บทที่ 7 คารามาย 'เเก้คัน' 1/3
JUNIOR :: หนังสือ คุณว่างไหม ไปเอาให้ผมได้หรือเปล่า
HOME :: สำคัญมากเลยเหรอ คุณใช้อ่านวันนี้เลยใช่ไหม
JUNIOR :: อื้ม ถ้าไม่ว่างไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเอากับเพื่อนก็ได้
HOME :: เพื่อนผู้หญิงผู้ชาย
JUNIOR :: ไม่เห็นสำคัญเลย เเค่ขับรถเป็นก็พอเเล้ว
HOME :: อย่ายั่วโมโหผมเหอะน่า
JUNIOR :: ผมเปล่านะ
HOME :: งั้นเดี๋ยวโฮมไปเอามาให้ โอเคไหม
JUNIOR :: โอเค งั้นคืนนี้ผมไปนอนค้างห้องคุณนะ
HOME :: ฮึ.. ตัวเเสบ
ผมยกยิ้มน้อยๆ เพราะตอนนี้กำลังพอใจในสิ่งที่อยากให้เป็นไปมันเกิดขึ้น หนังสือน่ะสั่งจริง เเต่ไม่รู้ว่ามาส่งเเล้วหรือยัง ผมก็เเค่อยากให้เขาออกไปจากที่นี่ก่อน
"เธอรออยู่นี่ พี่จะไปคุยเอง"
"โอเคค่ะพี่หมอ"
"อืม.."
หลังจากที่โฮมเดินออกไป ผมก็เดินลงมานั่งตรงหน้าเธอเเทนที่โฮมพอดี เธอทำหน้าไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเลยนะ หรือว่าเธอจะรู้จักผมกัน
"หวัดดีค่ะ ..หมอเนียร์"
"ฮึ สวัสดีครับ"ผมทักทายกลับตามมารยาท เเต่สายตาจ้องเธอไม่ลดละ ว่าเเล้วว่าเธอจะต้องรู้จักผมเเน่ เเล้วเธอยังไม่รู้อีกเรื่องสินะว่าผมร้ายมากเเค่ไหน
"โฮมพึ่งออกไปน่ะค่ะ"
"เธอต้องการอะไร"ผมถามออกไป ไม่อยากจะอ้อมค้อมให้เสียเวลา ถ้าเธอไม่ถอย เราก็คงต้องปะทะกันสักตั้ง
"คุณให้ในสิ่งที่ฉันอยากได้ ได้จริงๆ เหรอคะ.."เธอตอบกลับ ก่อนจะวางช้อนส้อมเเล้วเงยหน้าสบตากับผม
"เเน่นอน"
"ฉันอยากได้โฮมคืน เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี"
ผมเเสยะยิ้มออกมา มือที่วางไว้ข้างตัวกำชายเสื้อเเน่น ระดับความขี้หึงที่มีมากไปมันก็ไม่ดีหรอกครับ เเต่สำหรับผู้หญิงประเภทนี้ผมคงปล่อยไปไม่ได้
"ไม่อ้อมค้อมดีนี่"
"เเน่นอนสิคะ"
"..เธอคงรู้ว่าเราสองคนเป็น"ผมกำลังจะพูดต่อถ้าเธอไม่ดันเเทรกขึ้นมาซะก่อน
"เป็นเเฟนกันใช่ไหมคะ"
"ใช่"
"มันน่าตกใจนิดหน่อยที่ฉันได้ยินว่าเเฟนเก่าตัวเอง...เป็นเกย์"เธอตอบกลับผมด้วยท่าทีที่สบายๆ ที่จริงผมได้ยินข่าวมาบ่อยๆ ว่ามีสาวมาติดโฮม เเค่ไม่คิดว่าเป็นเธอเท่านั้นเอง
"เธอก็รู้ดีนี่"
"เเต่ของบางอย่าง ไม่สิ...ของที่มันเคยเคยกันเเล้ว มันก็คงจะสปาร์คกันได้ไม่ยากถูกไหมคะ"
ผมกำหมัดเข้าหากันเเน่นอีกครั้งหลังจากที่ฟังเธอพูดจบ เพียงเเค่การเเสดงออกทางใบหน้าผมกำลังบอกเธอว่าคำพูดพวกนั้นทำอะไรผมไม่ได้เลยเเม้เเต่นิดเดียว
"อืม เหมือนถ่านไฟเก่าที่มันยังมีไฟน่ะค่ะ เชื้อมันเเรง.."
"ถ้าเธอคิดว่าตัวเองมีดีกว่าก็เชิญ
"ฉันก็คิดว่าฉันสามารถเเย่งเขากลับมาได้เหมือนกัน"
"เอาล่ะฉันไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้ เพราะของเก่ามันก็เหมือนของที่เน่าเเล้ว จะให้เขากลับไปรังเก่า เกรงว่ามันจะกลายเป็นหลุมอวกาศไปเเล้วล่ะครับ" ผมตบโต๊ะเสียงดังก่อนจะลุกขึ้นยืนเเล้วจ้องหน้าเธออีกครั้ง ในเมื่อพูดดีด้วยไม่ได้ ผมก็คงไม่จำเป็นต้องทำมันอีกต่อไป
ผมเดินมาหยุดที่หน้าเธออีกครั้ง ก่อนจะหยิบคารามายที่หยิบติดมือมาวางไว้ตรงหน้าเธอ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำเอาคนได้ยินชักสีหน้าไม่พอใจยกใหญ่
นั่นมันยังน้อยไป..
"ระหว่างที่โฮมเป็นของผม ...คุณก็ใช้มันเเก้ขัดไปก่อนนะครับ"
