บทที่ 2 วิวาห์แห่งความแค้น 1.1
@ณ คฤหาสน์วรากุล เวลา 19.30 น.
“ถ้าคุณเกลียดฉันมากขนาดนี้ แล้วคุณจะแต่งงานกับฉันทำไมคะ” ณิชมนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการกลั้นน้ำตา หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอเคยใฝ่ฝันว่าจะได้สวมใส่ในวันที่มีความสุขที่สุดของชีวิต แต่เวลานี้ความฝันอันงดงามกลับกลายเป็นฝันร้าย เมื่อชายผู้เป็นสามีตามกฎหมายของเธอกำลังยืนมองด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
“เพราะฉันอยากให้เธอรู้ว่าการถูกคนที่รักทำร้ายมันเจ็บปวดแค่ไหน” คีรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปียืนอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนใหญ่ภายในคฤหาสน์หรู ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด ก่อนหันกลับมามองผู้หญิงที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกับเขาเมื่อช่วงเช้าอย่างไม่แยแส
“ฉันไม่เข้าใจค่ะ ฉันไปทำอะไรให้คุณเจ็บปวดนักหนา” ณิชมนถามทั้งที่รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งจุกอยู่ในลำคอ ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาเธอรักผู้ชายคนนี้อย่างเงียบ ๆ ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาแม้แต่น้อย กระทั่งวันที่เขายื่นข้อเสนอให้แต่งงานเพื่อแลกกับการช่วยเหลือกิจการของบิดาที่กำลังประสบปัญหาหนี้สิน เธอจึงยอมตอบตกลงโดยไม่ลังเล เพราะคิดว่าความรักและความดีของตัวเองอาจทำให้เขาเปิดใจได้สักวัน
“ยังจะกล้าถามอีกเหรอณิชมน เธอจำไม่ได้จริง ๆ หรือว่าเมื่อสองปีก่อนเธอทำอะไรเอาไว้” คีรินทร์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกเก็บสะสมมานาน เขาไม่เคยลืมภาพลลิตานอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงโรงพยาบาลหลังประสบอุบัติเหตุรถยนต์ และไม่เคยลืมหลักฐานที่ทำให้เขาเชื่อว่าผู้หญิงตรงหน้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ครั้งนั้น
“คุณหมายถึงเรื่องคุณลลิตาใช่ไหมคะ ฉันบอกคุณไปหลายครั้งแล้วว่าฉันไม่ได้เป็นคนส่งข้อความนัดเธอไปที่นั่น” ณิชมนรีบอธิบาย น้ำตาเริ่มเอ่อล้นขอบตาอีกครั้ง เรื่องราวเมื่อสองปีก่อนยังคงเป็นบาดแผลในใจของเธอเช่นเดียวกัน เพราะนับตั้งแต่วันนั้นคีรินทร์ก็เปลี่ยนจากผู้ชายที่เคยพูดจาสุภาพกับเธอ กลายเป็นคนเย็นชาที่มองเธอด้วยความรังเกียจ
“พอเถอะ ฉันเบื่อคำแก้ตัวของเธอเต็มทีแล้ว” ชายหนุ่มพูดแทรกอย่างไม่ต้องการรับฟัง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดภาพข้อความเก่าที่เก็บเอาไว้ ก่อนยื่นหน้าจอให้หญิงสาวดู ข้อความดังกล่าวถูกส่งจากหมายเลขโทรศัพท์ที่เคยเป็นของณิชมน โดยมีเนื้อหานัดหมายให้ลลิตาไปพบใครบางคนที่ถนนสายเปลี่ยวในคืนฝนตก
“แต่วันนั้นโทรศัพท์ฉันหายไปหลายชั่วโมงนะคะ ฉันแจ้งความเอาไว้ด้วย คุณก็รู้” หญิงสาวพยายามยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง เธอจำได้ดีว่าในวันเกิดเหตุโทรศัพท์ของเธอหายไปจากกระเป๋าระหว่างร่วมงานเลี้ยงบริษัท ก่อนจะมีคนพบมันถูกทิ้งไว้ในห้องน้ำ แต่ไม่ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร คีรินทร์ก็ไม่เคยเชื่อ
“หลักฐานอยู่ตรงหน้าเธอขนาดนี้ ยังจะโกหกอีกหรือไง” คีรินทร์เก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋ากางเกง เขาไม่รู้เลยว่าความมั่นใจของตัวเองกำลังทำร้ายผู้หญิงที่บริสุทธิ์คนหนึ่งอย่างแสนสาหัส
