บทที่ 8 เข้าหอคืนแรก

รูปภาพหนึ่งถูกส่งเข้ามา........

เมื่อนิศาชลตอบรับการเป็นเพื่อนเธอมองดูรูปโปร์ไฟล์ที่เป็นภาพวิวด้วยความงุนงง ก่อนจะกดเข้าไปที่ข้อความแชต รูปภาพรูปหนึ่งที่ถูกส่งเข้ามา เป็นรูปชายหญิงที่นอนกอดกันบนเตียง แม้ในรูปจะไม่ได้เห็นว่าโป๊เปลือย แต่มันก็ทำให้คนเห็นภาพนั้นพอจะจินตนาการถึงเรือนร่างเปล่าเปลือยภายใต้ผ้าห่มที่ถูกพาดไว้แค่อก ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดภายใต้ผ้าห่มผืนบาง นิศาชลกดเข้าไปที่รูปเพื่อดูหน้าคนในรูปให้ชัดเจนอีกครั้ง แม้ในรูปผู้ชายจะหลับตา แต่เมื่อเธอพินิจดูก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือสามีที่เธอเพิ่งจะร่วมพิธีแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับเขาวันนี้เอง

แม้รูปภาพนั้นจะทำให้เธอตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้เธอสักเท่าไหร่เพราะเธอก็พอจะได้ยินชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงของเขามาบ้าง เพียงแต่ที่เธอสงสัยผู้หญิงในรูปเป็นใคร เพราะเธอไม่ได้เห็นหน้าของผู้หญิงในรูป มีเพียงด้านหลังที่เธอคนนั้นนอนซบอยู่ที่ไหล่ คงมีเพียงคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอเท่านั้นกระมังที่จะตอบได้ และแค่เพียงคนที่เธอนึกถึงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมด้วยชุดนอน ไม่รอให้ความสงสัยอยู่ในใจ นิศาชลจึงได้รีบเอ่ยปากถามเขาทันที

"มีคนส่งรูปนี้มาให้ฉัน" นิศาชลยื่นโทรศัพท์เครื่องบางของเธอให้เพลิงกัลป์ เขารับมาดูรูปก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆ จนนิศาชลแอบเหล่ตามองท่าทีของเขา

"หึงหรือ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม พลางมองหน้าคนรับโทรศัพท์คืนอย่างค้นหา

"ฉันไม่ได้หึง แต่ไม่เข้าใจ ช่วยบอกคนของคุณด้วย อย่ามายุ่งกับฉัน" เมื่อพูดออกไปแล้ว นิศาชลเพียงได้เห็นเขาไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอย่างไม่ทุกข์ร้อน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพลิกตัวตะแคงข้างหันหลังให้เธอ โดยไม่ได้ตอบสิ่งที่เธอสื่อสารไปสักนิด นิศาชลจึงได้นั่งลงที่เตียงฝั่งตรงข้าม ก่อนจะจับแขนของเขาดึงอย่างแรงให้ลุกขึ้นมารับปากกับเธอ เพลิงกัลป์ไม่ได้ลุกตามแรงนิศาชล เขาเพียงพลิกตัวกลับ แต่เพราะไม่ทันตั้งตัวนิศาชลที่นั่งอยู่ข้างตัวเขาตกใจจนเสียหลักล้มลงนอน กลายเป็นตอนนี้เธอนอนอยู่ข้างๆ เพลิงกัลป์ชนิดที่ใบหน้าห่างกันแค่คืบเท่านั้น

"ต้องการอะไรหรือเปล่า" คำถามธรรมดาแต่คนฟังกลับหน้าแดง คงจะเพราะสายตาคมที่มองเธอจนเกิดอาการประหม่า

"คุณยังไม่ได้รับปากฉันเลย ว่าจะจัดการเรื่องนี้ อย่าให้คนของคุณมายุ่งกับฉัน" นิศาชลพยายามรวบรวมความกล้าก่อนที่จะเอ่ยความต้องการของเธอออกไป

"ฉันรู้แล้ว จะจัดการให้"

"ค่ะ" เสียงตอบรับอ่อนลงเมื่อเห็นเขารับปาก ก่อนที่นิศาชลจะค่อยๆ ถอยหลังให้ห่างจากใบหน้าหล่อที่ยังมองเธอไม่วางตา

