บทที่ 7 อย่ามองว่าเสือเป็นแมว

หลังจากรอเวลาให้ผ่านไปพักใหญ่เพื่อให้บางสิ่งออกฤทธิ์ ภายในคฤหาสน์ยามค่ำคืนไร้เสียงใดๆ นอกจากจังหวะฝีเท้าหนักๆ ของซาคุยะที่ก้องสะท้อนไปตามพื้นไม้ขัดมัน และเสียงลมหายใจแผ่วเบาของร่างอีกคนบนบ่าแกร่งของเขา รุทหมดสติไปตั้งแต่ตอนดิ้นสู้เมื่อครู่ ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกพาเข้าสู่ 'ถ้ำเสือ' ของชายผู้เยียบเย็นดุจพญามัจจุราชในเงามืดนี้อย่างช้าๆ

ซาคุยะเดินมาถึงห้องนอนใหญ่ชั้นบนสุดแล้ว เหวี่ยงร่างไร้สติของรุทลงบนฟูกนุ่ม กลางห้องอย่างไร้ความปรานี ดวงตาคมกริบตวัดมองเหยื่อที่นอนแน่นิ่งบนเตียงกว้าง ก่อนริมฝีปากได้รูปจะกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบของผู้กุมชัย 

“นอนหลับสบายดีนี่” เขาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเย็นยะเยือกดุจไอเย็นยามราตรี

บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางสไตล์ญี่ปุ่นโมเดิร์นเงียบงัน มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นเผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทดำของซาคุยะที่ดูน่าเกรงขามราวกับปีศาจราตรี ลวดลายรอยสักรูปมังกรบนต้นแขนโผล่พ้นแขนเสื้อออกมาให้เห็นลางๆ ตอกย้ำถึงตัวตนความเป็นยากูซ่าสุดโหดของเขา ทุกย่างก้าวของชายหนุ่มมั่นคงและดุดันไม่ต่างจากสัตว์นักล่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อให้สิ้นฤทธิ์ในอาณาเขตของมัน

บนเตียงนั้นรุทถูกมัดข้อมือไขว้หลังด้วยเชือกเส้นเล็ก ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เส้นผมสีอ่อนเปียกชื้นเหงื่อปรกใบหน้าขาวซีด ร่างโปร่งบางถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงสแล็คสีเข้มของลูกน้องซาคุยะ แทนชุดเดิมที่หลุดลุ่ยเปรอะเปื้อน

ซาคุยะลากเก้าอี้ไม้เตี้ยตัวหนึ่งมานั่งช้าๆ ที่ปลายเตียง จากนั้นก็ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างใจเย็นพาดไว้กับพนักพิง เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตเนื้อดีสีดำที่สวมด้านใน กระดุมบนถูกปลดออกสองเม็ด เผยรอยสักรูปอสรพิษเลื้อยพันอยู่บนลำคอแกร่งซึ่งขยับขึ้นลงเล็กน้อยยามเจ้าตัวกลืนน้ำลาย ท่วงท่าของซาคุยะนิ่งสงบราวกับเป็นความเงียบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ ยากจะคาดเดาว่าเขาจะทำอะไรต่อไป

สายตาเย็นเยียบเหลือบมองร่างคนบนเตียง มุมปากเหยียดยิ้มบางเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อสองสามวันที่แล้ว คืนนั้นเด็กคนนี้ถือดีท้าทายอำนาจจนเขาเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง

ซาคุยะ หัวหน้าแก๊งใหญ่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับพลั้งเผลอตกเป็นเบี้ยล่างให้เหยื่อที่ตั้งใจจะใช้แค่ระบายอารมณ์ชั่วคราว ความอัปยศนั้นมันเกินจะยอมรับได้สำหรับคนอย่างเขาและไม่มีวันได้รับการอภัย

“คราวนี้คนที่จะถูกกดจมเตียงไม่ใช่ฉัน” ซาคุยะคำรามพึมพำเสียงต่ำกับตัวเองดุจคำสาบาน ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยโทสะอันเดือดพล่านเงียบๆ ในอก ความทรงจำยามที่เขาถูกเจ้ากวางพยศตัวนี้พลิกขึ้นคร่อมในคืนนั้นยังตามมาหลอกหลอน กัดกินศักดิ์ศรีของชายผู้ไม่เคยปล่อยให้ใครขึ้นมาอยู่เหนือหัวได้เลย และคืนนี้เขาจะเอาคืนให้สาสม!

