บทที่ 12 ติดค้าง

"คุณก็ปล่อยฉันซิ ฉันจะได้ไม่อยู่รบกวนคุณ"

"เธอรู้ไหม ฉันต้องอดทนขนาดไหน เธอเมาแล้วเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยหรือไง"

"เป็นอย่างไง" นิศาชลแทบจะกลั้นใจถามคำถามนี้กับเขา เพราะเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ตั้งแต่กลับมาจากที่ผับนั้น เธอได้แสดงอิทธิฤทธิ์อะไรให้เขาดูบ้าง แม้จะเคยรู้ตัวว่าตัวเองเมาแล้วชอบถอดเสื้อผ้านอน แต่สายตาของเขาที่มองเธออยู่ เธอก็ชักไม่แน่ใจเสียแล้ว ว่ายังได้ทำอะไรขายหน้าอีกหรือไม่

แทนคำตอบนิศาชลได้รับแค่เพียงกิริยายักไหล่เบาๆ แต่รอยยิ้มแสนร้ายที่เขาซ่อนไว้มุมปากนั้น แทบอยากจะทำให้เธอทุบเขาแรงๆ สักที แต่เหมือนเพลิงกัลป์จะไวกว่าความคิดของเธอ เมื่อเขากระชับอ้อมแขนเพียงนิด ร่างอรชรที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนใหญ่พันกายไว้อย่างไม่มิดชิดนั้น ก็ต้องถลาเข้าไปซบอกแกร่งของเขาอย่างจัง

นิศาชลรีบดันแขนกั้นเขาไว้ เพื่อไม่ให้หน้าอกของเธอชนเข้ากับเขา ริมฝีปากอิ่มเผยอออกหมายจะต่อว่าเขาอีก แต่ก็ไม่ทันได้มีเสียงเล็ดลอดออกมาสักนิด เมื่อปากของเธอถูกเขาครอบครอง เพลิงกัลป์บดเบียดริมฝีปากของเขาแม้ไม่หนักหน่วง แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนนัก นิศาชลตื่นตกใจไม่ทันได้ตั้งตัวรับรสจูบจากเขา เธอจึงทำได้เพียงเกร็งริมฝีปากแน่น เมื่อเห็นสาวเจ้าไม่ตอบสนองเพลิงกัลป์ก็ถอนริมฝีปากออกเพียงนิด รอยยิ้มแสนร้ายยิ้มยั่วใส่คนตัวเล็กที่ยังนั่งอยู่บนตักเขาภายในอ่างอาบน้ำนั้น ดูเหมือนรอยยิ้มนั้นจะได้ผลกับนิศาชล เมื่อเธอแหวเสียงใส่เขา

"นี่คุณ" นิศาชลจะเอ่ยต่อว่าเขา แต่ก็เอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อปากของเธอต้องรับจูบจากเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูจะทำให้เธอเสียการควบคุมเสียแล้ว เมื่อริมฝีปากของเขาครอบครองเธอได้ นิศาชลแทบจะตั้งตัวไม่ทัน จูบอันแสนเร่าร้อน รุนแรงแต่ก็แสนหวาน เรียกร้องอยู่ในทีทำให้นิศาชลแทบสติหลุด เผลอรับจุมพิตของเขาราวคนเสียสติ

เพลิงกัลป์บดเบียดริมฝีปากอิ่มของนิศาชล อย่างไม่รู้เบื่อหน่าย แม้จะดูงุ่มง่ามแต่กลับยิ่งเย้ายวน เมื่อเห็นคนตัวเล็กคล้อยตามเขาก็ยิ่งได้ใจอาศัยความเหนือชั้นต้อนให้คนด้อยประสบการณ์เผลอปล่อยมือที่คอยแต่จะจับชายผ้าปกปิดหน้าอกอิ่มของเธอไว้ นิศาชลคงยังไม่รู้ตัว ว่าตอนนี้เธอถูกเขารั้งจากขาที่เคยพาดอยู่ขอบอ่างในทีแรก ตอนนี้สองขาของเธอคร่อมเขาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผ้าขนหนูผืนใหญ่ถูกดึงออกแช่อยู่ในอ่าง สองแขนเผลอยกขึ้นรั้งคอเขาไว้ ในบางคราวเธอก็สอดนิ้วมือไปที่ไรผมตรงท้ายทอยของชายหนุ่ม

"ไปที่เตียงนะ" น้ำเสียงทุ้มที่เคยเอ่ยเสียงเข้มกับเธอ อ่อนลงทันทีเมื่อเขาเอ่ยชวนเธอไปที่เตียงนอน นิศาชลคล้ายคนเมาไม่ได้สติอีกครั้ง แม้จะไม่ได้ตอบรับแต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธความปรารถนาจากเขาได้ นี่เพียงแค่จูบจากเขาเองนะ

