่ายถูกกดเสียเอง

รุทแสยะยิ้ม นัยน์ตาฉ่ำปรือวาววับฉายแววเจ้าเล่ห์ชวนให้คนมองใจสั่น เขาเอ่ยลากเสียงยานคางเล็กน้อยตามประสาคนเมา

“แหะๆ ขอโทษคร้าบบบ แต่ผมทนม่ายหวายล้าวคร้าบ!”

ซาคุยะกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างนึกท้าทาย เขายอมผ่อนกำลังลงชั่วคราว ราวกับอยากดูเชิงอีกฝ่าย

“หึ… ไม่ไหวก็ไม่ต้องทน” เขาเอ่ยเสียงต่ำแฝงแววยั่วเย้า แม้จะยังขุ่นเคืองที่โดนล้ม แต่ลึกๆ หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นกับสถานการณ์แปลกใหม่นี้

“จะทานแล้วน้าาา งั่ม!”

รุทไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า รีบโน้มตัวลงมาประกบจูบซาคุยะอีกครั้ง คราวนี้เขาเป็นฝ่ายนำเกมอย่างเต็มที่ รสจูบของรุทร้อนแรงเร่าร้อนจนน่าเหลือเชื่อ วงแขนแข็งแรงกดตรึงไหล่กว้างของยากูซ่าหนุ่มให้นอนราบติดเตียง ร่างเล็กออกแรงกระชากอาภรณ์ที่กั้นกลางระหว่างร่างทั้งสองออกอย่างรีบร้อน

เสียงเนื้อผ้าแหวกขาดดังแคว่ก!

รุทกระชากสูทราคาแพงของซาคุยะจนชุดแทบหลุดติดมือ สติส่วนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ของซาคุยะผุดถ้อยคำด่าสารพัดถึงเจ้าหนุ่มซ่าส์ในใจ

ไอ้เด็กบ้า! สูทเขาแพงกว่าค่าเหล้าที่ไอ้คนด้านบนกรอกปากทั้งเดือนอีกนะ!

ทว่าเขาไม่มีโอกาสได้เอ่ยออกมา เพราะในวินาทีถัดมาร่างสูงก็สะดุ้งเฮือก เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของอีกฝ่ายลูบไล้ไปทั่วแผงอกและหน้าท้องแข็งแกร่ง ก่อนจะเลื่อนต่ำลงสู่จุดอ่อนไหวกลางกาย

“อึก…!” ซาคุยะกัดฟันกรอด ส่งเสียงคำรามฮึ่มต่ำในลำคอเมื่อแก่นกายที่แข็งขึงจนปวดของเขาถูกมือเล็กแต่ทรงพลังนั้นกอบกุมรูดรั้งอย่างจงใจยั่วยวน

ความเสียวซ่านพุ่งจี๊ดขึ้นตลอดแนวกระดูกสันหลัง ยากูซ่าหนุ่มไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าการถูกสัมผัสโดยใครสักคนจะทำให้ร่างกายตัวเองสั่นสะท้านได้ถึงเพียงนี้

ร่างกำยำแกร่งเกร็งกระตุกเล็กน้อยโดยไม่อาจควบคุมได้ ซาคุยะพยายามรวบรวมสติหมายจะพลิกกลับมาคุมเกมอีกครั้ง แต่ทันทีที่ฝ่ามือร้อนผ่าวของรุทเร่งจังหวะรุกเร้า ขณะเดียวกันริมฝีปากอุ่นก็โน้มลงดูดเม้มยอดอกเขาอย่างหนักหน่วง สีหน้าทระนงของเจ้าพ่อยากูซ่าก็พลันเชิดเงย ปล่อยเสียงครางกระเส่าออกมาอย่างลืมตัว

“ดีมาก… ร้องอีกๆ” รุทแค่นเสียงต่ำสั่งเหมือนคนสร่างเมาแล้ว ว่าแล้วคนตัวสูงกว่าก็ลากลิ้นโลมไล้ไปตามผิวกายอีกฝ่ายหนักหน่วงยิ่งขึ้น

เสียงทุ้มแหบพร่าของคนเมาฟังดูดิบเถื่อนขัดกับสรีระเล็กกว่า ทว่าแฝงอำนาจบงการที่อีกฝ่ายไม่อาจขัดขืน ซาคุยะได้ยินแล้วแทบอยากคำรามสวนกับท่าทีถือดีของเจ้าหนุ่มตรงหน้า แต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงปลดปล่อยเสียงครางออกมาตามแรงปรารถนาเท่านั้น

พายุอารมณ์ของทั้งคู่ยิ่งโหมกระหน่ำ รุทเลื่อนกายลงต่ำอีก ก้มหน้าลงสำรวจส่วนอ่อนไหวกลางกายของคนใต้ร่างด้วยนัยน์ตาเป็นประกายวาววับเปี่ยมด้วยแรงปรารถนา

ซาคุยะสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายลิ้นร้อนชื้นสัมผัสกับแก่นกายที่ขยายตึงพร้อมรบของเขา ชายหนุ่มจิกผ้าปูเตียงแน่นเมื่อความเสียวซ่านระดับใหม่พล่านไปทั่วร่าง

“บ้าเอ๊ย... อ๊ะ!” เสียงคำรามต่ำของซาคุยะพลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่าไม่เป็นภาษา เมื่อรุทออกแรงดูดเม้มสลับโลมเลียแก่นกายใหญ่โตอย่างถึงใจ เสียงดูดเลียดังเฉอะแฉะประสานกับเสียงลมหายใจหอบสะท้านของคนทั้งคู่

“อา... ดี... เร็วอีก” ซาคุยะพยายามจะเปล่งเสียงห้ามปรามแต่ก็ทำได้อย่างยากลำบาก เขาใกล้จะสุดกลั้นเต็มที ทว่ามันไม่ทันเสียแล้ว เมื่อหยาดน้ำใสแห่งความสุขซึมออกมาชโลมปลายแก่นกาย บ่งบอกว่าเขาใกล้จะถึงจุดนั้นก่อนเวลาอันควร รุทจึงยอมผละริมฝีปากออก ยกยิ้มมุมปากอย่างยั่วเย้า

“ใจเย็นสิ ของดีมันต้องค่อยๆ ลิ้มลอง” รุทเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ตัวเองก็หอบหนักไม่ต่างกัน ดวงตาคมปลาบของชายหนุ่มฉายชัดถึงความกระหายจัด

รุทจับเรียวขาของซาคุยะแยกออกกว้าง จากนั้นคว้าหมอนมาหนุนใต้สะโพกสอบเพื่อยกระดับให้ช่องทางด้านหลังเผยอรับเขาได้สะดวกขึ้น ความชื้นเฉอะแฉะบริเวณนั้นบ่งบอกว่าซาคุยะเองก็มีอารมณ์พลุ่งพล่านจนสุดจะกลั้นไม่ต่างกัน

“ให้ผมทำนะ” รุทกระซิบแผ่วเบาประชิดริมหูอีกฝ่าย ก่อนที่ปลายนิ้วยาวจะลูบไล้วนเวียนอยู่ตรงปากทางด้านหลังเพื่อกระตุ้นให้พร้อมรับ