บทที่ 9 ระยะห่างของคำว่า 'เเฟน' 1/2
โรงพยาบาล Q
ผมเดินขึ้นตึกเด็ก วันนี้ผมเกือบจะลืมไปเเล้วว่ามีนัดกับเจ้าของวันเกิดคนสวย ขืนผมผิดนัดขึ้นมาได้งอนผมตูดบิดเเน่นอน ก่อนหน้าที่จะมาผมก็เเวะซื้อของขวัญมาเเล้วเรียบร้อย
เรื่องราวทุกอย่างในชีวิตคนเรามันน่าเศร้า เด็กที่บริสุทธิ์คนนึง ควรจะมีอนาคตที่สดใสมากกว่านี้ เเต่ไม่ว่าจะยังไงผมก็จะทำให้เธอมีความสุขมากที่สุดในชีวิตเท่าที่ผมจะทำได้ อย่างน้อยๆเธอจะได้รับรู้ว่าไม่ได้ตัวคนเดียวบนโลกนี้
ที่จริงผมก็เข้าใจน่ะนะว่าเกิด เเก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องธรรมชาติ เเต่ผมทำใจไม่ได้ที่จะเห็นเด็กที่น่ารักคนนึงต้องโดนโรคร้ายพรากจากโลกนี้ไปเท่านั้นเอง..
"เอ้าน้องเนียร์วันนี้มาช้าจังเลยนะคะ เรียนหนักเหรอคะช่วงนี้"
ผมหันไปยกมือไหว้คุณป้าเเม่บ้านที่ทำความสะอาดอาคารนี้
"นิดหน่อยครับ เเล้วนี่คุณป้าทานอะไรยังครับเนี่ย" ผมเลิกคิ้วถามน้อยๆ ก่อนจะเดินไปจับมือผู้หญิงตรงหน้าเอาไว้
"ทานเเล้วลูก"
"หลังดีขึ้นเเล้วใช่ไหมครับ"
"พอได้พัก ได้ยืดเส้นก่อนนอนมันก็ดีขึ้นนะ ต้องขอบคุณน้องเนียร์นะเนี่ยที่เเนะนำป้า"
ผมระบายยิ้มออกมา การที่ได้เห็นคนใกล้ตัวหรือคนรู้จักเจ็บป่วยเเล้วดีขึ้นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย เมื่อก่อนตอนที่ผมเรียนมัธยมปลายผมก็มาที่นี่บ่อย เจอป้าเเม่บ้านก็บ่อย ก็เลยค่อนข้างจะสนิทกัน ถึงได้ยินป้าเขาเรียกผมว่าน้องเนียร์เนี่ยเเหละ เเถมป้าเเกเองลูกหลานไปทำงานกันซะส่วนใหญ่ เลิกไม่ตรงกัน เวลาที่เรียกว่าเวลาของครอบครัวตรงนี้มันก็เลยหายไป
เเต่ผมอยากเป็นส่วนที่เติมเต็มนะ...
"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณป้าเองควรจะดูเเลสุขภาพ อายุมากขึ้นร่างกายจะคอนโทรลตามใจเรายากหน่อย"
"ป้าล่ะอยากเห็นน้องเนียร์มาเป็นหมอที่นี่จะเเย่เเล้ว"
"งั้นคุณป้าก็ต้องรักษาสุขภาพให้เเข็งเเรง ทานข้าวให้ครบสามมื้อ ทานยา ออกกำลังกายตามที่น้องเนียร์บอกนะครับ"ผมกำชับ ทำเอาคนตรงหน้าหลุดขำออกมา ก็ผมลืมตัวอีกเเล้วกับการย้ำคิดย้ำทำแบบนี้ ผมอยากให้เขาหายจริงๆนี่
"จ้ะ เเล้วนี่มาหาน้องแฮปปี้เหรอ"
"ครับ แฮปปี้ทำอะไรอยู่เหรอครับ"
"นั่งรอน้องเนียร์ตั้งเเต่เย็นเเล้วลูก"
"งั้นผมขอไปดูแฮปปี้ก่อนนะครับ"
ผมโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเอาถุงของขวัญที่ซื้อมาจากห้างเเอบไว้ข้างหลัง เเล้วเดินไปหอมเเก้มคนตัวเล็กทีนึง
"พี่หมอเนียร์!"
หมับ
ผมอ้าเเขนรับคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ตึกกุมารเวชเป็นตึกที่ผมเดินเข้าออกบ่อยสุดเเล้ว ความจริงคือผมอยากมีลูก เเต่ความจริงมากกว่านั้นคือผมไม่สามารถมีได้ เเละในโลกที่โหดร้ายมันกำลังทำลายความฝันผมให้พังทลายลงช้าๆ
นั่นคือการที่เธอไม่สามารถอยู่กับผมได้อย่างที่วาดฝันเอาไว้...
