บทที่ 61 ลูกของเรา?

บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบงันจนน่าอึดอัด ได้ยินชัดแม้แต่เสียงลมหายใจของทั้งคู่ รุทยืนจังก้าอยู่ข้างเตียง จ้องคนบนเตียงเขม็งราวกับจะค้นคำตอบจากใบหน้านั้น เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุ แต่ก็อดกลั้นรอให้ซาคุยะเป็นฝ่ายพูดก่อน

ซาคุยะเงยหน้าสบตารุท ดวงตาของรุทสะท้อนทั้งความตกใจ ผิ...