คิดได้ดังนั้น มือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปหยิบขวดแก้วเล็กจิ๋วออกมาจากอกเสื้อ ของเหลวใสภายในขวดสะท้อนแสงวิบวับ ยามต้องแสงโคม ซาคุยะจ้องมันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะผุดขึ้นบนใบหน้า 

นี่คือยาปลุกเซ็กส์คุณภาพสูงที่ลูกน้องเขาเพิ่งลักลอบนำเข้ามาจากตลาดมืดสดๆ ร้อนๆ ตัวยาออกฤทธิ์แรงจนเหยื่อที่โดนเข้าไปจะสิ้นสติสัมปชัญญะทุกอย่าง ร่างกายร้อนรุ่มดั่งต้องเปลวไฟเผาและเต็มไปด้วยความใคร่จนไม่เหลือความยับยั้งชั่งใจ

“ถ้านายคิดว่าฉันจะเลี้ยงดูนายดีๆ ล่ะก็…คิดผิดแล้วเด็กน้อย” เสียงทุ้มของซาคุยะเอ่ยแผ่วเบา ทว่าเย็นยะเยือกน่าขนลุก เขาก้มลงกระซิบกับคนที่ยังสลบไสลอยู่ 

“ฉันจะทำให้นายติดใจจนร้องขอ แล้วคุกเข่าอ้อนวอนฉันไม่ต่างกับทาสสวาท” จบคำเขาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างสะใจ ดวงตาสีสนิมฉายแววสมเพชเวทนาเมื่อมองดูเหยื่อไร้สติบนเตียง 

คืนนี้เขาจะทำให้เด็กตัวโตคนนี้ศิโรราบจนหมดสิ้น รุทจะกลายเป็นของเล่นแก้แค้นที่จะลบล้างความอับอายทั้งหมดและตอกย้ำว่าใครคือผู้ควบคุมที่แท้จริง

ซาคุยะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวอ้อมไปด้านหลังร่างที่ถูกมัด มือหนาขยุ้มกระชากเส้นผมชื้นเหงื่อของรุทเต็มแรง เงยศีรษะของอีกฝ่ายขึ้นอย่างไร้ความปราณี ร่างที่หมดสติสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บแปลบ รุทได้สติขึ้นมาเพราะแรงดึงนั้นทันที ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บ ปรือเปลือกตาขึ้นช้าๆ อย่างมึนงง

“อึก…อือ…” รุทครางฮือในลำคอทั้งที่ยังงุนงงไปหมด ความเจ็บจี๊ดแล่นจากหนังศีรษะและต้นแขนที่ถูกจับล็อกตึงไว้ เขาพยายามเพ่งตามองรอบตัวท่ามกลางความมืดสลัว ก็พบว่าข้อมือตัวเองถูกมัดไขว้หลังไว้แน่นด้วยเชือก สติยังวูบๆ วาบๆ มองอะไรก็พร่าเบลอนไปหมดราวกับทุกอย่างรอบตัวกำลังหมุนคว้าง

“ตื่นได้สักที” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนที่ซาคุยะจะยอมปล่อยมือออกจากผมรุท เมื่อเห็นว่าเหยื่อของเขาฟื้นคืนสติเต็มที่แล้ว

รุทส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ พลางสะบัดหน้าไล่ความมึนงง ซาคุยะยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาไร้อารมณ์ ก่อนจะแสยะยิ้มขำที่มุมปากแล้วเอ่ยเสียงเย็น 

“หวังว่าคงจำได้นะว่าฉันเป็นใคร” น้ำเสียงทุ้มคล้ายถามหยอกแต่กลับทำคนฟังขนลุกวาบ

ชายหนุ่มที่เพิ่งคืนสติรีบกระพริบตาถี่ ไล่ภาพพร่าเลือนออกไป และเมื่อดวงตาเห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน หัวใจของรุทก็หล่นวูบ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างตระหนกสุดขีด 

“ค…คุณ” เขาพึมพำออกมาด้วยเสียงแหบพร่า รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านของหัวใจตัวเอง ซาคุยะหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววเย้ยหยัน ขณะมองสบตาอีกฝ่าย 

“หลับสบายเชียวนะ…หืม?” คำพูดทอดเสียงช้าเหมือนผู้ใหญ่กำลังหยอกเด็ก แต่ความเย็นชากลับมากพอจะทำให้เลือดในกายรุทเย็นเฉียบ

ความสับสนและความกลัวแล่นจับหัวใจ รุทเม้มปากแน่น พยายามระงับอาการสะท้านขวัญขณะจ้องหน้าซาคุยะราวกับจะค้นคำตอบ เขาลองกระตุกข้อมือที่ถูกมัดดูแต่ก็แน่นหนาจนขยับไม่ได้ดั่งใจ ในที่สุดก็กลั้นใจกู่เสียงตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง 

“ปล่อยผม! คุณจะทำบ้าอะไร?! จะเอาอะไรจากผม” น้ำเสียงนั้นสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด แม้เจ้าตัวจะพยายามฮึดทำใจดีสู้เสือก็ตาม

ซาคุยะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับท่าทีดื้อรั้นสวนสิ้นหวังนั้น เขาค่อยๆ เดินอ้อมจากด้านหลังมาหยุดยืนตรงหน้าเตียง แล้วย่อตัวลงจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับคนที่นอนอยู่

“ถามว่าจะเอาอะไร? ก็เอาข้างหลังนายไง” เสียงทุ้มทวนถามช้าๆ พลางแสยะยิ้มเหี้ยม สิ้นคำตอบเขาก็พุ่งมือไปคว้าบีบแก้มของรุทอย่างแรง บีบเค้นกระชากจนปากของอีกฝ่ายอ้าออก

ซาคุยะไม่ปล่อยให้เหยื่อทันได้สวนอะไรกลับมาอีก มืออีกข้างควักหลอดแก้วใบเล็กที่เตรียมไว้ขึ้นมาเปิดฝาทันที จากนั้นกระชากคางของรุทให้เงยขึ้นสูง รั้งปากให้เปิดอ้าเต็มที่ แล้วเทของเหลวใสในหลอดกรอกเข้าปากรุทจนหมดรวดเดียว!

“อ๊ะ! อ่อก! แค่กๆ!!” รุทสำลักหัวทิ่ม หยดของเหลวรสขมปร่าทะลักลงคอรวดเร็วเกินจะตั้งตัว เขาดิ้นพล่านสุดชีวิต พยายามสะบัดหน้าหนีและส่ายหัวเพื่อจะคายไอ้ของรสชาติชวนคลื่นไส้นั่นออกมาให้พ้นคอ แต่ฝ่ามือแข็งแรงของซาคุยะก็บีบกระชากขากรรไกรเขาไว้แน่นชนิดแทบแหลกละเอียด บังคับให้กลืนของเหลวนั่นลงไปจนหยดสุดท้าย รุทสำลักจนหน้าแดงก่ำ น้ำตาเล็ดจากหางตาด้วยความจุกแน่นและแสบร้อนในลำคอ

“ดีมาก…กลืนลงไปให้หมด” ซาคุยะยิ้มเหี้ยมอย่างพึงพอใจ พลางปล่อยมือออกจากคางและใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรงจนศีรษะของรุทกระแทกลงกับที่นอนดังตุบ ร่างโปร่งไอโขลกๆ สำลักหอบเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ รสขมปร่ายังคงหลงเหลือติดปลายลิ้น จนต้องสั่นศีรษะไปมาด้วยความขยะแขยงและโมโหระคนกัน

“แค่กๆ! นะ น้ำอะไร... แค่ก!…ฮึ่ก!” 

รุทกัดฟันถามเสียงสั่น ปนไอสำลัก ดวงตาเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและหวาดหวั่นในที การตกเป็นเบี้ยล่างอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้ทำเขาแทบคลั่ง ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีหลังกลืนของเหลวนั่นลงไป เขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่ก่อตัวขึ้นในร่างกาย ไอร้อนบางอย่างแล่นพล่านจากช่องท้องเปรียบเหมือนไฟลามทุ่ง แผ่กระจายไปทั่วสรรพางค์กาย ผิวหนังทุกตารางนิ้วเหมือนถูกกระตุ้นปลุกเร้าให้ไวต่อสัมผัส ความคิดอ่านและสติเริ่มพร่าเลือนอย่างน่ากลัว

ซาคุยะไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรงๆ มีเพียงเสียงหัวเราะหึในลำคอคล้ายจะบอกเป็นนัยอยู่กลายๆ สายตาเย่อหยิ่งจับจ้องปฏิกิริยาของเหยื่อตรงหน้าด้วยความสมใจ เขาลุกยืนเต็มความสูง มองดูร่างของรุทที่ตอนนี้กำลังหอบกระเส่า ร่างนั้นบิดเร่าไปมาคล้ายกำลังทุกข์ทรมาน เสื้อเชิ้ตเนื้อบางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อในเวลาไม่กี่อึดใจ

“อือ… อา…” เสียงครางหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากรุทเองโดยที่เจ้าตัวไม่ทันยั้ง เขาพยายามฝืนหลับตาปี๋ ส่ายศีรษะไปมาอย่างคนเมามายหวังจะสลัดความรุ่มร้อนนี้ให้หลุดพ้น แต่ทุกอย่างก็เปล่าประโยชน์ ความรู้สึกแปลกประหลาดยังคงแล่นพล่านไปทั่วกาย หนำซ้ำยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ หัวใจหนุ่มเต้นโครมครามแทบระเบิด ร่างกายร้อนผ่าวไปหมด โดยเฉพาะบั้นท้องน้อยที่บัดนี้ปวดหนึบจนเขาต้องบิดกายไปมาอย่างทรมาน

