บทที่ 11 อาบน้ำ

เพลิงกัลป์ยังคงยืนนิ่งประคองคนเมาเอาไว้แบบนั้น มองดูหมอหนุ่มเดินจากไป ก่อนที่จะละสายตาคมดุหันมาจ้องหน้าเอาเรื่องภรรยาคนสวยของเขาแทน

"ทำไมเมาขนาดนี้ ไม่ระวังตัวเลย" เสียงเข้มเอ่ยดุ พลางกึ่งลากให้คนเมาเดินออกมาให้พ้นทางเดินหน้าห้องน้ำ

นิศาชลขมวดคิ้วเรียวมองดูหน้าสามี พร้อมรอยยิ้มสดใสที่แต่งแต้มให้ใบหน้าสีระเรื่อนั้นดูหวานกว่าทุกที

"ไม่ได้เมาสักหน่อย แค่มึนๆ เฉยๆ" เสียงคนไม่เมาแต่ก็ลากเสียงยาวว่าปกติ เอ่ยตอบสดใส

"ไม่เมาอะไร เดินเซแทบจะซบไปในอกไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้"

"ไม่ใช่ไอ้บ้าที่ไหนคะ นั่นหมอภูผา...." คนเมาเอ่ยอะไรต่อมิอะไรอีกหลายคำ แต่เพลิงกัลป์ก็คร้านจะฟังคำอธิบายยืดเยื้อ ทำได้เพียงลากแขนให้เธอเดินเร็วขึ้นไปในทิศทางที่เดินออกมายังลานจอดรถ และคล้ายคนเมาจะยังไม่ทันได้สังเกตเพราะมัวแต่อธิบายเหตุผลให้สามีของเธอฟัง กว่าจะรู้ตัวนิศาชลก็ถูกจับยัดใส่รถสปอร์ตคันหรูเสียแล้ว

นิศาชลยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่แน่ใจว่าตนเองเดินมาถึงลานจอดรถนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และเมื่อเพลิงกัลป์ตามขึ้นมานั่งประจำที่คนขับแล้ว เขามองเห็นผู้โดยสารของเขายังไม่คาดเข็มขัดนิรภัยชายหนุ่มก็เอื้อมตัวมารั้งเข็มขัด

“คุณหึงฉันหรือ” เพลิงกัลป์ชะงักมือที่จับเข็มขัด เพราะคนเมาไม่เพียงใช้เสียงที่เขาออกจะหมั่นไส้ แต่อาการเล่นหูเล่นตาของเธอตอนนี้ อีกทั้งมือเรียวยังถือวิสาสะมาเขี่ยข้างแก้มเขาเบาๆ ทั้งที่ใบหน้าเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ ถ้าไม่ติดว่าเมา เขาก็นึกอยากจับเธอกดอยู่ตรงนี้เสียจริง

เขารีบดึงเข็มขัดมาล็อกให้เธอแล้วก็สตาร์ตรถออกทันที คล้ายเธอจะนึกอะไรออก คนเมาหันหน้าจะไปเอาเรื่องคนเจ้ากี้เจ้าการที่ดึงตัวเธอออกมา ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในกระเป๋าสะพายของเธอ ทำให้เธอต้องสาละวนอยู่นานกว่าจะหยิบเจ้าเครื่องบางนั้นออกมาได้

'พี่นิ อยู่ไหนคะ เห็นไปห้องน้ำนาน เมื่อกี้หนูไปดูที่ห้องน้ำไม่เจอเลยค่ะ' เสียงรัวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"อ๋อ ขอโทษทีจ้า… น้องเมย์ พอดีสามีพี่.. เอ่ออ ....คุณเพลิงน่ะ รับกลับมาแล้วจ้าาา" เสียงยานคางเอ่ยบอกเลขาคนสวย อย่างลืมตัว คนขับรถสปอร์ตคันหรูก็ได้แต่เหล่ตามองเพียงนิด ก่อนจะหันกลับไปมองถนน มีเพียงรอยกระตุกมุมปากเพียงนิดที่นิศาชลไม่ได้เห็น

เมื่อวางสายจากเมย์เสร็จ คล้ายนิศาชลเริ่มนึกอะไรออก รีบหันมารั้งแขนคนขับรถ

"อะไรอีกคุณ" เสียงเอ่ยถามของเพลิงกัลป์คล้ายคนอ่อนอกอ่อนใจเสียเต็มประดา

"อย่าทำเสียงแบบนี้นะ คุณลากฉันออกมาทำไม รถฉันล่ะ"

