บทที่ 4 อ้อนหมอ 1/2
เสียงงัวเงียจากปลายทางทำเอาผมหลุดหัวเราะออกมาน้อยๆ
วันๆ เรียนในห้องก็แทบจะไม่มีเวลาได้หลับแล้ว ถ้าหาโอกาสได้ที่ไหนก็คือหลับ
ให้ผมเลือกนะระหว่างกินข้าวกับนอนหลับ ผมเลือกนอนครับ เพราะผมแทบหาเวลานอนให้ตัวเองไม่ได้เลย
ขนาดเวลาโฮมมารับผมก็ต้องอ่านหนังสือควบคู่ไปด้วย มันเหนื่อยแต่ผมเชื่อว่าผมทำได้
“โอเค ผมรอคุณอยู่หน้าโรงพยาบาลนะ”
(โอเคครับ)
ผมวางสายแล้วหาที่นั่งตรงโต๊ะหินอ่อนด้านหน้า
ตอนนี้อย่างที่บอกว่ามันจะตีหนึ่งแล้ว แต่ยังคงมีผู้คนเข้าออกโรงพยาบาลพลุกพล่านเต็มไปหมด
โรงพยาบาลของเรามันเป็นโรงพยาบาลใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ คนก็เลยค่อนข้างเยอะ
บางครั้งคนรักษามีไม่พอคนเจ็บ แบบนี้ผมถึงอยากจะเรียนให้เก่งและต้องจบเพื่อที่จะช่วยพวกเขา และผมจะต้องจบออกมาเป็นคุณหมอที่มีประสิทธิภาพครบเครื่องแน่นอน
เเต่ตอนนี้ผมได้เวลาออกเวรเเล้ว เป็นเหมือนช่วงเวลาเเห่งสวรรค์ ผมจะได้นอนพักสักที
สายตาผมกำลังนั่งไล่สมุดโน้ตที่ตัวเองจดมันด้วยลายมือยุกยิกตอนที่ฟังอาจารย์พูดอยู่
ผมก็จดตามเขาในนี้นี่แหละ จะได้เอากลับมาอ่านทีหลังได้อีก เวลานั่งรอโฮมจะได้ไม่เสียเวลาด้วย
แต่ยังอ่านไม่ถึงไหนผมก็โดนสิ่งรบกวน แสงไฟจากรถยนต์สาดส่องมาทางผมพอดีเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผมเงยหน้ามองแล้วต้องหรี่ตาสู้แสง ก่อนที่จะเก็บสมุดโน้ตลงกระเป๋าเป้ตัวเองตามเดิม
“ให้ผมช่วยนะครับ” ผมเอ่ย ก่อนที่จะเข้าไปช่วยพยุงคุณยายวัยราวเจ็ดสิบกว่าๆ ลงจากรถ แล้วพาลงมานั่งบนรถเข็นวิวแชร์ตรงล็อคด้านหน้า
เพราะคนที่มามีแค่คนขับรถแล้วเธอก็เป็นผู้หญิงซะด้วย ขับรถในตอนกลางคืนคงอันตรายน่าดูแถมต้องพาผู้สูงอายุมาอีกด้วย
“ขอบคุณมากนะคะ” เธอว่าพร้อมรอยยิ้ม คุณยายเองก็หันมายิ้มให้ผมด้วยเช่นกัน
“ดูแลสุขภาพด้วยนะครับคุณยาย อยู่กับลูกหลานไปนานๆ นะครับ” ผมพูดพร้อมรอยยิ้ม
เห็นแล้วคิดถึงคุณย่าเลยครับ ไม่รู้ตอนนี้จะนอนหลับไปแล้วหรือยัง
คุณย่าชอบดื้อไม่ยอมนอนเพราะรอผมไปหาตลอดเลย ผมเองก็ไม่ค่อยมีเวลา
แต่พอจะมีวันหยุดทีผมก็ชอบใช้ชีวิตอยู่บ้านหรือไม่ก็ตามใจโฮมเขาซะมากกว่า
“ขอบใจจ้ะหนู..”
ผมยืนรอบุรุษพยาบาลมาทำหน้าที่แต่ดูเหมือนว่าด้านในจะค่อนข้างชุลมุนไม่น้อย แต่ไม่นานบุรุษพยาบาลก็มาเข็นพาคุณยายไปด้านในเรียบร้อย
ผมพ่นลมทิ้งสั้นๆ ไม่ใช่เพราะสิ้นหวังแต่มันเป็นเพราะผมได้แรงบันดาลขึ้นมานิดๆ แล้วล่ะครับ
แค่นี้ผมว่าทั้งวันที่ผมเหนื่อยมามันก็หายไปซะดื้อๆ แล้วล่ะมั้ง
อืม ผมคิดว่ารอยยิ้มของพวกเขาคือความสุขของผมนะครับ :)
“หมอเนียร์”
“โฮม..”