“ถ้าคุณเชื่อว่าฉันเป็นคนผิด แล้วทำไมถึงเลือกแต่งงานกับฉันล่ะคะ คุณปล่อยให้ฉันใช้ชีวิตของตัวเองไม่ได้หรือ” ณิชมนถามเสียงแผ่ว ความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดทั้งวันทำให้เธอแทบหมดเรี่ยวแรง ตั้งแต่พิธีแต่งงานช่วงเช้าจนถึงเวลานี้ สามีของเธอไม่เคยยิ้มให้ ไม่เคยจับมือด้วยความเต็มใจ และไม่เคยพูดคำหวานแม้แต่ประโยคเดียว
“เพราะการปล่อยให้เธอไปมีความสุขมันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเธอ” คีรินทร์ตอบโดยไม่ลังเล เขาเดินไปหยุดตรงโต๊ะเครื่องแป้งก่อนหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มขึ้นมา ภายในเป็นแหวนเพชรที่เขาเพิ่งสวมให้นิ้วนางของเธอเมื่อช่วงเช้า แหวนวงนั้นมีราคาแพงมหาศาล แต่สำหรับเขามันเป็นเพียงเครื่องหมายแสดงสถานะทางกฎหมายเท่านั้น
“หมายความว่าคุณแต่งงานกับฉันเพราะต้องการแก้แค้นอย่างนั้นหรือคะ” ณิชมนถามด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง แม้ลึก ๆ จะเริ่มสงสัยตั้งแต่เขายื่นข้อเสนอเรื่องแต่งงาน แต่เธอก็พยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่าผู้ชายที่รักอาจมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอบ้าง
“ใช่ ฉันแต่งงานกับเธอเพราะต้องการให้เธอชดใช้สิ่งที่ทำกับลลิตา” คีรินทร์ตอบชัดถ้อยชัดคำโดยไม่คิดปิดบังอีกต่อไป สำหรับเขา การทำให้ณิชมนต้องอยู่ในบ้านหลังเดียวกันโดยไม่ได้รับความรัก คือวิธีลงโทษที่เหมาะสมที่สุด
“แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ คุณเคยนึกถึงมันบ้างไหม” หญิงสาวถามทั้งน้ำตา มือเรียวกำชายกระโปรงเจ้าสาวแน่นจนผ้ายับย่น เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง แต่ความเสียใจกลับทำให้คำพูดแต่ละคำสั่นสะท้าน
“ความรู้สึกของเธอไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องสนใจ” คีรินทร์ตอบอย่างเย็นชา ก่อนเดินผ่านร่างบางไปยังตู้เสื้อผ้า เขาหยิบชุดนอนออกมาแล้วเตรียมเดินเข้าห้องน้ำ ราวกับบทสนทนาเมื่อครู่ไม่มีความสำคัญอะไรเลย
“แต่ฉันรักคุณนะคะ” ณิชมนหลุดพูดออกมาในที่สุด คำสารภาพที่เธอเก็บเอาไว้นานหลายปีถูกเอ่ยออกมาในคืนแต่งงานที่ควรเต็มไปด้วยความสุข เธอมองแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยความหวังเล็กน้อย หวังเพียงว่าเขาจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนสักครั้ง
“นั่นเป็นปัญหาของเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” ชายหนุ่มหยุดเดินเพียงชั่วครู่ก่อนตอบโดยไม่หันกลับมา คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้หัวใจของณิชมนแตกสลายอย่างเงียบงัน
“คุณไม่เคยรู้สึกอะไรกับฉันเลยจริง ๆ หรือคะ แม้แต่นิดเดียวก็ไม่มีใช่ไหม” หญิงสาวถามด้วยความหวังริบหรี่ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มนวล เธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรถามคำถามที่อาจทำให้เจ็บปวดมากกว่าเดิม แต่หัวใจกลับต้องการคำตอบให้แน่ชัด
“ไม่เคย และไม่มีวัน” คีรินทร์ตอบทันที ก่อนเดินเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตู ทิ้งให้เจ้าสาวของเขายืนร้องไห้อยู่กลางห้องนอนเพียงลำพัง
@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 21.15 น.