เพลิงกัลป์ช้อนอุ้มนิศาชลขึ้นจากอ่างอาบน้ำเมื่อยิ่งเขาลุกจากอ่าง ยิ่งทำให้เธอเห็นร่างกายสัดส่วนของชายหนุ่มได้ถนัดตา แม้เธอจะเคยเห็นมัดกล้ามรวมถึงร่องวีเชฟของเขาที่หายไปใต้ ผ้าขนหนูในวันนั้น แต่วันนี้ตอนนี้เธอได้เห็นมันจนจุดสิ้นสุดที่ชวนให้ใบหน้าเห่อร้อน จนต้องเบือนหน้าหนี

ผิวกายสาวที่เปียกน้ำจนโชกถูกเขาอุ้มลอยขึ้น ยิ่งเมื่อออกมาจากห้องน้ำใหญ่ ยิ่งสัมผัสได้ถึงความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่เขามักจะปรับเอาไว้ต่ำกว่ามาตรฐาน แต่ก็ยังทำให้นิศาชลรู้สึกร้อนรุ่มราวคนจับไข้ ทางเดินจากห้องน้ำมาถึงเตียงที่เธอเคยเดินอยู่ทุกวัน ในตอนนี้เธอกลับรู้สึกระยะทางมันแสนไกล ยิ่งเมื่อใกล้ถึงเตียงใหญ่ หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรง จนเธอคิดว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอเสียกระมัง

ร่างอรชรถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือ เธอขยับหนีเขาเพียงนิด คล้ายกับจะนึกเปลี่ยนใจ แต่ก็ดูเขาจะไวกว่าเธอ เพียงแค่กะพริบตา นิศาชลก็กลายเป็นคนที่อยู่ภายใต้อาณัติของเขาเสียแล้ว วงแขนแกร่งคร่อมเธอไว้ราวกับกรงเหล็ก

"เปลี่ยนใจไม่ได้แล้ว แล้วเธอก็ยังติดค้างฉันอยู่"

"ติดค้างอะไรคะ" เพราะความเป็นคนที่ไม่ชอบติดค้างใคร นิศาชลจึงขมวดคิ้วนิดๆ เอ่ยถาม จนละเลยรอยยิ้มร้ายบนใบหน้าของชายหนุ่ม

"ติดค้างแบบนี้ไง…."

ไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กสงสัยได้นาน เพลิงกัลป์ก็เริ่มทวงสิ่งที่เธอยังค้างให้เขา ริมฝีปากของชายหนุ่มเริ่มสำรวจปากอิ่มอีกครั้ง และครั้งนี้ดูจะร้อนแรงกว่าทีแรกอยู่หลายขุม เมื่อลิ้นร้ายของเขาเริ่มสำรวจชิมรสปากอิ่มของเธอ

"อื้อ" นิศาชลเผลอเปล่งเสียงในลำคอออกมา อีกทั้งท่าทางตกใจนั่นด้วย เพลิงกัลป์ยิ้มขันก่อนจะเอ่ย

"ไม่ต้องตกใจ ทำตามฉัน" เพลิงกัลป์ฝังปากลงไปอีกครั้งยิ่งหนักหน่วงขึ้น แต่ในบางครั้งก็หยอกล้อริมฝีปากเธอบางเบา นิศาชลทำได้เพียงเผยอปากรับรสความหวานที่เขาปรนเปรอให้ ดวงตายังคงหลับพริ้มไม่กล้าแม้จะลืมตาขึ้นมองชายหนุ่ม สองมือของเธอเผลอบีบมัดกล้ามเขาไว้แน่น จนบางครั้งเธอก็เผลอจิกเล็บลงไป แต่ดูเขาจะไม่ได้สะทกสะท้านเท่าใดนัก เมื่อลิ้มรสจูบจากเธอจนพอใจ เพลิงกัลป์ก็เริ่มซุกไซ้ปากร้ายแสนซนของเขาไล่ไปตามลำคอระหง ทุกตารางนิ้วที่ริมฝีปากของเขาพาดผ่าน ทำให้เธอร้อนรุ่มราวกับมีเชื้อไฟรามไปตามทาง ยิ่งเมื่อสัมผัสต่ำลงจากคอมานิด นิศาชลก็แทบจะแอ่นอกรับรอยจุ่มพิตจากเขา

"อื้อออ" เสียงครางในลำคอถูกเปล่งออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อสองปทุมถันของเธอถูกเขารุกรานอย่างหนักหน่วง ในบางคราวเธอก็เอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงกระเส่า สองแขนที่เคยจิกมัดกล้ามเขาไว้ ในบางครั้งเธอก็คว้ามือเปะปะสุดแต่จะคว้าได้ ผ้าปูที่นอนราคาแพงถูกสองมือของเธอขยุ้มเสียจนยับยู่ยี่ไปหมด

