บทที่ 3 วิวาห์แห่งความแค้น 1.2
“ฉันจะอดทนค่ะแม่ ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด” ณิชมนบอกตัวเองพร้อมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา เธอรู้ดีว่าบิดากำลังมีปัญหาทางการเงิน และเงินที่คีรินทร์นำไปช่วยเหลือกิจการของครอบครัวทำให้ทุกคนรอดพ้นจากการสูญเสียบ้านและทรัพย์สิน เธอจึงไม่อยากให้การเสียสละของตัวเองสูญเปล่า
“ร้องไห้อะไรอีก” เสียงทุ้มดังขึ้นจากเตียงใหญ่ทำให้หญิงสาวสะดุ้ง เธอรีบยกมือปาดน้ำตาแล้วหันไปมองสามีที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เปล่าค่ะ ฉันแค่นอนไม่หลับ” ณิชมนตอบเสียงเบา ก่อนรีบหันหน้ากลับไปอีกทาง เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าคำพูดของเขาทำให้เธอเสียใจมากเพียงใด
“ถ้าอยู่ที่นี่แล้วลำบากใจนักก็กลับบ้านเธอไปสิ” คีรินทร์พูดอย่างหงุดหงิด เขาไม่ชอบเสียงสะอื้นของหญิงสาว เพราะมันทำให้เกิดความรู้สึกผิดบางอย่างที่เขาไม่ต้องการยอมรับ
“ฉันกลับไม่ได้หรอกค่ะ” เธอตอบอย่างแผ่วเบา พลางกำผ้าห่มแน่นขึ้น
“ทำไมจะกลับไม่ได้ หรือกลัวว่าฉันจะเลิกช่วยครอบครัวเธอ” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เขายังคงเชื่อว่าการแต่งงานครั้งนี้มีผลประโยชน์เป็นเหตุผลสำคัญของหญิงสาว
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้พ่อกับแม่เป็นห่วง” ณิชมนตอบตามความจริง เธอไม่เคยบอกครอบครัวว่าชีวิตแต่งงานไม่ได้สวยงามอย่างที่ทุกคนคิด เพราะไม่ต้องการให้บิดามารดาต้องทุกข์ใจไปด้วย
“ถ้าอย่างนั้นก็หยุดร้องไห้แล้วนอนเสียที ฉันต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า” คีรินทร์กล่าวจบก็ปิดโคมไฟข้างเตียง ก่อนล้มตัวลงนอนหันหลังให้เธอ
“ค่ะ ฝันดีนะคะคุณคีริน” หญิงสาวกระซิบตอบทั้งที่รู้ว่าเขาคงไม่สนใจ เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่แล้วหลับตาลง พยายามบังคับตัวเองให้หยุดคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน
@เช้าวันต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 07.00 น.
“คุณณิชาคะ ทำไมตื่นเช้าจังเลยคะ เมื่อคืนคงเหนื่อยมาก น่าจะพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน” ป้านวลเอ่ยถามด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นนายหญิงคนใหม่เดินเข้ามาในห้องครัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หญิงสาวสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ผมยาวดำขลับถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจากการนอนไม่หลับ แต่เธอก็ยังส่งยิ้มให้แม่บ้านสูงวัยอย่างสุภาพ
“ณิชาอยากทำอาหารเช้าให้คุณคีรินค่ะ ป้านวลพอจะบอกได้ไหมคะว่าเขาชอบกินอะไร” หญิงสาวถามด้วยความกระตือรือร้น เธอตั้งใจว่าถึงแม้สามีจะไม่รัก แต่ก็อยากทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด อย่างน้อยการได้ดูแลเรื่องอาหารการกินอาจทำให้เขาเห็นถึงความจริงใจของเธอบ้าง
“คุณคีรินชอบข้าวต้มกุ้งค่ะ แต่ต้องไม่ใส่ขิงเยอะ แล้วก็กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล” ป้านวลตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเดินไปหยิบวัตถุดิบจากตู้เย็นมาเตรียมให้หญิงสาว
“ถ้าอย่างนั้นณิชาขอทำเองนะคะ ป้านวลช่วยสอนหน่อยได้ไหม” เธอถามอย่างอ่อนน้อม แม้จะทำอาหารเป็นอยู่แล้ว แต่ก็อยากให้รสชาติถูกปากสามีมากที่สุด
“ได้สิคะ คุณณิชาน่ารักขนาดนี้ คุณคีรินต้องดีใจแน่ ๆ” ป้านวลตอบอย่างจริงใจ โดยไม่รู้เลยว่าชีวิตแต่งงานของเจ้านายทั้งสองไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรักอย่างที่ทุกคนเข้าใจ
@เวลาต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 07.45 น.
