บทที่ 10 คืนแรกที่ไร้หัวใจ 3.2

“อะไรก็ได้” คีรินทร์ตอบสั้น ๆ โดยไม่เงยหน้าจากโทรศัพท์

“ถ้าอย่างนั้นฉันทำข้าวต้มกุ้งให้นะคะ ป้านวลบอกว่าคุณชอบ” ณิชมนกล่าวด้วยความดีใจเล็กน้อย เพราะอย่างน้อยครั้งนี้เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธทันทีเหมือนทุกครั้ง

“ตามใจ” ชายหนุ่มตอบ ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วเอนหลังพิงหัวเตียงอย่างเหนื่อยล้า

“คุณดูเหนื่อยมากเลยนะคะ วันนี้งานหนักหรือ” หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง เธอสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับหลายครั้งตั้งแต่เดินเข้าห้องมา

“ก็เหมือนทุกวัน” คีรินทร์ตอบเสียงเรียบ ก่อนหลับตาลงชั่วครู่ เขารู้สึกปวดศีรษะจากการประชุมที่ยืดเยื้อมาตลอดวัน

“ถ้าอย่างนั้นฉันนวดให้ไหมคะ” ณิชมนถามอย่างลังเล เธอเคยนวดศีรษะให้บิดาเวลาท่านปวดหัว จึงคิดว่าอาจช่วยให้สามีรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง

“เธอนวดเป็นด้วยหรือ” ชายหนุ่มลืมตาขึ้นถามด้วยความแปลกใจ ก่อนมองใบหน้าหญิงสาวอย่างพิจารณา

“เป็นนิดหน่อยค่ะ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ฉันช่วยได้นะคะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ความหวังเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธทันที

“ก็ลองดู” คีรินทร์ตอบหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับตัวนั่งให้สบายขึ้น เขาบอกตัวเองว่าเพียงแค่ต้องการบรรเทาอาการปวดศีรษะเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าเริ่มยอมรับความใกล้ชิดจากภรรยา

“ถ้าเจ็บบอกนะคะ” ณิชมนกล่าวเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปนั่งด้านหลังชายหนุ่มบนเตียงอย่างระมัดระวัง เธอยกมือเรียวขึ้นแตะขมับทั้งสองข้างของเขาแล้วเริ่มนวดเบา ๆ ด้วยความตั้งใจ

“เบาหน่อยตรงนั้น” คีรินทร์บอกเมื่อรู้สึกถึงแรงกดบริเวณขมับ เขาหลับตาลงอีกครั้งขณะปล่อยให้หญิงสาวนวดต่อ

“แบบนี้ดีขึ้นไหมคะ” ณิชมนถามอย่างอ่อนโยน ก่อนลดแรงกดลงตามที่เขาบอก เธอรู้สึกดีใจที่ได้ทำอะไรให้สามีบ้าง แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

“อืม ดีขึ้น” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ แต่ครั้งนี้น้ำเสียงไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

“ถ้าคุณเหนื่อยมากก็ควรพักผ่อนบ้างนะคะ อย่าทำงานหนักเกินไป” ณิชมนกล่าวด้วยความเป็นห่วง ขณะค่อย ๆ นวดบริเวณท้ายทอยให้เขา

“เธอพูดเหมือนแม่ฉันเลย” คีรินทร์ตอบพร้อมถอนหายใจเบา ๆ แต่ไม่ได้แสดงความรำคาญเหมือนที่ผ่านมา

“ก็ฉันเป็นห่วงคุณนี่คะ” หญิงสาวตอบตามความจริง ก่อนชะงักมือเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดคำที่เขาไม่ชอบอีกแล้ว

“ทำไมเธอถึงยังเป็นห่วงฉัน ทั้งที่ฉันไม่เคยทำดีกับเธอเลย” ชายหนุ่มถามขึ้นอย่างกะทันหัน เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงยังพยายามดูแลเขา ทั้งที่ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เพราะฉันรักคุณค่ะ” ณิชมนตอบเบา ๆ โดยไม่ต้องคิด เธอมองแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยสายตาอ่อนโยน แม้จะรู้ว่าเขาไม่ต้องการได้ยินคำนี้ แต่ก็เป็นความจริงที่เธอไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

“เธอไม่เหนื่อยบ้างหรือไง” คีรินทร์ถามต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“เหนื่อยค่ะ แต่ฉันยังอยากพยายาม” หญิงสาวตอบอย่างซื่อตรง น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อพูดถึงความรู้สึกที่เก็บเอาไว้มานาน

“ทั้งที่รู้ว่าฉันไม่มีวันรักเธออย่างนั้นเหรอ” ชายหนุ่มถามพร้อมหันกลับมามองใบหน้าภรรยา ดวงตาคมกริบสบกับดวงตาคู่สวยที่กำลังเอ่อคลอด้วยน้ำตา

“ค่ะ อย่างน้อยฉันก็อยากทำให้ดีที่สุดก่อนจะยอมแพ้” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน แต่ในเวลานี้หัวใจยังไม่พร้อมปล่อยมือจากผู้ชายที่รัก

“เธอนี่มันดื้อจริง ๆ” คีรินทร์พึมพำก่อนยกมือขึ้นจับข้อมือบางที่วางอยู่บนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ณิชมนชะงักไปทันที เพราะเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่แต่งงานที่เขาสัมผัสเธอโดยไม่มีความโกรธอยู่ในแววตา

“คุณคีริน” หญิงสาวเรียกชื่อสามีเบา ๆ ขณะมองมือใหญ่ที่กำลังจับข้อมือตัวเอง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม

