บทที่ 2 ลูกแมวไวต่อความรู้สึก 1/2
เป็นคนที่ไวต่อความรู้สึกก็เเบบนี้เเหละน้า
"อะ..อืม ก็ต้องเลือกคุณอยู่เเล้ว"
"อยากหรอโฮม.. ทำไมมองผมเเบบนั้นล่ะครับ"ผมตบใบหน้าของเขาเบาๆ คล้ายจะยั่วอารมณ์เขาให้มากกว่าเดิม บอกเเล้วไงว่าผมไม่ใช่คนที่เขาจะมาล้อเล่นกับความรู้สึกผมได้ ผมเชื่อใจเขาเขาเองก็ไม่ควรจะโกหกผมเเบบนั้น
เขาควรจะโดนลงโทษซะบ้าง เเต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะทนได้เเค่ไหน หรือจะห้ามยังไงให้ร่างกายตัวเองมันไม่ตอบสนองสัมผัสของเขาได้ยังไง ในเมื่อเเค่ลมหายใจของเขาที่เเตะเข้าที่เเก้มของผมยังทำผมใจสั่นเเรงขนาดนี้
"มาอ่อยเเบบนี้ไม่ให้ผมกินก็ยังไงอยู่นะคุณหมอ"
"คุณควรจะได้รับบทลงโทษซะบ้างนะกิตตินันท์.. ผมจะไปทำงานต่อเเล้ว"
"เเบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่ามาทำให้อยากเเล้วจากไป.."
"ฮึ อยากเรียกเเบบไหนก็เชิญเเต่ผมจะลงโทษคุณ"ผมผลักอกเขาออกเเล้วลุกขึ้นจากตักของเขาเเต่ยังไม่ทันที่จะได้กลับไปนั่งทำงานของตัวเอง มนุษย์เเมวเหมียวก็รั้งเอวผมให้กลับลงไปนั่งบนตักเขาตามเคย ไม่พอเท่านั้นเขายังฝังจมูกโด่งสันทัดลงมาบนซอกคอผมอีกต่างหาก
"ไม่เอาน่า.. คุณควรสำนึกซะบ้างสิ"พูดออกไปเเค่นั้นเเหละครับ ร่างกายของผมกำลังตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างดี
ตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากว่าผมรักเขา รักมากจนไม่อยากจะเสียไป เเต่มันเป็นเพราะอะไรหลายๆ อย่างมันทำให้ผมไม่สามารถที่จะเเสดงความรักกับเขาได้เต็มที่ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ที่ผมเเบกรับอยู่ก็ตาม
ร่างของผมถูกยกลอยขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะทำงานอย่างเคยชิน ก่อนที่จะโดนคนร่างสูงกว่ายึดพื้นที่ภายในร่างกายจนหมด เเละผมก็กำลังตกอยู่ในใต้อาณัติของเขาอย่างสมยอมซะด้วย
อย่างที่รู้ๆ กันว่าผมกำลังเป็นนักศึกษาเเพทย์ เเละผมก็ค่อนข้างเป็นคนที่ละเอียดละอ่อนในเรื่องของการมีเซ็กส์ในเเต่ละครั้ง อีกอย่างที่ผมชอบในตัวของโฮมก็คือเขาเป็นคนที่ภายนอกเป็นคนเเข็งๆ ไม่หวือหวา ไม่หวานสักเท่าไหร่ เเต่ลีลาของเขาบนเตียงมันทั้งนุ่มนวลเเล้วก็ละเอียดอ่อน
ผมให้เขาเป็นนัมเบอร์วันเลยล่ะครับ ฮึ!
เเต่ก่อนที่ทุกอย่างจะถลำลึกลงไปกว่านี้ ผมก็ต้องประคองใบหน้าของโฮมเอาไว้ก่อน เขานี่มันน้องเเมวหิวอาหารชัดๆ น่ารักซะจริง!
"อะไรของคุณหมออีก.. ผมจะทนไม่ไหวอยู่เเล้ว"คนตรงหน้าปรายสายตาขึ้นมองผม เเววตาหยอดเยิ้ม ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย ผมใช้เรียวเเขนโอบล้อมรอบคอคนตรงหน้าเเล้วจูบลงไปเบาๆ ที่ปรายจมูกของเขา
"คุณพกถุงยางมาหรือเปล่าล่ะ.. อนามัยสำคัญสุดนะ"
"อ่าจริงด้วย โฮมลืม! "คนตรงหน้าเบิกตาโตเหมือนลูกเเมวที่สะดุ้งตกใจอะไรสักอย่าง จะเรียกว่าสงสารก็ได้อยู่ เพราะตอนนี้เขาดูเหมือนเด็กน้อยซะจริง
"ขอสดครั้งนึงไม่ได้หรอคุณหมอ.. ผมจะทนมันไม่ไหวเเล้ว"คนตรงหน้าเริ่มจะงอเเงหนัก โฮมเป็นผู้ชายที่ไวต่อความรู้สึก เเละเขาก็ชอบเอาเเต่ใจในระดับหนึ่ง เพราะงั้นเวลาโดนผมขัดใจเขาก็มักจะเเสดงอารมณ์เสียออกมาเป็นธรรมดา
ผมก็อยากกินเขานะ เเต่ไม่มีถุงยางผมก็คงให้ไม่ได้เหมือนกัน เรื่องอื่นผมคงจะตามใจเเต่เรื่องนี้ผมคงขอบายก่อนก็เเล้วกัน
"ซอรี่นะเด็กน้อย ถ้าลืมถุงก็อดน่ะ.."ผมไหวไหล่ใส่เขาก่อนจะเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตัวเอง ในมือหมุนปากกามองคนตรงหน้ายืนตัวคดตัวงอมองมาที่ผมอย่างไม่สบอารมณ์ อารมณ์คงคล้ายๆ คนที่ไปยืนที่สูงเเล้วโดนฉุดลงมาก่อนถึงจุดสุดยอดหรือเปล่าล่ะครับ
กิตตินันท์เอ้ย ขี้ลืมเป็นคนเเก่ไปได้ ฮึ!
"จูเนียร์.. เรื่องอื่นผมจะไม่ว่าคุณเลย คุณจะห้ามไม่ให้ผมดื่มหรือสูบบุหรี่ผมไม่ว่าคุณ ออกจะตามใจด้วยซ้ำ! เเต่เรื่องนี้ผมทนไม่ไหว ..อย่าขัดใจกันเรื่องนี้ได้ไหม"
ถึงเเม้ผมจะอยากกินเขามากเเค่ไหน เเต่บอกเเล้วไงว่าไม่มีถุงก็เท่ากับอด อืม..มันก็ไม่เเน่เหมือนกัน เพราะไม่ว่าจะผมหรือเขา เราสองคนต่างก็ไวต่อความรู้สึกของฝ่ายตรงข้ามทั้งนั้น
"ขอสดครั้งนึง.. นะครับ"
"ห้องน้ำตรงไปเเล้วเลี้ยวซ้าย เเต่ถ้าอยากจะให้ผมดูคุณทำมันตรงนี้ ..ผมก็ยินดีนะ :) ."
