บทที่ 1 เมื่อคำโกหกเริ่มมีหลักฐาน 27.2
“ถ้าคุณรู้เรื่องทั้งหมด คุณจะเกลียดฉันไหม” ลลิตาพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความกลัวที่สะสมมาหลายวันทำให้เธอเริ่มนอนไม่หลับ และทุกครั้งที่โทรศัพท์ดัง หัวใจก็เต้นแรงด้วยความหวาดระแวง
“ฉันต้องหาทางหยุดเรื่องนี้” ลลิตากล่าว ก่อนเดินกลับมาหยิบกระเป๋าถือบนโซฟา
@เวลาต่อมา ณ บ้านดอกไม้ของณิชา เวลา 14.30 น.
“ณิชา มีลูกค้ามาหา” รินรดากล่าวขณะเดินเข้ามาจากหน้าร้านด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ใครเหรอ” ณิชมนถามพร้อมเงยหน้าขึ้นจากช่อดอกไม้
“คุณหญิงวราภรณ์” รินรดาตอบ
“คุณแม่มาเหรอ” หญิงสาวถามอย่างดีใจ ก่อนรีบเดินออกไปต้อนรับ
“สวัสดีค่ะคุณแม่” ณิชมนกล่าวพร้อมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
“สวัสดีจ้ะลูก” คุณหญิงวราภรณ์ตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนเดินเข้ามาจับมือเธอเบา ๆ
“คุณแม่มาได้ยังไงคะ” ณิชมนถามอย่างประหลาดใจ
“แม่อยากมาดูร้านของลูก” หญิงสูงวัยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เชิญนั่งก่อนค่ะ” ณิชมนกล่าว ก่อนพาแม่สามีไปยังมุมรับแขกเล็ก ๆ ภายในร้าน
“ร้านสวยมากเลยนะ” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวพร้อมมองไปรอบห้องด้วยแววตาชื่นชม
“ยังไม่เสร็จทั้งหมดค่ะ” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้ม
“แค่นี้ก็สวยแล้ว” หญิงสูงวัยกล่าวอย่างจริงใจ
“ขอบคุณค่ะ” ณิชมนตอบ
“แม่เห็นรูปงานโรงแรมแล้วนะ” คุณหญิงวราภรณ์กล่าว
“จริงหรือคะ” หญิงสาวถามอย่างดีใจ
“จริง คีรินส่งมาให้แม่ดู” หญิงสูงวัยตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“คุณคีรินส่งให้คุณแม่ด้วยหรือคะ” ณิชมนถามอย่างประหลาดใจ
“ส่งสิ เขาภูมิใจในตัวลูกมาก” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวอย่างอ่อนโยน
“ค่ะ” ณิชมนตอบ ก่อนก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย
“ณิชา” หญิงสูงวัยเรียกชื่อเธอเบา ๆ
“คะคุณแม่” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
“แม่รู้ว่าลูกกำลังจะย้ายมาอยู่ที่ร้าน” คุณหญิงวราภรณ์กล่าว
“ค่ะ” ณิชมนตอบอย่างลังเล
“แม่ไม่ได้มาห้ามนะ” หญิงสูงวัยกล่าวทันที
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยความโล่งใจ
“แม่แค่อยากบอกว่า ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ไหน ลูกก็ยังเป็นคนสำคัญของแม่เสมอ” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“คุณแม่...” ณิชมนเรียกเบา ๆ ก่อนน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ
“ถ้าวันไหนเหนื่อย ก็แวะไปหาแม่ได้” หญิงสูงวัยกล่าวพร้อมบีบมือเธอเบา ๆ
“ขอบคุณมากนะคะ” ณิชมนตอบทั้งน้ำตา
“ไม่ต้องร้องไห้สิลูก” คุณหญิงวราภรณ์กล่าว ก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน
“หนูแค่ดีใจค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา
“แม่ก็มีความสุขที่เห็นลูกยิ้มได้อีกครั้ง” หญิงสูงวัยกล่าวด้วยแววตาอ่อนโยน
@เวลาต่อมา ณ ห้องทำงานประธานบริษัทวรากุลพร็อพเพอร์ตี้ เวลา 16.00 น.
