บทที่ 43 คนสวยของผม

“ไม่ต้องอายนะครับ… เฮียสวยมาก” รุทเอ่ยเสียงพร่า ยกยิ้มบางส่งให้อย่างอ่อนโยน

ซาคุยะได้ฟังคำชมก็ยิ่งหน้าแดงซ่าน เขาหลุบตาลงเล็กน้อยพยายามระงับความขัดเขินที่เต้นพล่านอยู่ในอก ก่อนจะผ่อนลมหายใจช้าๆ ปรับใจให้ยอมรับและโอนอ่อนต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้อย่างเต็มที่

ฝ่ายรุทเมื่อเห็นคนรักผ่อนคลายลงบ้างก็...