บทที่ 6 ตกใจ

ภายในสถานบันเทิงสุดหรูใจกลางเมืองหลวง โซนวีไอพี เพลิงกัลป์กวาดสายตามองหากลุ่มเพื่อน เห็นอนุชิตโบกไม้โบกมือเป็นสัญญาณให้ เพลิงกัลป์ก็เดินตรงไป แม้จะเป็นวันธรรมดาแต่สถานบันเทิงแห่งนี้ก็ยังดูคึกคักขนาดโซนวีไอพีที่มีค่าโต๊ะแสนแพงก็ยังเกือบจะเต็มทุกโต๊ะ

"มาช้าจังวะ" อนุชิตเอ่ยถามเพลิงกัลป์

"พาสาวไปกินข้าวมาว่ะ"

"อย่าบอกนะว่า พาว่าที่คู่หมั้นไปกินข้าว"

"เออ" เสียงทุ้มเอ่ยตอบ แต่ยิ่งสร้างความสนใจให้กับเพื่อนอีกหลายคนที่ฟังอย่างตั้งใจ

"เฮ้ยๆ อะไรวะ จะแต่งงานทำไมพวกกูไม่รู้ มีไอ้นุรู้อยู่คนเดียวได้ยังไงวะ" เสียงเพื่อนในกลุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างอยากรู้อยากเห็น

"พวกผู้ใหญ่เขาจัดการน่ะ" เพลิงกัลป์ตอบคล้ายเรื่องที่พูดเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปไม่ได้มีความสำคัญแต่อย่างใด

"ใครวะ สวยป่ะ" เสียงเพื่อนอีกคนเอ่ยถาม

"คุณนิ" กลายเป็นอนุชิตที่เอ่ยตอบแทน เพราะเพลิงกัลป์ที่กำลังจับแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก

"นิ ไหนวะ"

"นิศาชล ลูกสาวคุณไพบูลย์"

"ไม่เคยเห็นหน้าเลยวะ"

"เขาไม่ค่อยออกงานน่ะ" ยังคงเป็นอนุชิตที่เอ่ยตอบเพื่อนๆ ของเขาอยู่

"ไงไอ้เสือของเราถึงยอมให้ผู้ใหญ่จับแต่งงานได้วะ แล้วงี้เด็กในสังกัดมึงทำไงน่ะ"

"ไม่ยอมก็ต้องยอมวะ ผลประโยชน์ทั้งนั้น แถมมูลค่าไม่ต้องพูดถึง แต่งแค่สองเดือนยังคุ้มเลย"

"พูดมากไปแล้วพวกมึง" เพลิงกัลป์รีบเอ่ยห้ามพวกเพื่อน ก่อนที่พวกมันจะพูดอะไรไปมากกว่านี้

แม้เพลิงกัลป์จะเอ่ยห้ามเพื่อนของเขาไว้ แต่ก็ดูท่าจะห้ามไม่ได้สักเท่าไหร่ เมื่อหลายๆ คน ยังสนใจเรื่องที่เอ่ยถึงอยู่ ก็ยังคงมีเสียงแอบถามคนที่ดูจะรู้ดีที่สุดอย่างอนุชิต รวมถึงโต๊ะวีไอพีข้างๆ ที่เผอิญได้ยินเรื่องราวฮือฮาเสียงดังในวงสนทนาข้างๆ คงจะเพราะเพลงบรรเลงที่เปิดคลอเบาๆ จึงทำให้หมอหนุ่มได้ยินเรื่องที่คนกลุ่มนั้นเอ่ยถึงคุณนิ ในคราแรกเขาก็ไม่ได้เอะใจ แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นลูกสาวของคุณไพบูลย์ หมอภูผาจึงพยายามฟังบทสนทนานั้นอย่างตั้งใจ

นิศาชลที่อยู่ในชุดพร้อมสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เธอก็สำรวจความเรียบร้อยที่หน้ากระจกบานใหญ่ ชุดราตรีสั้นสีหวานเรียบหรู ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มไว้อย่างบางเบา แม้จะดูสดใสแต่สีหน้าแววตาก็ไม่ได้สดชื่นไปด้วยสักนิด เมื่อเธอมองเห็นนาฬิกาใกล้ถึงเวลาที่เขาบอกว่าจะมารับไปงานเลี้ยงบ้านคุณอำนาจ ซึ่งปกติงานเลี้ยงแบบนี้พ่อเธอและคุณเอมอร หรือแม้แต่น้องสาวของเธอจะไปเสียมากกว่า แต่วันนี้ผู้เป็นพ่อกลับบอกให้เธอเป็นคนไปร่วมงานแทนเสียอย่างนั้น