"อุ๊ยยย" เสียงอุทานเพราะความตกใจ เมื่ออยู่ๆ แขนแกร่งของเขาก็ตวัดรอบเอวบางของเธอ จนนิศาชลสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามแน่นๆ ที่เธอได้เห็นเมื่อตอนเขาออกมาจากห้องน้ำช่วยจับงูให้เธอ แล้วไหนจะยังกล้ามท้องเป็นลอนที่เธอเห็นเมื่อสักครู่อย่างไม่ได้ตั้งใจอีก แต่ก็ไม่ทันได้สนใจเพราะกลัวงู เมื่อวงแขนสัมผัสเข้าที่เอวของเธอ ภาพเมื่อก่อนหน้านั้นทำให้นิศาชลยิ่งเสียอาการ

"เธอก็ยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเหมือนกัน ว่าต้องการอะไรหรือเปล่า"

"มะ..ไม่ ไม่ต้องการอะไรค่ะ" เสียงตะกุกตะกักเอ่ยตอบ พร้อมมือที่ยกขึ้นดันอกเขาไว้ เพราะกลัวใบหน้าหล่อๆ ของเขาจะยิ่งเข้ามาใกล้เธอ เมื่อเห็นเขายังไม่ขยับออกห่าง หรือมีท่าทีว่าจะคลายอ้อมแขนนั้นออก นิศาชลจึงดันอกเขาแรงขึ้นอีก

"แต่ผมต้อง...."

ยังไม่ทันที่เพลิงกัลป์จะเอ่ยได้จบประโยค เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ของนิศาชลก็ดังขึ้น โชคดีที่โทรศัพท์นั้นยังอยู่ในมือเธอ ทำให้เธอกดดูข้อความที่เข้ามา จากบุคคลเดิมที่ส่งรูปเข้ามา เมื่อนิศาชลเปิดดู ก็ได้เห็นรูปอีกหลายรูปถูกส่งเข้ามา ก่อนที่เธอจะหันโทรศัพท์ไปให้เขาดู

"แต่ฉันไม่ต้องการใช้สามีร่วมกับใคร" คล้ายคำพูดของนิศาชลจะได้ผล เมื่อเพลิงกัลป์คลายอ้อมกอดนั้นออก แล้วก็พลิกตัวกลับไปนอนตะแคงอย่างเช่นเดิม นิศาชลไม่สนใจรอยขมวดคิ้วบนใบหน้าของเขา เธอออกจะยินดีเสียมากกว่าที่เขายอมปล่อยเธอ นิศาชลปิดข้อความนั้นแล้วรวมถึงปิดการแจ้งเตือน เพราะเธอไม่อยากฟังเสียงข้อความเข้าจากบุคคลนี้อีก พลางถอนหายใจเบาๆ แล้วเขยิบตัวกลับมานอนในที่ของเธอ

แสงแดดอ่อนๆ ในตอนเช้าที่สาดส่องทะลุผ้าม่านผืนบางเข้ามาในห้องนอน ทำให้นิศาชลต้องกะพริบตาถี่ๆ กว่าจะรู้สึกตัวว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนส่วนตัวของเธออีกต่อไป นิศาชลก็รีบดีดตัวเองลุกจากที่นอน เธอหันไปมองที่นอนข้างๆ ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเพลิงกัลป์ลุกออกจากเตียงไปแล้ว เธอพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากห้องน้ำ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงใดๆ เช่นกัน นิศาชลจึงได้รีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปที่ห้องอาหารด้านล่าง

"เป็นไงบ้างลูก หลับสบายดีไหม" เสียงคุณเมตตาผู้เป็นมารดาของสามีเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือไปด้วยความอบอุ่น ช่วยให้นิศาชลคลายความเกร็งลงได้บ้าง เพราะสายตาของรุจิราที่มองมาที่เธออย่างไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

"หลับสบายดีค่ะ จนตื่นสายเลย นิต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ลงมาช้า"

"โอ๊ย ช้าเช้อ อะไรกัน ที่จริงหนูน่าจะพักผ่อนอีกสักหน่อย งานแต่งเมื่อวานก็เหนื่อยมาทั้งวัน"

นิศาชลกวาดสายตามองหาดูผู้คนบนโต๊ะอาหาร เมื่อไม่เห็นสามีของเธอ ก็อดจะแปลกใจไม่ได้ นี่เขาออกไปทำงานเช้าขนาดนี้เลยหรือ

"ตาเพลิงออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว เห็นว่าต้องไปต่างจังหวัดน่ะลูก" คล้ายผู้เป็นแม่สามีจะรู้ว่าเธอกวาดตามองหาใคร จึงได้เอ่ยบอกเธอ นิศาชลแทบจะทำหน้าไม่ถูก

"พี่เพลิงเขาไม่ได้บอกหรือ" แม้น้ำเสียงที่เอ่ยถามของรุจิราจะดูธรรมดา แต่เมื่อนิศาชลเงยหน้าจากข้าวต้มตรงหน้าหันไปมองหน้าเธอ จึงได้รู้ว่าสายตานั้นแอบเย้ยหยันอยู่ในที

"ค่ะ" นิศาชลตอบคำถามนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันมาสนใจข้าวต้มตรงหน้าต่อ

"พี่เขาคงยุ่ง จนลืมบอกน่ะลูก"

กว่ามื้ออาหารแรกแสนอร่อย จะผ่านพ้น นิศาชลก็ดูจะฝืดคออยู่ไม่น้อย เพราะสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรของรุจิรา ยังดีที่แม่สามีของเธอยังคอยทำให้เธอได้อุ่นใจอยู่ได้บ้าง คุณสุนทรผู้เป็นประมุขของบ้านก็เพียงแค่พูดคุยกับพันเจตน์น้องชายของเขาอยู่สองสามคำ ก่อนที่จะออกไปทำงานพร้อมกับลูกชายคนเล็กของเขา

นิศาชลกลับขึ้นมาที่ห้องอีกครั้ง ด้วยความที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อจากนี้ เธอนั่งๆ นอนๆ อยู่ได้เพียงครู่ ก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณหมอ ว่าแม่ของเธอมีอาการไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เพราะความดันที่อยู่ๆ ก็ตกลงอย่างน่าใจหาย นิศาชลจึงได้รีบแต่งตัวออกจากบ้าน เพื่อไปที่โรงพยาบาลทันที

โรงพยาบาล

"เป็นอย่างไรบ้างคะคุณหมอ" เสียงร้อนรนเอ่ยถามหมอหนุ่มเจ้าของไข้

"อย่างที่ผมแจ้งไปทางโทรศัพท์น่ะครับ ความดันตก แต่ยังไม่มีอาการแทรกซ้อนอย่างอื่น ไข้ก็ไม่มีครับ ผมให้ยาไปแล้วครับ คงต้องรอดูอาการอีกสักหน่อย" แค่เพียงได้ฟังอาการของแม่เธอ นิศาชลก็ถึงกับน้ำตาไหล

"เอ่อ.. แม่จะเป็นอะไรไหมคะ"

"ความดันเริ่มดีขึ้น คนไข้ตอบสนองต่อยาดีครับ ยังไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่"

"คุณหมอต้องช่วยนินะคะ อย่าให้แม่เป็นอะไร"

"ใจเย็นๆ ครับคุณนิ ผมต้องช่วยจนสุดความสามารถครับ"

"ขอบคุณหมอมากนะคะ"

นิศาชลอยู่เฝ้ามารดาของเธอจนเกือบจะเย็น โชคดีที่เธอไม่ต้องไปทำงานที่บริษัทพ่อของเธอ เพราะก่อนจะแต่งงาน พ่อของเธอก็ได้เอ่ยปาก ให้เธอมาช่วยงานทางบ้านสามี โดยเธอไม่ต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทอีกแล้ว ซึ่งเธอก็พอจะรับรู้ได้ว่าความต้องการนั้นน่าจะเป็นของแม่เลี้ยงเธอนั่นเอง และระหว่างที่เธอยังว่างงานนี้ และยังไม่ได้คุยกับผู้เป็นสามี นิศาชลจึงได้มีโอกาสใช้เวลาอยู่กับแม่ของเธอนานขึ้น

นิศาชลเทียวไปโรงพยาบาลอยู่สองสามวันนี้ และใช้เวลาอยู่ที่โรงพยาบาลเกือบจะตลอดทั้งวัน เพลิงกัลป์ที่ไปทำงานต่างจังหวัดก็เงียบหายไปโดยที่เขาก็ไม่ได้โทรศัพท์หรือแม้จะส่งข้อความหาเธอเลยสักครั้ง จนนิศาชลเกือบจะลืมไปเสียด้วยซ้ำ

ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้คิดจะโทรหาเขาเช่นกัน