บทที่ 39 เรียกเฮียได้ยัง

ซาคุยะปรือเปลือกตาขึ้นช้าๆ รับแสงอรุณที่สาดลอดม่านหน้าต่างเข้ามา เขารู้สึกสดชื่นหลังจากหลับลึกสนิทที่สุดในรอบหลายปี

ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อความปวดระบมแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาที่สะโพกและบั้นเอว แต่ถึงอย่างนั้น ริมฝีปากกลับเผลอคลี่ยิ้มจางเมื่อสายตาเหลือบเห็นรอยจูบสีแดงพราวไปท...