"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะครับ" ผมพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะอุ้มคนตรงหน้าเเล้วส่งของขวัญในมือให้
"ของขวัญของหนูเหรอคะ"
"อื้ม วันเกิดก็ต้องมีของขวัญสิครับ"
"แฮปปี้รักพี่หมอเนียร์ที่สุดเลยค่ะ" นอกจากคำหวานๆเเล้วการหอมเเก้มผมนี่เเหละที่ทำให้ผมหายเหนื่อยจากวันนี้เป็นปริดทิ้ง
"พี่รักก็รักหนูนะ.."ผมว่าพลางลูบหัวคนตรงหน้าที่กำลังตื่นเต้นกับของที่ผมให้ไปอยู่
"แอเรียลเหรอคะ!"
"อื้ม ชอบไหม"
"ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะ..."
"อยากเป่าเค้กไหมครับ"
"มีเค้กด้วยเหรอคะ"
"มีสิ วันเกิดต้องมีเค้กกับของขวัญนะ"
ผมวางคนตัวเล็กให้นั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบเค้กในถุงออกมาเเล้วจัดการจุดเทียนให้เรียบร้อย รอยยิ้มจากคนตรงหน้าทำเอาผมยิ้มตามอย่างเลี่ยงไม่ได้
มือเล็กๆประกบเข้าหากัน ดวงตาหลับพริ้ม ก่อนจะเป่าเทียนตรงหน้าดับลง
"อธิฐานว่าอะไรครับ" ผมคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้เเล้วคลี่รอยยิ้มบางๆให้คนตรงหน้าอีกครั้ง
"เเฮปปี้อธิฐานขอให้ได้อยู่กับพี่เนียร์นานๆเเล้วก็ขอให้พี่เนียร์มีความสุขมากๆค่ะ"
"เเล้วทำไม่ขอให้ตัวเองมีความสุขล่ะครับ" ผมเลิกคิ้วน้อยๆ เเต่เสียงกำลังสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ผมพยายามที่จะทำให้คนตรงหน้ามีความสุข เพราะงั้นเรื่องเเค่นี้มันยังเล็กน้อยมากไปด้วยซ้ำ
"เพราะน้องแฮปปี้มีพี่เนียร์ไงคะ พี่เนียร์มอบความสุขให้หนู หนูก็อยากให้พี่หมอเนียร์มีความสุขมากๆค่ะ"
"เป็นเด็กเป็นเล็กหัดปากหวานเเล้วนะเราอ่ะ"ผมบอกทำเอาคนตัวเล็กยิ้มกว้างจนตาหยี
"พี่เนียร์ก็ขอให้แฮปปี้เป็นเด็กที่น่ารักเเบบนี้ตลอดไป มีความสุขมากๆเเล้วก็อยู่กับพี่เนียร์ไปนานๆนะครับ"
"ค่ะ..."
"มาถ่ายรูปกับเค้กกันดีกว่าเนอะ ยิ้มสวยๆนะครับ"
คอนโดหมอเนียร์
กว่าจะถึงห้องก็เกือบจะห้าทุ่ม พอดีผมนั่งเล่นกับแฮปปี้เพลินไปหน่อย หวังว่าคนที่รอผมอยู่ในห้องจะไม่เจอหน้าผมเเล้วอาละวาดใส่ก่อนก็เเล้วกัน
"โฮม.."
หมับ
ผมขมวดคิ้วเข้าหากันเเน่น สายตามองข้อมือตัวเองที่โดนพันธนาการจากคนตรงหน้า เเถมเขายังออกเเรงดึงให้ผมลงไปนอนราบกับเตียงอย่างที่ขัดขืนไม่ได้อีกด้วย
"อะไรของคุณเนี่ยโฮม!"ผมขึ้นเสียงเล็กน้อย ก็เขาเล่นกระชากเเขนไม่ให้จังหวะเเบบนี้ผมก็เจ็บเป็นเหมือนกันนะ
"คุณโกหกผมทำไมหมอเนียร์"
"ผมโกหกอะไรคุณ"
"คุณให้ผมไปเอาหนังสือ เเต่มันไม่มีเเบบนี้หมายความว่ายังไง หรือคุณนัดใครเอาไว้..ใครที่บอกผมไม่ได้"
"ผมอาจจะจำวันผิด.. เเล้วผมก็ไม่ได้นัดใครไว้ทั้งนั้น"ผมตอบกลับเเล้วหลบสายตาเขา
"โกหกไม่เนียนเลยนะครับคุณหมอ"คนตรงหน้ากดเสียงต่ำ ปลายจมูกโน้มลงมาใกล้มากกว่าเดิม
"ทีคุณยังเเอบไปเจอเเฟนเก่าเลย"
