บทที่ 10 ระยะห่างของคำว่า 'เเฟน' 1/3
"ถ้าผมเเอบคุณไม่มีทางหาผมเจอหรอก"
"โฮม.." ผมกลอกตากลับมามองคนตรงหน้าตามเดิม คำพูดของเขานั่นเเหละที่ทำให้ผมระเเวง ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ มีเเฟนเเล้วต้องมานั่งระเเวงกัน ไม่มีมันซะยังจะดีกว่า
"ไปเจอแคลร์มาเหรอ"
"คุณก็รู้อยู่เเล้วจะถามผมทำไม" แม่นั่นคงทำหน้าที่เเทนผมไปเเล้วล่ะมั้ง เฮอะ
"เพราะโฮมอยากรู้จากปากคุณไงหมอเนียร์"
"..ใช่ ผมไปเจอเธอ เเล้วคุณล่ะไปเจอเธอเพราะอะไร"
โฮมสีหน้าเปลี่ยนทันทีที่ผมถามกลับ ผมผ่อนปรนลมหายใจออกมาเเรงๆที่รู้ว่าเขากำลังหลีกเลี่ยงกับคำถามของผมอยู่ ผมอาจจะโกหกไม่เก่ง เขาเองก็เก็บอาการไม่เนียนเหมือนกันนั่นเเหละ
"ก็เเค่ธุระไม่มีอะไรหรอก"
"ถ้าเเค่ธุระก็ต้องบอกผมได้สิ"
"ไม่มีอะไร..."
"โฮม..."
ผมไม่ได้คำตอบอะไรจากเขา มีเเค่ข้อมือที่ถูกคลายก่อนจะที่ผมจะผลักอกเขาออกจนตัวเองเป็นอิสระ
"งั้นก็ลุกออกไป ผมจะอาบน้ำ"
"หมอเนียร์.."
"เรื่องของคุณจะบอกผมหน่อยไม่ได้เหรอ..หรือมันมีอะไรที่มากกว่านั้นคุณถึงบอกผมไม่ได้"ผมว่า
"ผมเเค่คุยเรื่องธุระกิจที่เขาจะลงทุนด้วยก็เเค่นั้น ทำไมคุณชอบคิดเองเออเองไปคนเดียว"
"เหอะ"
"นี่คุณ.."
"โลกมันเเคบดีเนอะถึงต้องร่วมธุรกิจกับเเฟนเก่าเนี่ย"
"มีเหตุผลหน่อยนะหมอเนียร์"
เหตุผลผมมีเต็มประดา มีเเค่เขานี่เเหละที่เหตุผลฟังไม่ขึ้นเเม้เเต่น้อย
"เธอหายไปจากชีวิตคุณตั้งนาน เเต่อยู่ๆก็กลับมาเเล้วอยากร่วมธุรกิจด้วย เเบบนี้เหตุผลที่เธอต้องการคืออะไรคุณพอจะเดาออกไหม"
"หมอเนียร์..."
"....."
"อดีตก็คืออดีต มันไม่มีอะไรทั้งนั้นคุณเชื่อใจผมไม่ได้เลยเหรอ หื้ม ?"
ผมยืนนิ่งปล่อยให้เขาสวมกอดจากด้านหลังเบาๆ โฮมเคยมีสาวมากมายมาติดพันกันเหมือนสายหูฟังที่ไม่ว่าจะพยายามรีดให้มันตรง พยายามจัดเรียงมันก็ยังพันกันยุ่งเหยิงเหมือนเดิน ...เขาก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก
"ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบ เเต่คุณก็ไม่ควรทำเเบบนั้นกับเธอ รู้ใช่ไหมว่ามันไม่ดีตรงไหน.."
"เเบบนั้น ? ผมทำอะไร"
"คุณทำอะไรคุณก็รู้อยู่ จะให้โฮมย้ำทำไม" เเสดงว่าเขาก็คงจะรู้สิ่งที่ผมกระทำไปเเล้วสินะ...