"นิ...นิยังไม่เคยนะคะ" เสียงนิศาชลรีบละล่ำละลักเอ่ยบอก เมื่อเห็นชายหนุ่มชันตัวขึ้นมา จับเรียวขางามให้แยกออกห่าง ชายหนุ่มชะงักเพียงนิด เมื่อเธอเอ่ยบอก มีรอยขมวดคิ้วเล็กน้อยบนหน้า

"ไม่เป็นไร อย่าเกร็งนะ"

นิศาชลค่อยๆ ผ่อนความเกร็งลง เมื่อเพลิงกัลป์จับเรียวขาคู่งามนั้นแยกห่างกันอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ แทรกกายล่วงล้ำเข้ามา นิศาชลแม้จะอึดอัดในจังหวะที่เธอรู้สึกเจ็บ จนแทบอยากร้องออกมา แต่แค่เพียงริมฝีปากของเขาประทับลงมาอีกครั้ง ทั้งสองกายยังเชื่อมกันไม่พอดี ความอึดอัดที่เธอสัมผัสเมื่อสักครู่ก็ถูกลืมเลือนไปเสียสิ้น รู้ตัวอีกทีทั้งสองกายก็ประสานเข้ากันเป็นหนึ่ง มีเพียงเสียงกระเส่าเรียกหาคุณเพลิงดังออกมาจากปากเธอ

"อ๊าาา" เมื่อความอึดอัดคลายลง คงเหลือเพียงความเสียวซ่านที่เธอได้รับ เสียงครางกระเส่าก็แทบไม่ขาดจากปาก ยิ่งยามเพลิงกัลป์เร่งเร้าจังหวะร้อนแรง สองมือของเธอก็ยิ่งกำแขนเขาไว้แน่น เพลิงกัลป์คว้ามือบางรวบไว้เหนือหัวด้วยมือของเขาข้างเดียว ก่อนที่เขาจะเร่งเร้าจังหวะหนักหน่วงขึ้น นิศาชลยิ่งถูกพันธนาการสองแขนไว้ ยิ่งเหมือนไม่ได้รับการปลดปล่อย สะโพกงามเผลอแอ่นร่อนรับสัมผัสความเป็นชายของเขา สะโพกสอบเหมือนยิ่งได้ใจ ยิ่งเร่งเร้าหนักขึ้นจนนิศาชลเกร็งตัวกระตุกถี่ แทบจะหมดแรงสลบอยู่ตรงนั้น แต่เหมือนทุกอย่างจะยังไม่ได้จบอย่างที่เธอคิด

"เสร็จแล้วเหรอ ตาผมบ้างนะ" นิศาชลได้แต่หน้าเห่อแดงขึ้นอีกครั้ง ยังไม่ทันได้เตรียมใจคำว่าตาผมบ้าง เพลิงกัลป์ก็เร่งจังหวะเร่าร้อน ราวพายุโหมบ้าคลั่ง เพียงครู่เดียวใบหน้าคมก็ก้มฟลุบลงข้างแก้มของเธอ นิศาชลสัมผัสได้ถึงกระแสน้ำที่พวยพุ่งเข้าสู่ท้องน้อย ลมหายใจหอบถี่เพียงครู่ก็สงบนิ่ง เพลิงกัลป์นอนหงายผ่อนลมหายใจยาว นิศาชลเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกจึงค่อยๆ เขยิบหนีเขาออกนิด เธอค่อยๆ ใช้เท้าเกี่ยวผ้าห่มที่ปลายเตียงขึ้นมาห่มตัว แล้วค่อยๆ ตะแคงข้างหนีเขาไปยังมุมเดิมของเธอที่เคยนอน

"จะหลบมุมไปไหนอีก" ไม่พูดเปล่าเพลิงกัลป์ยังคว้าเอวให้คนตัวเล็กหันหน้ามาหาเขาเสียด้วย นิศาชลได้แต่นอนนิ่งตัวแข็ง แทบไม่กล้าแม้จะหายใจ เมื่อเธอหันหน้ามาหาเขา เพลิงกัลป์ที่ยังคงนอนหงายไร้ซึ่งอาภรณ์ ดูเขาจะไม่สนใจแม้จะหาผ้าห่มสักผืนมาปกปิดมันไว้ เธอคงทำได้เพียงอย่าให้สายตาหันไปสบกับเจ้ามังกรตัวเขื่องของเขาเท่านั้น และเมื่อเห็นเขายังนอนนิ่ง นิศาชลจึงได้เริ่มผ่อนคลายความกังวลลง เธอจึงได้แต่นอนอยู่ท่านั้นแม้จะไม่ได้หนุนแขนเขา แต่ก็ใกล้ชิดกว่าคืนไหนๆ ที่เธอเคย

ได้ร่วมเตียงกับเขา