และแค่เพียงครู่ใหญ่ๆ เด็กรับใช้ก็ขึ้นมาบอกเธอถึงการมาของเขา นิศาชลได้แต่ถอนหายใจเบาๆ พร้อมสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะก้าวออกจากห้องของเธอ ไปที่ห้องทำงานของพ่อตามที่สาวใช้บอกว่าคุณเพลิงกัลป์อยู่กับคุณท่านที่ห้องทำงาน

เสียงเคาะประตูเบาๆ พอให้คนข้างในได้ยิน ก่อนที่นิศาชลจะเปิดประตูเข้าไป เพลิงกัลป์ในชุดสูทเรียบหรูหันมามองเธอเพียงนิด ก่อนจะหันไปสนทนากับคุณไพบูลย์ต่อในเรื่องที่คงค้างอยู่ นิศาชลได้ฟังก็เห็นจะเป็นเรื่องงานของเขา ก่อนที่พ่อเธอจะหันมาเอ่ยกำชับเรื่องของขวัญที่จะมอบให้คุณอำนาจ

รถสปอร์ตคันหรูที่เลี้ยวเข้ามาภายในรั้วใหญ่ เผยให้เห็นบ้านทรงยุโรปหลังใหญ่ที่ถูกตกแต่งไว้ด้วยแสงไฟหลากสีอย่างสวยงาม กลางสนามหญ้าหน้าบ้านถูกจัดเป็นงานเลี้ยงแม้จะบอกว่าจัดเป็นงานภายในเชิญแต่แขกคนสนิท แต่กระนั้นก็ยังดูผู้คนออกจะมากหน้าหลายตาเสียทีเดียว

นิศาชลพาเพลิงกัลป์เดินเข้าไปในงานบริเวณสนามหญ้าหน้าบ้าน ก่อนจะกวาดสายตามองหาเจ้าของงาน เมื่อเห็นคุณอำนาจที่ยืนต้อนรับแขกอยู่เธอจึงได้รีบตรงไปหาผู้ใหญ่ก่อน

"อ้าวยายนิ ไหงวันนี้พ่อเราถึงปล่อยให้ฉายเดี่ยว อ๋อ สงสัยคงจะเพราะมีบอดี้การ์ดมาด้วยนี่เอง" เสียงเจ้าภาพของงานเอ่ยทักทาย

"สวัสดีค่ะ คุณอา สุขสันต์วันเกิดนะคะ คุณพ่อฝากของขวัญมาด้วยค่ะ แถมคำอวยพรด้วย" นิศาชลยกมือไหว้คุณอำนาจ พลางเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม เพลิงกัลป์ที่เดินตามมาก็รีบยกมือขึ้นสวัสดีเช่นกัน

"ขอบใจลูก ฝากขอบคุณพ่อเราด้วย นี่ซินะคุณเพลิง ได้ยินแต่ชื่อมานาน"

"สวัสดีครับ สุขสันต์วันเกิดนะครับ" ชายหนุ่มเอ่ย พร้อมส่งกล่องของขวัญขนาดไม่ใหญ่ให้ชายสูงวัย

"ไม่ต้องเกรงใจ คนกันเองไม่เห็นต้องลำบากเอาของขวัญมากันเลย อีกหน่อยก็จะเกี่ยวดองกันแล้ว อ้อ แล้วเรื่องตึกโรงพยาบาลไม่ต้องเป็นห่วงนะ อาจัดการเรียบร้อยแล้ว" เรื่องที่เอ่ยของคุณอำนาจ แทบจะทำให้นิศาชลวางสีหน้าไม่ถูก ต่างกับเพลิงกัลป์ที่พูดคุยกับคุณอำนาจได้อย่างดี จนหลายครั้งที่ผู้สูงวัยหัวเราะออกมาอย่างถูกอกถูกใจ

กว่านิศาชลและเพลิงกัลป์จะหลุดออกมาจากวงสนทนาของคุณอำนาจได้ ถ้าไม่เพราะมีแขกที่มาใหม่เข้ามาทักทาย เธอคงจะต้องยืนปั้นหน้าอยู่ตรงนั้นอีกนาน เพราะดูคุณอำนาจจะเอ็นดูเพลิงกัลป์แถมยังคุยกันถูกคออยู่ไม่น้อย

