บทที่ 53 คิดถึงจะตายอยู่แล้ว

[อึก... เฮีย...] อีกฝ่ายเอ่ยสรรพนามที่ใช้เรียกระหว่างกันออกมา เสียงนั้นทั้งแหบพร่าและเต็มไปด้วยความโหยหา

“รุทสึ! รุท” ซาคุยะใจเต้นระส่ำ เผลอกลั้นหายใจไปวูบหนึ่ง

[อือ~]

“นายเมาใช่ไหม แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน... ฉันคิดถึง”

[ฮะๆ คิดถึงเหรอ...? โกหก] เสียงปลายสายดังแทรกขึ้นมา น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมื...