บทที่ 126 สวีทออนยัวร์ลิป 1/2

เขาเหลือบสายตาขึ้นมอง ใบหน้าขาวประดับไปด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนจะใช้มือดันหน้าผากผมด้วยความขี้เล่นเบาๆ

ที่เอาเเต่จ้องเพราะผมกำลังย้ำคิดย้ำทำกับตัวเองว่าไม่ได้ฝันไป

ภาพตรงหน้าคือสิ่งที่เป็นรูปธรรมของจริง

"โฮมทำอะไรเเปลกๆ หรือเปล่า ตอนที่.. ความจำเสื่อม" ผมยิ้มเเห้ง

ภาพในหัวซับซ้อนซ่อนเงื่อนเหมือนเป็นม้วน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