"จอดไว้นั่นแหละ" พูดจบเพลิงกัลป์ก็คลายมือจากพวงมาลัยมากดปุ่มอะไรสักอย่างข้างตัว นิศาชลที่มองตามมือนั้นแต่ก็ยังไม่เข้าใจ จนเมื่ออยู่ๆ ร่างของเธอก็หงายเอนตามเบาะลงไป จนมองไม่เห็นหน้าคนขับรถ ได้เห็นใบหน้าด้านข้างเพียงนิด

"นอนไปเลย ขืนพูดมาก เดี๋ยวจะไม่ได้พูดอีก" เสียงเข้มของเขาจะไม่ได้ทำให้เธอกลัวสักเท่าไหร่ นิศาชลพยายามปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก เพื่อที่จะพยุงตัวลุกขึ้นมานั่ง แต่เมื่อชายหนุ่มหันหน้ามาขึงตาใส่ คนเมาจึงได้คอตกยอมเอนตัวนอนลงไปตามเดิม

แอร์เย็นเฉียบกระทบผิวเพียงชั่วครู่ คนเมาที่เอนกายนอนสบายก็เริ่มจะเคลิ้ม และเผลอหลับไปในที่สุด

นิศาชลขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เพียงแค่พลิกตัวนิดเดียวเท่านั้น เธอก็ต้องยกมือขึ้นนวดขมับ เพราะความปวดหัว มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือที่เธอเคยวางไว้หัวเตียงด้วยความเคยชิน มือน้อยคลำไปจนทั่วเมื่อหามันไม่เจอ จึงได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัยที่มันไม่อยู่ที่เดิม แต่แล้วก็คล้ายเธอจะนึกอะไรบางอย่างออก พลันสายตาก็หันไปเห็นกระเป๋าใบน้อยของเธอตกอยู่ข้างเตียง นิศาชลก็ได้เอื้อมแขนลงไปคว้ากระเป๋าที่ข้างเตียง

แขนที่เอื้อมจนสุดพื้นเพื่อจะหยิบกระเป๋า ทำให้ผ้าห่มที่เดิมคลุมตัวเธอไว้จนมิดคอ เลื่อนออกมา นิศาชลสัมผัสได้ถึงผิวกายของเธอที่ไร้เครื่องอาภรณ์ เธอตกใจมากรีบคว้าผ้าห่มที่กำลังจะหลุดออกจากกายขึ้นมากอดเอาไว้แน่น ไวเท่าความคิดนิศาชลรีบหันไปมองบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ ที่เคยนอนร่วมห้องกันเกือบทุกคืนด้วยความตกใจ แต่เมื่อไม่เห็นชายหนุ่ม นิศาชลจึงได้ผ่อนลมหายใจออก อาการงัวเงียเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง หญิงสาวพยายามรวบรวมความคิด เหตุการณ์เมื่อคืน ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ก็คล้ายว่าเธอจะหลับอยู่บนรถเขา แล้วต่อจากนั้น เธอมานอนเปลือยกายอยู่บนเตียงนี้ได้อย่างไร และเพลิงกัลป์หายไปไหน

นิศาชลรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา เมื่อเห็นตัวเลขบอกเวลาตีสามกว่าๆ นิศาชลก็ยิ่งตกใจ เธอเปลือยกาย แต่เขาไม่อยู่ในห้อง

'หรือเขามาส่งเธอ แล้วออกไปต่ออย่างนั้น'

'หรือว่าเขา ทำอะไรเธอ แล้วก็ออกไป'

นิศาชลได้แต่สับสนกับความคิดของตัวเอง เธอนั่งขดอยู่บนเตียงมองดูเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกถอดออกกระจายอยู่ปลายเตียง และไหนจะยังชุดชั้นในที่ตกอยู่ข้างเตียงนั่นอีกด้วย นิศาชลได้สติรีบเก็บเสื้อผ้าแล้วคว้าผ้าขนหนูพันกาย รีบเดินเข้าห้องน้ำทันที

"ตาบ้านั่นมันข่มขืนฉันหรือเปล่านะ" เสียงนิศาชลเอ่ยรำพึงรำพันกับตัวเองอยู่ในห้องน้ำ พลางเริ่มสำรวจตัวเองในกระจกบานใหญ่ เมื่อไม่พบความเสียหายอะไรเธอก็คล้ายจะโล่งใจขึ้นนิด หรือตานั่นอาจจะเป็นคนดีก็ได้ เมื่อคิดได้แบบนั้น หญิงสาวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินไปที่บริเวณอาบน้ำใต้ฝักบัวใหญ่

"เอ๊ะ แต่มันเจ็บๆ ก้นนะ หรือว่าจะโดนแล้ว"

ว้ายยยยย !!!