"ดูคุณก็รู้จักคนเยอะ แต่ผมไม่ค่อยเห็นคุณออกงาน ตามข่าวซุบซิบยิ่งไม่เคยได้ยินเลย" เพลิงกัลป์เอ่ยบอกว่าที่คู่หมั้นเมื่อได้อยู่กันตามลำพังที่โต๊ะอาหาร

"ฉันก็ถูกลากไปบ่อยนะคะ แต่คงชอบหลบมุมมากกว่ามั้ง อยากอยู่เงียบๆ มากกว่า"

"เห็นจะจริง" เพลิงกัลป์เอ่ยพลางพยักหน้าหนักๆ

นิศาชลได้แต่เหลือบตามอง ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ ก็พอดีมีเสียงทักทายมาจากด้านหลังทำให้เธอหันไปมองตามเสียงคุ้นเคยนั้น รวมทั้งเพลิงกัลป์ด้วยเช่นกันที่หันไปตามเสียงบุรุษที่เอ่ยทักทายนิศาชล

"สวัสดีครับคุณนิ ไม่นึกว่าจะได้เจอ"

"สวัสดีค่ะ คุณหมอ" นิศาชลหันไปมองพลางรีบยกมือขึ้นสวัสดี ก่อนจะรีบแนะนำให้ชายหนุ่มทั้งสองได้รู้จักกัน

คุณหมอเอ่ยทักทายได้เพียงสองสามคำก็ต้องขอตัว เพราะเห็นจะยังไม่ได้ไปสวัสดีเจ้าของงาน และการพูดคุยส่วนใหญ่ก็คงจะมีแต่นิศาชลที่เอ่ยถามอาการมารดาของเธอเสียมากกว่า และแค่เพียงคล้อยหลังของคุณหมอภูผา เพลิงกัลป์ก็เอ่ยถามอย่างอดใจไม่ไหว

"แฟนเก่าคุณหรือ"

"บ้าหรือไงคุณ หมอภูผา เขารักษาแม่ฉันอยู่"

"เหรอ ผมคิดว่าแฟนเก่าเสียอีก" นิศาชลคร้านจะตอบคำถามของเขาจึงได้แต่ส่งสายตาพลางขมวดคิ้วใส่เขาเท่านั้นเอง

งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป แต่เมื่อเห็นจะเป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว คุณอำนาจเจ้าภาพของงานก็เข้าไปภายในบ้าน ทิ้งไว้เพียงหนุ่มสาวที่ยังพูดคุย สนุกสนานกับเสียงเพลง นิศาชลก็เอ่ยชวนเพลิงกัลป์กลับบ้าน

รถยนต์คันหรูของเขาเมื่อเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านของนิศาชล เธอรีบเอ่ยขอบคุณเขาและก็กล่าวสวัสดี ยังไม่ทันที่มือของเธอจะผลักประตูออก แขนข้างขวาของเธอก็ถูกมือใหญ่ของเขารั้งเอาไว้ นิศาชลตกใจรีบหันไปมอง ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว และกว่าจะเอ่ยถามว่าเขารั้งเธอทำไม ปากอิ่มของเธอก็ถูกเขาพันธนาการเอาไว้เสียแล้ว ด้วยความตกใจดวงตากลมโตยิ่งโตกว่าเดิม เพลิงกัลป์ขยับปากเบาๆ เพียงนิด ฝ่ามือที่เธอยกขึ้นหมายจะผลักอกเขาออก แต่เหมือนจะไร้เรี่ยวแรงกลายเป็นวางพาดไปบนอกเขาไว้เสียอย่างนั้น

กว่านิศาชลจะได้สติ เพลิงกัลป์ก็ถอนปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

"คุณ" เสียงแหวเอ่ยได้เพียงเท่านั้น แล้วก็ฟาดมือไปที่อกเขาอย่างไม่ค่อยแรงนัก

"ครับ เข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะ" เพลิงกัลป์เอ่ยคล้ายเมื่อสักครู่ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นสักนิด ผิดกับนิศาชล ที่ทั้งโกรธทั้งอาย จนแทบพูดไม่ออก

"หรือคุณไม่อยากพักผ่อน ถ้างั้นเราไป…." เพลิงกัลป์เอ่ยลากเสียงในตอนท้าย ทั้งยังสายตา ที่เธอเผลอมองจนแทบจะหลวมตัวไปกับเขา นิศาชลที่ได้สติคืนมา ก็รีบเปิดประตูออกจากรถเขาแล้วรีบเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ชายหนุ่มได้แต่อมยิ้มอยู่

คนเดียว เพราะคิดถึงแววตาตกใจของเจ้าหล่อนเมื่อครู่