“คุณคีรินคะ ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้วนะคะ” ณิชมนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสามีเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเปลี่ยนจากชุดเจ้าสาวเป็นชุดนอนผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อนเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าสวยยังมีร่องรอยของการร้องไห้ แต่หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มให้เขา เพราะไม่อยากให้คืนแรกของชีวิตคู่จบลงด้วยความขัดแย้ง
“ใครบอกให้เธอมายุ่งกับของของฉัน” คีรินทร์ถามเสียงห้วนขณะมองชุดนอนที่ถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยบนเตียง เขาไม่ได้รู้สึกขอบคุณแม้แต่น้อย กลับรู้สึกรำคาญที่หญิงสาวพยายามทำตัวเป็นภรรยาที่ดี
“ฉันแค่อยากดูแลคุณค่ะ เราแต่งงานกันแล้ว ฉันคิดว่ามันเป็นหน้าที่ของภรรยา” ณิชมนตอบเบา ๆ ก่อนก้มหน้าลง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรก็ผิดไปหมด แม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการเตรียมเสื้อผ้าให้สามียังกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจ
“ฟังให้ดีนะณิชมน การที่เธอมีทะเบียนสมรสไม่ได้หมายความว่าเธอมีสิทธิ์เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตฉัน” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า เขามองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางของเธอ ก่อนแค่นหัวเราะอย่างไร้อารมณ์
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปจะไม่ทำอีก” หญิงสาวตอบเสียงเบาหวิว ความหวังที่จะได้รับความรักจากสามีค่อย ๆ ลดน้อยลงทีละนิด แต่เธอยังพยายามบอกตัวเองว่าความอดทนอาจทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้
“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง อย่าคิดว่าการเป็นเมียฉันจะทำให้เธอมีสิทธิ์ไปแสดงตัวต่อหน้าคนอื่นตามใจชอบ” คีรินทร์พูดต่อ เขาเดินไปนั่งบนโซฟาหนังสีดำริมหน้าต่าง ก่อนหยิบเอกสารจากกระเป๋าทำงานขึ้นมาเปิดดู
“หมายความว่ายังไงคะ” ณิชมนเงยหน้าถามอย่างไม่เข้าใจ เธอเพิ่งเข้าพิธีแต่งงานต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเมื่อเช้า จึงไม่คิดว่าสามีจะต้องการปิดบังสถานะของเธอ
“ในบ้านหลังนี้เธอจะเป็นอะไรก็เรื่องของเธอ แต่เวลาอยู่ข้างนอกอย่าเที่ยวประกาศว่าเป็นภรรยาฉัน โดยเฉพาะต่อหน้าคนในบริษัท” ชายหนุ่มออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สำหรับเขา การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลงที่มีจุดประสงค์บางอย่าง ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ต้องการประกาศให้ใครรับรู้
“แต่เราแต่งงานกันอย่างถูกต้องนะคะ ทำไมฉันถึงบอกใครไม่ได้” หญิงสาวถามด้วยความเจ็บปวด เธอไม่ได้ต้องการชื่อเสียงหรือทรัพย์สินของเขา เพียงแค่อยากได้รับการยอมรับในฐานะภรรยาคนหนึ่งเท่านั้น
“เพราะฉันไม่ต้องการให้ใครเข้าใจผิดว่าฉันรักเธอ” คีรินทร์ตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร คำพูดนั้นทำให้ณิชมนต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่ทำให้คุณลำบากใจค่ะ” เธอตอบอย่างยอมจำนน ก่อนหันหลังเดินไปหยิบหมอนใบเล็กจากเตียงแล้วนำไปวางบนโซฟาอีกตัวหนึ่งซึ่งตั้งอยู่มุมห้อง
“เธอจะทำอะไร” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นถามเมื่อเห็นการกระทำของหญิงสาว
“ฉันจะนอนตรงนี้ค่ะ คุณจะได้ไม่อึดอัด” ณิชมนตอบพร้อมพยายามยิ้ม ทั้งที่ภายในหัวใจเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่อยากทำให้เขารู้สึกว่าถูกบังคับให้ต้องนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงที่เขาเกลียด
“ก็ดี อย่างน้อยเธอก็ยังรู้จักที่ของตัวเอง” คีรินทร์ตอบก่อนก้มหน้าทำงานต่อ โดยไม่ทันสังเกตว่าหญิงสาวต้องรีบหันหน้าหนีเพื่อซ่อนน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง
@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 23.40 น.
“หนาวจังเลย” ณิชมนพึมพำกับตัวเองขณะนอนขดตัวอยู่บนโซฟาตัวยาว เครื่องปรับอากาศภายในห้องถูกตั้งไว้ค่อนข้างเย็น ผ้าห่มผืนบางที่เธอหยิบมาจากตู้ไม่สามารถช่วยให้ร่างกายอบอุ่นได้มากนัก แต่หญิงสาวไม่กล้าลุกไปปรับอุณหภูมิ เพราะเกรงว่าจะรบกวนสามีที่นอนหลับอยู่บนเตียงใหญ่
“แม่คะ ขวัญ เอ่อ ณิชาคิดถึงแม่จังเลยค่ะ” หญิงสาวกระซิบเบา ๆ ก่อนรีบแก้คำเรียกตัวเองตามความเคยชินที่มารดามักเรียกเธอด้วยชื่อเล่น เธอนึกถึงบ้านหลังเล็กที่เคยอยู่กับพ่อแม่ แม้ไม่ได้หรูหราเหมือนคฤหาสน์แห่งนี้ แต่ทุกมุมกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เธอไม่เคยต้องนอนร้องไห้เพียงลำพังเหมือนคืนนี้