“คุณคีรินคะ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ” ณิชมนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นสามีเดินลงมาจากบันได ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าเรียบหรู ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูเคร่งขรึมเหมือนทุกวัน เธอรีบเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้เขา ก่อนกลับมานั่งฝั่งตรงข้ามอย่างเรียบร้อย
“ใครทำอาหาร” คีรินทร์ถามขณะมองชามข้าวต้มกุ้งที่วางอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาจากชามกระเบื้องสีขาว เขาจำได้ว่าแม่บ้านมักเตรียมอาหารเช้าแบบตะวันตกให้ในวันทำงาน จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“ฉันทำเองค่ะ ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณหรือเปล่า ลองชิมดูก่อนนะคะ” ณิชมนตอบด้วยความหวัง ดวงตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าสามีอย่างรอคอย เธอใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการเตรียมอาหารมื้อนี้ และอยากให้เขาพอใจแม้เพียงเล็กน้อย
“ฉันไม่ได้ขอให้เธอทำ” ชายหนุ่มตอบเรียบ ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจดูข้อความ เขาไม่แม้แต่จะจับช้อนขึ้นมาชิมอาหารที่ภรรยาตั้งใจทำ
“ฉันทราบค่ะ แต่ฉันอยากทำให้คุณ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ แม้จะรู้สึกผิดหวัง แต่เธอก็ยังพยายามไม่แสดงออก
“คราวหลังไม่ต้อง ฉันไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาต” คีรินทร์กล่าวก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาหยิบกระเป๋าเอกสารแล้วเตรียมเดินออกจากห้องอาหารโดยไม่แตะต้องอาหารแม้แต่คำเดียว
“เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยนะคะ อย่างน้อยดื่มกาแฟสักหน่อยก็ยังดี” ณิชมนรีบลุกตาม เธอหยิบแก้วกาแฟดำที่เพิ่งชงเสร็จขึ้นมา แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้มือเผลอไปสัมผัสขอบแก้วร้อนจนสะดุ้ง
“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องออกมาเบา ๆ ก่อนรีบวางแก้วลงบนโต๊ะ นิ้วเรียวเริ่มแดงจากความร้อน แต่เธอกลับรีบซ่อนมือไว้ด้านหลังเพราะไม่อยากให้สามีรำคาญ
“ซุ่มซ่ามจริง ๆ” คีรินทร์หันกลับมามองด้วยสีหน้าไม่พอใจ แม้สายตาจะสะดุดกับนิ้วมือแดง ๆ ของเธออยู่ครู่หนึ่ง แต่เขากลับเลือกที่จะไม่ถามไถ่
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ระวังเอง” ณิชมนตอบพร้อมก้มหน้าลง ความเจ็บที่ปลายนิ้วเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกในหัวใจที่กำลังถูกบีบคั้น
“ฉันไปทำงานแล้ว ไม่ต้องรอกินข้าวเย็น” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้าย ก่อนเดินออกจากห้องอาหารไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” หญิงสาวตอบตามหลังทั้งที่รู้ว่าเขาคงไม่ได้ยิน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งเสียงรถยนต์คันหรูแล่นออกจากคฤหาสน์ไป
“คุณณิชาคะ มือแดงหมดแล้ว มาค่ะ ป้าพาไปเปิดน้ำเย็นล้างก่อน” ป้านวลรีบเดินเข้ามาประคองมือหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง หลังเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
“ไม่เป็นไรค่ะป้า แค่นิดเดียวเอง” ณิชมนฝืนยิ้ม ก่อนเดินตามแม่บ้านเข้าไปในห้องครัว เธอพยายามบอกตัวเองว่าความเจ็บปวดเล็กน้อยเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เมื่อเหลือบมองชามข้าวต้มที่ยังเต็มอยู่บนโต๊ะอาหาร น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
“คุณณิชาอย่าฝืนยิ้มเลยค่ะ ถ้าเสียใจก็ร้องออกมาเถอะ ป้าไม่เอาไปบอกใครหรอก” ป้านวลกล่าวอย่างอ่อนโยน พร้อมหยิบกระดาษทิชชูส่งให้หญิงสาว