ผมหันไปตามเสียงเรียกของใครบางคนที่ผมจำเสียงเขาได้ดี
คนตัวสูงกำลังยืนอ้าแขนอยู่ข้างๆ รถของเขาแล้วฉีกยิ้มกว้าง ตาหยีนิดๆ
ผมเดินเข้าไปสวมกอดเขาแน่นเป็นการชาร์ตพลังก่อนนอนไปด้วยเลย อันที่จริงผมก็อยากจะอยู่อ้อนเขาทั้งคืนนั่นแหละแต่ติดที่พรุ่งนี้มีเรียนเช้า
น่าเสียดาย..
“เหนื่อยไหมเนี่ย หื้ม?” คนตรงหน้าพูดพลางลูบที่หัวผมปอยๆ ขณะที่ผมกำลังซุกอกแกร่งของเขาอยู่
อ่า โฮมตัวอุ่นแล้วก็น่านอนมากเลยครับ
ปกติถ้าผมไม่นอนที่หอพักที่มหาวิทยาลัยผมก็จะนอนกับเขานี่แหละ
บางทีเขาก็จะมานอนที่หอผมด้วย สลับกันไปมาแบบนี้ก็ดีนะ ผมจะได้เช็คสาวๆ เขาด้วย ได้ข่าวว่าฮอตเหลือเกิน ฮึ
แต่น่าแปลกที่เวลามีเขาอยู่ด้วยทีไร ผมนอนหลับสบายทุกที
“ก็เหนื่อย แต่ก็สนุกดี” ผมตอบกลับแต่ดวงตายังคงปิดสนิท
“คืนนี้นอนค้างห้องผมนะ”
“พรุ่งนี้มีเรียนเช้าอะดิ” ผมปฏิเสธไปอย่างน่าเสียดาย ไม่ได้อยากจะปฏิเสธเขาหรอกนะครับ แต่พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าเลยน่ะสิ ไม่งั้นก็จะตามใจโฮมอยู่หรอก
“ตื่นทันอยู่แล้วแหละ เดี๋ยวโฮมปลุกคุณก็ได้” คนตัวโตกว่าว่าน้ำเสียงกระเง้ากระงอด แถมยังฮึดฮัดใส่ผมอีกด้วย
นี่ไงพอตื่นมาแล้วโดนขัดใจก็งอแงแบบนี้ใส่ แล้วอย่างนี้ทำไมทุกคนยังมองว่าโฮมเป็นเสืออยู่ล่ะครับ เห็นไหมเขางอแงเหมือนลูกแมวชัดๆ
“โฮมขี้เซาจะตาย จะตื่นทันเหรอ ไม่ใช่ผมปลุกคุณแล้วมาหงุดหงิดใส่นะ” ผมบอกแล้วเงยหน้ามองเขา
“ถ้าตื่นไม่ทันคุณหมอก็ปลุกผมสิครับ น้า~ คืนนี้นอนค้างห้องโฮมนะครับ”
เด็กน้อยตรงหน้าก็ยังไม่ลดละความพยายามจนผมเริ่มตอบเสียงอ่อนกับเขา
อันที่จริงสายตาของเขาค่อนข้างมีอิทธิพลกับผมไม่น้อย แล้วสายตาของโฮมก็บอกอะไรผมหลายอย่าง
เวลาเจ้าตัวโกหกมีหรือที่ผมจะจับไม่ได้..
“ผมมีเรียนเช้าโฮม..”
“ทำไมคุณหมอใจร้ายจังครับ อุตส่าห์มารับไปนอนด้วยนะเนี่ย คิดถึงอะ ..อยากฉีดยาให้” เขาตอบแล้วเบะริมฝีปากล่างเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะฟัดแก้มผมทั้งสองข้างเบาๆ
โชคดีที่แถวนี้ไม่มีคนพลุกพล่านผมก็เลยไม่ได้ว่าอะไรเขา ที่จริงการแสดงออกว่ารักกันมันก็ดีนะครับ แต่เราก็ต้องเคารพสถานที่ด้วย
ความจริงก็คือผมกลัวพ่อมาเห็นด้วยแหละ เดี๋ยวจะนั่งเทศนาจนผมไม่ต้องนอนกับพอดีวันนี้
คิดถึงหรือต้องการอย่างอื่นกันเเน่.. คนเจ้าเล่ห์
“แค่นอนนะ เรื่องอื่นเอาไว้วันหลัง สัญญาไหม?” ผมว่า พร้อมกับชูนิ้วก้อยไปตรงหน้าคนตัวสูง ซึ่งเขาก็เกี่ยวก้อยอย่างว่าง่ายแล้วก็รับปากผมด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเเฝงตวามเจ้าเล่ห์อยู่เต็มไปหมด
ถึงเเม้ผมจะรู้ดีว่าคืนนี้ยังไงเขาก็ไม่ทำเเค่นอนอยู่เเล้ว เเต่ผมก็ยังเลือกที่จะไปอยู่ดี
ลูกเเมวมันอ้อนทำไงได้ล่ะ ฮึ
“สัญญาครับ แค่นอนอย่างเดียว”