"โฮม.. ทุกอย่างที่คุณทำผมรู้หมดนั่นเเหละ เเต่มันขึ้นอยู่ที่ว่าผมอยากจะพูดมันหรือเปล่าเเค่นั้น"
"จะจ้องจับผิดโฮมไปถึงไหน เป็นเเฟนกันก็ควรมีระยะห่างให้กันบ้างไม่ใช่เหรอหะ ?"
"ถ้างั้นผมขอโทษ.. ขอโทษนะโฮมที่ผมพูดจาไม่ดีกับเธอ เเล้วก็ทำให้คุณอึดอัด.. ถ้าคุณอยากมีสเปซระหว่างเรา ผมก็ห้ามคุณไม่ได้"
ผมบอกเสียงเเข็ง ทั้งๆที่ในใจมันตรงกันข้าม ผมไม่เข้าใจตัวเองกบัการที่ปากไม่ตรงกดับใจ เเต่บางทีการลองใจกับคำพูดพวกนี้มันก็ทำให้ผมเห็นอะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน
"หมอเนียร์อย่างี่เง่าเเบบนี้ดิ คุณเคยมีเหตุผลไม่ใช่เหรอ"
"เเล้วการที่ผมเห็นว่าคุณไม่บอกว่าจะไปเจอเธอ ผมควรรู้สึกยังไงเหรอโฮม.."
"ก็ในเมื่อมันไม่มีอะไรจะให้ผมทำยังไง หรืออยากให้ผมกลับไปหาเธออย่างที่คุณคิดเอาไว้!"
"....." ผมยืนนิ่ง ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองเเน่น ...สิ่งนั้นเเหละที่ผมกลัว
"..โฮมขอโทษ โฮมไม่ได้ตั้งใจ"น้ำเสียงเขาอ่อนลงเหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกมา เเต่ก็นั่นเเหละเขาก็ทำมันประจำ
"....."
"อย่าเงียบเเบบนี้ได้ไหม"
"ถ้าจะมาเพื่อชวนทะเลาะก็กลับไปเถอะ วันนี้ผมเหนื่อยมาทั้งวันเเล้ว" ผมเเกะมือเขาออก ก่อนจะเดินไปถอดเสื้อกราวน์ด้านนอกออกเเล้วหันหลังให้เขา
ผมไม่ตั้งใจที่จะร้ายขนาดนั้นใส่เธอ เเต่ดูจากท่าทางเเละประโยคสนทนาในวันนี้เเล้วผมก็พอจะรู้ว่าเธอเอาจริง เเล้วก็ดูเหมือนจะยอมคนไม่เป็นซะด้วย
"เเต่เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง อย่ามาเดินหนีโฮมแบบนี้"
"คุยกันก็มีเเต่ทะเลาะ มีเเต่ความไม่เข้าใจ จะคุยไปเพื่ออะไรอ่ะโฮม"ผมบอกปัด
"เเล้ววันนี้คุณไปไหนมา ทำไมพึ่งกลับ เลิกนานเเล้วไม่ใช่เหรอไง"
"ไปโรงพยาบาล เเวะห้าง ซื้อของขวัญให้น้องแฮปปี้ เเล้วผมก็รีบกลับมาหาคุณ ..มีอะไรอีกไหม"
"อย่าประชด.."
"ผมไม่ได้ประชด ผมเเค่ตอบตามความจริง"
"โอเค..ได้ งั้นไว้คุยกันตอนที่ใจเย็นกว่านี้ก็เเล้วกัน"
ผมยืนนิ่งปล่อยให้เขาเดินออกไปอย่างเงียบๆ จนเสียงประตูดังขึ้น เเข้งขาที่ยืนอยู่จู่ๆมันก็ไร้เรี่ยวเเรงขึ้นมาซะงั้น เเขนขามันชารวมถึงริมฝีปากผมที่เม้มเข้าหากันเเน่น กัดจนมันห้อเลือด
ตอนเเรกก็ว่าจะคุยด้วยดีๆ เเต่ทำไมมันถึงเป็นเเบบนี้ไปได้..
ขอโทษที่ผมไม่สามารถสลัดกำเเพงตรงนี้ทิ้งไปได้เลย ..ขอโทษ
ผมจะไม่มีทางให้เหตุการณ์เดิมมันเกิดขึ้นอีกครั้งเเน่นอน ...ไม่มีทาง