นิศาชลที่บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ อยู่ๆ ก็ต้องร้องกรี๊ดออกมา เพราะผ้าม่านห้องน้ำที่กั้นระหว่างโซนฝักบัวกับโซนอ่างอาบน้ำนั้น อยู่ๆ ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นชายหนุ่มที่เธอกำลังต่อว่าเขานอนแช่น้ำอยู่ภายในอ่างใบใหญ่นั้น เขาขมวดมองเธอด้วยสายตาขุ่นอย่างไม่สบอารมณ์

"ใครไปทำอะไรเธอ" เสียงเขียวเอ่ยถาม

"เอ่อ...เอ่อ...." นิศาชลตอบอะไรเขาไม่ได้มากไปกว่านี้ สองมือยังกำผ้าขนหนูที่พันกายไว้แน่น แต่ขาสองข้างของเธอแทบจะขยับไปจากตรงนั้นไม่ได้เลย แล้วกว่าเธอจะทันตั้งตัว เพลิงกัลป์เอื้อมมือมาดึงมือเธอเพียงนิด นิศาชลก็เซถลาลงไปในอ่างอาบน้ำนั่นเสียแล้ว โชคดีที่ได้มือของเพลิงกัลป์ประคองหลังเธอไว้ไม่เช่นนั้นเธอคิดว่าหลังเธออาจจะกระแทกกับขอบอ่างก็เป็นได้

เมื่อโดนกระชากอย่างไม่ทันตั้งตัวลงไปในอ่างแบบนั้น ผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่พันกายสาวเอาไว้ ยิ่งโดนน้ำก็ยิ่งเสียการควบคุม มือเขาที่ประคองหลังเธอเอาไว้จึงได้สัมผัสผิวเนียนของเธอถนัดถนี่

นิศาชลรีบเอามือลูบหน้าไล่น้ำบนใบหน้าหวานทันที ก่อนจะทันเห็นสายตาของเขาจับจ้องมาที่หน้าอกของเธอ จึงทำให้นิศาชลรู้สึกตัว ว่าผ้าขนหนูได้หลุดลุ่ยออกไปเสียครึ่งแล้ว นิศาชลรีบคว้ามือเป็นพัลวันดึงผ้าขนหนูที่เปียกน้ำนั้นขึ้นมาปกปิดสองเต้าสล้างที่กำลังเบ่งอวดสายตาชายหนุ่ม

"ปล่อยนะ" ไม่พูดเปล่า นิศาชลพยายามพยุงจะลุกขึ้นจากตักเขาให้ได้ แต่ก็ดูจะยากเพราะขาของเธอยังพาดห้อยอยู่ที่ขอบอ่าง

"เธอว่าฉันไปทำอะไรเธอ"

"เอ่อ... ถ้าคุณไม่ได้ทำ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ฉันแค่สงสัย"

"สงสัยคนอย่างฉันเนี่ยนะ หึ" เดิมทีนิศาชลไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงเขาสักนิด แต่ไอ้คำลงท้ายที่เธอได้ยินมันชวนให้ขัดหูเสียจริง

"ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันตื่นขึ้นมาก็ล่อนจ้อนเสียขนาดนี้ จะเป็นใครไปได้ นอกจากคุณ"

"ฉันบริโภคของมึนเมา แต่ยกเว้นคนเมา ฉันไม่เอา"

"ก็...ก็ดีแล้ว เป็นคนดี ..ฉะ..ฉันจะไปนอน เชิญคุณอาบน้ำต่อ" นิศาชลยังพยายามจะลุกออกให้ได้ แต่ก็ดูจะหมดหนทาง เมื่อมือใหญ่ที่โอบหลังในทีแรก พาดข้ามมารั้งเอวบางไว้แน่น

"หึ แต่ในเมื่อเธอสร่างเมาแล้ว" น้ำเสียงเข้มในทีแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นอ่อนลง แถมน้ำเสียงทิ้งท้ายยิ่งชวนให้วาบหวิว นิศาชลเริ่มสัมผัสได้ถึงอันตรายจากน้ำเสียงเขาก็พยายามเอามือดันอกเขาไว้ไม่ให้แนบชิดไปกว่านี้ แต่ด้วยสถานที่จำกัดที่ดูจะทำอย่างไรก็หนีไม่พ้น ยิ่งนิศาชลพยายามขยับหนีเท่าไหร่ กลับกลายเป็นเธอยิ่งรับสัมผัสจากเขาไปเสียทุกส่วน จนเธอเริ่มสัมผัสได้ถึงความเป็นชายของเขาแม้จะมีผ้าขนหนูผืนใหญ่กั้นขวางอยู่แต่ยิ่งเธอยิ่งดิ้นก็กลับยิ่งสัมผัสมันชัดเจนขึ้น

"ฉันอุตส่าห์มาสง

บสติอารมณ์ถึงในนี้ เธอก็ยังจะอุตส่าห์ตามมา"