เพียงไม่กี่วินาที รุทก็เบิกตากว้างขึ้นอย่างตระหนกเมื่อเริ่มตระหนักได้ถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง ลมหายใจเขาหนักหน่วงราวเตาหลอม ใบหน้าร้อนเห่อจนขึ้นสีจัดจ้าน ร่างทั้งร่างปวดร้าวด้วยความต้องการบางอย่างที่แรงกล้าและน่าอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง…หืม?” ซาคุยะกดเสียงถามเบาๆ แฝงแววสมเพชเย้ยหยัน ร่างสูงยืนกอดอกมองลงมายังเหยื่อของตนด้วยสีหน้าพึงพอใจเต็มที่ รุทผงกศีรษะขึ้นมองเขาทั้งที่ยังหอบสะท้าน ดวงตาพร่ามัวจ้องเห็นซาคุยะยิ้มมุมปากร้ายกาจราวกับกำลังสนุกกับภาพตรงหน้าเหลือเกิน

“นี่มัน…แค่เริ่มต้นเท่านั้น” ซาคุยะเอ่ยพลางหัวเราะในลำคอ “อีกเดี๋ยวยาจะแล่นเข้ากระแสเลือด จะทำให้นายคลุ้มคลั่งกระหายจนทนไม่ไหวเชียวล่ะ” 

คำพูดของเขาชัดถ้อยชัดคำในความเงียบ รุทกัดฟันกรอด พยายามจะเค้นคำด่าออกมาแต่กลับหลุดเสียงครางต่ำอย่างน่าเวทนา ความเสียววูบวิ่งตัดผ่านร่างเขาจนสมองแทบขาวโพลน

เขารู้สึกเหมือนควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับอันตรธานหายสิ้น มือเท้าที่เคยดิ้นหนีซักล้านตอนนี้กลับทั้งอ่อนทั้งสั่นไปหมด มีเพียงแรงปรารถนาอันเร่าร้อนที่สุมอยู่ในกายเท่านั้นที่ยังขับดันให้รุทรู้สึกตัว

“เมื่อกี้ที่ถามว่าน้ำที่กินเข้าไปคืออะไรใช่ไหม…” ซาคุยะเหยียดยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก โน้มตัวลงมากระซิบชิดริมหูของเหยื่อเสียงเบา ก่อนจะอ้าปากขบเม้มไปหนึงที

"..."

“มันคือสิ่งที่จะช่วยเพิ่มความสนุกให้เราอย่างสุดเหวี่ยงตลอดทั้งคืน” น้ำเสียงทุ้มแผ่วที่เป่ารดข้างใบหูนั้นทั้งนุ่มนวลและเหี้ยมเกรียมในคราวเดียว ราวกับคมมีดบางที่กรีดผ่านสติสุดท้ายของคนฟังจนขาดสะบั้น

เมื่อเห็นว่าใบหน้าหวานแดงก่ำ ซาคุยะคาดคะเนว่ายาคงออกฤทธิ์มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายไม่ขัดขืน โดยไม่รู้ว่าแท้จริงคนใต้ร่างนั้นอยากเป็นรับที่ได้ลองรุกครั้งแรก แต่เพราะความเชี่ยนวชาญตามสัญชาตญาณของรุมทำให้ซาคุยะไม่ได้รู้ความจริงข้อนี้ 

และแล้วซาคุยะก็เอื้อมมือไปแก้เชือกที่มัดข้อมือรุทอย่างใจเย็น ร่างทั้งร่างของรุททำได้แค่บิดเร่าๆ นอนหอบสะท้านอยู่บนที่นอน ดวงตาหวานฉ่ำปรือปรอยด้วยแรงพิษราคะที่กำลังเผาผลาญร่างทุกขณะ

เชือกเส้นเล็กหลุดออกไปอย่างง่ายดาย รุทดึงแขนกลับมาด้านหน้าได้ก็จริง แต่สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ริบหรี่ทำให้เขาทำได้เพียงนอนระทดระทวย ปล่อยมือทั้งสองข้างทาบลงกับเตียงอย่างคนหมดแรง เวลานี้ร่างสูงใหญ่ตรงหน้าคือผู้ล่าเพียงหนึ่งเดียวในห้วงอำนาจปรารถนาอันเร่าร้อน ดวงตาคมของซาคุยะแพรวพราววาววับเมื่อมองเหยื่อที่นอนระทวยอยู่ตรงหน้า 

รอยยิ้มเย็นชาแต้มบนใบหน้าหล่อเหี้ยมราวกับเสือดำที่กำลังจะลงมือขย้ำเหยื่อในรังของมัน...

ค่ำคืนนี้เกมล่าอันเร่าร้อนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!