บทที่ 57 ใครง้อใครกันแน่

ซาคุยะนอนหอบหายใจอยู่บนเตียง ดวงหน้าร้อนผ่าวขึ้นเมื่อสัมผัสอ่อนโยนนั้นจางหายไปช้าๆ เขายกมือแตะขมับตนเองตรงที่ถูกจูบ สัมผัสนั้นยังเหมือนหลงเหลืออยู่ให้ใจสั่น กว่าจะทันได้พูดอะไร รุทก็ผละกายเดินออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งให้ซาคุยะนอนนิ่งปล่อยความคิดฟุ้งซ่านเตลิดเปิดเปิงไปกับคำกระซิบและการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ขอ...