“ทำไมต้องมองฉันแบบนั้น” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงต่ำลงเล็กน้อย เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมดวงตาอ่อนหวานของหญิงสาวถึงทำให้รู้สึกหวั่นไหวอย่างประหลาด

“ฉันแค่ไม่คิดว่าคุณจะยอมให้ฉันอยู่ใกล้ขนาดนี้ค่ะ” ณิชมนตอบตามความจริง ก่อนหลบสายตาอย่างเขินอาย

“เธอเป็นเมียฉันไม่ใช่หรือ” คีรินทร์ถามกลับอย่างไม่ทันคิด ก่อนค่อย ๆ ปล่อยข้อมือของเธอแล้วหันหน้าไปอีกทาง

“ค่ะ ฉันเป็นภรรยาคุณ” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด เพราะที่ผ่านมาเขาแทบไม่เคยยอมรับสถานะของเธอเลย

@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 23.10 น.

“วันนี้เธอไม่ต้องไปนอนโซฟาแล้ว” คีรินทร์พูดขึ้นขณะมองภรรยาที่กำลังหยิบหมอนกับผ้าห่มออกจากตู้เสื้อผ้าเหมือนทุกคืน เขานั่งอยู่บนเตียงโดยมีสีหน้าเรียบเฉย แต่ภายในใจกำลังเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย

“อะไรนะคะ” ณิชมนหันกลับมาถามด้วยความประหลาดใจ เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกต้องหรือไม่

“ฉันบอกว่าให้นอนบนเตียง เตียงมันกว้างพอสำหรับสองคน” ชายหนุ่มตอบเสียงห้วน ก่อนขยับตัวไปนอนฝั่งหนึ่งของเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว

“คุณไม่อึดอัดเหรอคะ” หญิงสาวถามอย่างลังเล เธอยืนกอดหมอนอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

“ถ้าเธอยังถามมากก็กลับไปนอนโซฟาเหมือนเดิม” คีรินทร์ตอบอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนหันหลังให้เธอ

“ไม่ถามแล้วค่ะ” ณิชมนรีบตอบพร้อมรอยยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอวางหมอนลงบนเตียงอีกฝั่งอย่างระมัดระวัง ก่อนค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนโดยเว้นระยะห่างจากสามีพอสมควร

“ปิดไฟด้วย” ชายหนุ่มออกคำสั่งสั้น ๆ ก่อนหลับตาลง

“ค่ะ ฝันดีนะคะคุณคีริน” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนเอื้อมมือไปปิดโคมไฟข้างเตียง ความมืดค่อย ๆ เข้าปกคลุมห้องนอน แต่ภายในหัวใจของเธอกลับรู้สึกอบอุ่นกว่าทุกคืนที่ผ่านมา

@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 00.20 น.

“ณิชมน เธอหลับหรือยัง” คีรินทร์ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขานอนลืมตาอยู่ในความมืดมานานกว่าชั่วโมง ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นตั้งแต่หญิงสาวนวดศีรษะให้ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ

“ยังค่ะ” ณิชมนตอบเบา ๆ เธอเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน เพราะรู้สึกตื่นเต้นที่ได้อยู่บนเตียงเดียวกับสามีเป็นครั้งแรก

“ทำไมไม่นอน” ชายหนุ่มถามต่อ ก่อนพลิกตัวหันมาทางเธอ

“ฉันไม่ค่อยชินค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างเขินอาย ก่อนขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้มีระยะห่างจากเขามากขึ้น

“ไม่ชินอะไร” คีรินทร์ถามด้วยความสงสัย

“ก็ไม่ชินที่ได้นอนข้างคุณค่ะ” ณิชมนตอบเสียงเบาหวิว ก่อนรีบหลบสายตาเมื่อเห็นชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้

“เธอกลัวฉันหรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงต่ำลงเล็กน้อย ก่อนหยุดอยู่ห่างจากเธอเพียงช่วงแขน

“ไม่กลัวค่ะ แค่ไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง” หญิงสาวตอบตามความจริง หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง

“ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ” คีรินทร์กล่าวพร้อมถอนหายใจเบา ๆ ก่อนขยับกลับไปนอนในที่ของตัวเอง

“ฉันรู้ค่ะ” ณิชมนตอบอย่างอ่อนโยน ก่อนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อความตื่นเต้นเริ่มลดลง

“แล้วทำไมต้องตัวสั่น” ชายหนุ่มถามอีกครั้งเมื่อสังเกตเห็นมือบางที่กำผ้าห่มแน่น

“ฉันแค่ตื่นเต้นค่ะ” หญิงสาวยอมรับด้วยความเขินอาย ก่อนยกมือขึ้นปิดแก้มตัวเองที่กำลังร้อนผ่าว

“เธอนี่แปลกจริง ๆ” คีรินทร์พึมพำพร้อมส่ายหน้าเบา ๆ แต่ครั้งนี้น้ำเสียงไม่ได้เต็มไปด้วยความรังเกียจเหมือนทุกครั้ง

“คุณคีรินคะ” ณิชมนเรียกขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรวบรวมความกล้าอยู่นานก่อนตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจ

“อะไรอีก” ชายหนุ่มถามโดยไม่ลืมตา

“ขอบคุณนะคะที่ให้ฉันนอนบนเตียง” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ ก่อนค่อย ๆ หลับตาลงพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“เรื่องแค่นี้ไม่ต้องขอบคุณก็ได้” คีรินทร์ตอบเสียงเรียบ ก่อนหันหลังให้เธออีกครั้ง แต่ในความมืดเขากลับเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

บทก่อนหน้า
บทถัดไป