“คุณคีรินครับ กวินแจ้งว่ามีข้อมูลเพิ่มเติมจากมยุรี” ศุภกรกล่าวขณะเดินเข้ามาในห้องทำงาน
“ว่าอย่างไร” คีรินทร์ถามทันที
“มยุรียืนยันว่าเธอเป็นคนลงชื่อผู้ยืมโทรศัพท์ แต่ช่องเวลาคืนเครื่องเป็นลายมือของพนักงานอีกคนครับ” ศุภกรตอบ
“แล้วพนักงานคนนั้นยังติดต่อได้ไหม” ชายหนุ่มถาม
“ได้ครับ ชื่อสุภาวดี ตอนนี้ทำงานอยู่บริษัทอื่น” ศุภกรตอบ
“กวินติดต่อเธอหรือยัง” คีรินทร์ถาม
“ติดต่อแล้วครับ เธอตกลงจะให้ข้อมูลในวันพรุ่งนี้” ศุภกรตอบ
“ดี” ชายหนุ่มกล่าว ก่อนพยักหน้า
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจครับ” ศุภกรกล่าวต่อ
“อะไร” คีรินทร์ถาม
“มยุรีจำได้ว่าตอนลลิตามายืมโทรศัพท์ เธอดูรีบร้อนมาก และถามว่าเครื่องนั้นโทรออกต่างเครือข่ายได้หรือไม่” ศุภกรตอบ
“ทำไมต้องถามแบบนั้น” คีรินทร์ถามพร้อมขมวดคิ้ว
“ยังไม่ทราบครับ” ศุภกรตอบ
“อย่าเพิ่งตีความ” ชายหนุ่มกล่าวอย่างหนักแน่น
“ครับ” ศุภกรตอบ
“แล้วเรื่องซองเอกสารที่เอกภพส่งให้ลลิตาล่ะ” คีรินทร์ถามต่อ
“ยังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเกี่ยวข้องกับโทรศัพท์ที่หายไปครับ” ศุภกรตอบ
“เข้าใจ” ชายหนุ่มกล่าว ก่อนถอนหายใจยาว
“คุณคีรินครับ” ศุภกรเรียกเบา ๆ
“ว่าไง” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น
“ผมคิดว่าเราควรให้เจ้าหน้าที่เป็นคนเชื่อมโยงหลักฐานทั้งหมด” ศุภกรกล่าวอย่างจริงจัง
“ฉันก็คิดแบบนั้น” คีรินทร์ตอบ
“ดีครับ” ศุภกรกล่าว ก่อนเตรียมเดินออกจากห้อง
“ศุภกร” คีรินทร์เรียกอีกครั้ง
“ครับ” เลขาหนุ่มหันกลับมา
“วันนี้ฉันจะกลับบ้านเร็ว” ชายหนุ่มกล่าว
“มีอะไรพิเศษหรือครับ” ศุภกรถามพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันอยากกินข้าวกับณิชา” คีรินทร์ตอบอย่างตรงไปตรงมา
“เข้าใจแล้วครับ” ศุภกรกล่าวพร้อมหัวเราะเบา ๆ
@เวลาต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 19.00 น.
