บทที่ 58 เป็นผู้ช่วยนักเขียน

“อยู่ดีๆ ก็มาพูดอะไรเลี่ยนๆ” แม้ปากจะว่าเช่นนั้น

แต่รุทกลับเสมองไปทางอื่นกลบเกลื่อน หูของเขาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างน่าเอ็นดูโดยไม่รู้ตัว

“พูดความจริงก็หาว่าเลี่ยน แอบเขินล่ะสิกวางน้อย”

ความรู้สึกสุขใจเอ่อท้นจนกลบความหม่นหมองที่กัดกินหัวใจเขามาหลายสัปดาห์จนหมดสิ้น สายลมเย็นยามค่ำที่พัดแผ่วผ่านเข้ามาทางหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