“วันนี้คุณกลับเร็วอีกแล้วนะคะ” ณิชมนกล่าวขณะเห็นสามีเดินเข้ามาในห้องอาหาร
“ฉันอยากกลับมากินข้าวกับเธอ” คีรินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
“ค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนก้มหน้าลงเล็กน้อย
“วันนี้ร้านเป็นอย่างไรบ้าง” ชายหนุ่มถามขณะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“ดีค่ะ มีลูกค้าใหม่อีกสองราย” ณิชมนตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง
“เก่งมาก” คีรินทร์กล่าวอย่างชื่นชม
“คุณชมฉันอีกแล้ว” หญิงสาวกล่าวพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“ก็เธอทำได้ดีจริง ๆ” ชายหนุ่มตอบ
“ขอบคุณค่ะ” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้ม
“แม่ฉันไปหาที่ร้านใช่ไหม” คีรินทร์ถามอย่างอ่อนโยน
“ค่ะ คุณแม่เอาขนมไปฝากด้วย” หญิงสาวตอบ
“แม่ชอบเธอมาก” ชายหนุ่มกล่าว
“ฉันก็รักคุณแม่ค่ะ” ณิชมนตอบอย่างจริงใจ
“แม่บอกว่าเธอยิ้มเก่งขึ้น” คีรินทร์กล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“คงเพราะช่วงนี้ฉันมีความสุขกับงานค่ะ” หญิงสาวตอบ
“ฉันดีใจ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“คุณคีรินคะ” ณิชมนเรียกชื่อเขาเบา ๆ
“ว่าไง” ชายหนุ่มถาม
“ฉันคิดว่าถ้าห้องชั้นบนซ่อมเสร็จ ฉันจะเริ่มขนของบางส่วนไปไว้ที่นั่น” หญิงสาวกล่าวอย่างระมัดระวัง
“ได้สิ” คีรินทร์ตอบทันที
“คุณไม่เสียใจหรือคะ” ณิชมนถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“เสียใจ” ชายหนุ่มตอบตามความจริง
“คุณคีริน...” หญิงสาวเรียกเบา ๆ
“แต่ฉันอยากให้เธอได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจ” คีรินทร์กล่าวอย่างหนักแน่น
“ขอบคุณค่ะ” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า
“ถ้าเธออยากให้ฉันช่วยยกของ ฉันยินดี” ชายหนุ่มกล่าว
“ค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนก้มหน้าลงเล็กน้อย
@เวลาต่อมา ณ ห้องนั่งเล่น คฤหาสน์วรากุล เวลา 20.30 น.
“คุณคีรินคะ ฉันยังคิดถึงสายโทรศัพท์วันนั้นอยู่เลย” ณิชมนกล่าวขณะนั่งอยู่บนโซฟา เธอถือแก้วน้ำอุ่นไว้ในมือและมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาครุ่นคิด
“เธอนึกอะไรออกอีกหรือ” คีรินทร์ถามอย่างระมัดระวัง
“ฉันจำได้ว่าปลายสายถามว่าฉันอยู่ที่โรงแรมหรือเปล่า” หญิงสาวตอบ
“ใช่ เธอเคยบอกฉันแล้ว” ชายหนุ่มกล่าว
“แต่ฉันเพิ่งนึกได้ว่าเธอถามต่ออีกประโยคหนึ่ง” ณิชมนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ประโยคอะไร” คีรินทร์ถามทันที
“เธอถามว่าฉันจะออกทางประตูด้านหลังใช่ไหม” หญิงสาวตอบ
“ประตูด้านหลัง?” ชายหนุ่มทวนคำด้วยความประหลาดใจ
“ค่ะ” ณิชมนตอบ
“แล้วเธอตอบว่าอย่างไร” คีรินทร์ถาม
“ฉันบอกว่าใช่ เพราะรถจอดอยู่ตรงนั้น” หญิงสาวตอบ
“หลังจากนั้น” ชายหนุ่มถามต่อ
“เธอก็วางสาย” ณิชมนตอบ
“เธอจำเสียงได้ไหมว่าเป็นใคร” คีรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่ค่ะ ฉันจำไม่ได้จริง ๆ” หญิงสาวตอบ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มกล่าวอย่างอ่อนโยน
“ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพลาดอะไรบางอย่างไป” ณิชมนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เธอไม่ได้พลาด” คีรินทร์ตอบทันที
“แต่ถ้าวันนั้นฉันไม่ตอบคำถาม...” หญิงสาวกล่าว ก่อนหยุดพูดเมื่อรู้สึกแน่นหน้าอก
“ณิชา” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอเบา ๆ
“คะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
“คนที่โทรมาถามไม่ใช่ความผิดของเธอ และการตอบคำถามธรรมดาก็ไม่ใช่ความผิด” คีรินทร์กล่าวอย่างหนักแน่น
“ค่ะ” ณิชมนตอบ ก่อนน้ำตาเอ่อคลอ