“ณิชาทำอะไรผิดหรือคะป้า ทำไมเขาถึงเกลียดณิชามากขนาดนี้” หญิงสาวถามทั้งน้ำตา ความอดทนที่พยายามรักษามาตั้งแต่เมื่อคืนเริ่มพังทลายลงทีละน้อย เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมความรักที่มอบให้เขาอย่างจริงใจจึงกลายเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายรังเกียจ
“บางครั้งคนเราก็มีเรื่องในใจที่คนอื่นไม่รู้ค่ะ แต่ป้าเชื่อว่าความดีของคุณณิชาจะไม่สูญเปล่า” แม่บ้านสูงวัยตอบพร้อมลูบหลังหญิงสาวเบา ๆ แม้จะไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงของความเย็นชาจากเจ้านายหนุ่ม แต่เธอก็อดสงสารนายหญิงคนใหม่ไม่ได้
“ณิชาจะพยายามค่ะป้า ณิชาจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ” หญิงสาวพูดพลางเช็ดน้ำตา เธอยังเชื่อว่าความรักสามารถเปลี่ยนหัวใจคนได้ และยังไม่รู้เลยว่าความอดทนในวันนี้จะทำให้ตัวเองต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอีกมากมายในวันข้างหน้า
@เวลาเดียวกัน ณ ภายในรถยนต์ของคีรินทร์ ระหว่างเดินทางไปบริษัท
“คุณคีรินครับ วันนี้คุณลลิตาโทรมาขอนัดพบตอนเที่ยงครับ” ศุภกร เลขาส่วนตัวของชายหนุ่มรายงานขณะนั่งอยู่เบาะด้านหน้า เขาเหลือบมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังด้วยความระมัดระวัง เพราะทราบดีว่าชื่อของลลิตามีความสำคัญต่อชายหนุ่มมากเพียงใด
“เธอว่าอะไรบ้าง” คีรินทร์ถามทันที สีหน้าเย็นชาที่แสดงต่อภรรยาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความสนใจอย่างเห็นได้ชัด
“คุณลลิตาบอกว่าอยากแสดงความยินดีเรื่องแต่งงาน แล้วก็มีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วยครับ” ศุภกรตอบตามข้อความที่ได้รับมา ก่อนเปิดตารางนัดหมายในแท็บเล็ตเพื่อรอคำสั่ง
“จัดเวลาให้เธอ ฉันจะไปพบเอง” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเล เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความจากอดีตคนรักอีกครั้ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
“แล้วเรื่องคุณณิชาล่ะครับ วันนี้คุณหญิงวราภรณ์ฝากให้ผมเรียนถามว่าคุณคีรินจะพาคุณณิชาไปเยี่ยมท่านเมื่อไร” ศุภกรถามต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ เขาทราบว่ามารดาของเจ้านายรักและเอ็นดูหญิงสาวมาก จึงอยากให้ทั้งสองไปพบหลังเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน
“บอกแม่ว่าฉันยังไม่ว่าง ส่วนณิชาจะไปหรือไม่ไปก็แล้วแต่เธอ” คีรินทร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหันหน้าออกไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ
“ครับ ผมจะเรียนคุณหญิงตามนั้น” ศุภกรรับคำ ก่อนก้มหน้าลงจัดการตารางงานต่อ แม้จะรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของเจ้านายที่เพิ่งแต่งงานได้ไม่ถึงหนึ่งวัน แต่เขาก็ไม่กล้าถามอะไรเพิ่มเติม
“ศุภกร นายช่วยสืบเรื่องหนึ่งให้ฉันหน่อย” คีรินทร์พูดขึ้นหลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน
“เรื่องอะไรครับ” เลขาหนุ่มรีบเงยหน้าขึ้นรอฟังคำสั่ง
“ฉันอยากรู้ว่าณิชมนติดต่อกับใครบ้างในช่วงสองปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะคนที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของลลิตา” ชายหนุ่มออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้จะเชื่อมั่นในหลักฐานที่มีอยู่แล้ว แต่เขาก็ต้องการรู้ทุกความเคลื่อนไหวของภรรยา เพื่อป้องกันไม่ให้เธอปิดบังอะไรจากเขาอีก
“ได้ครับ แต่คุณคีรินครับ ผมขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหมครับ” ศุภกรถามอย่างลังเล เขาทำงานกับชายหนุ่มมานานหลายปี และไม่เคยเห็นเจ้านายแสดงความเกลียดชังต่อใครมากเท่าภรรยาคนใหม่
“ว่ามา” คีรินทร์ตอบสั้น ๆ โดยไม่ละสายตาจากท้องถนนเบื้องหน้า
“บางทีเรื่องเมื่อสองปีก่อนอาจมีอะไรที่เราไม่รู้ก็ได้นะครับ ผมจำได้ว่าตอนนั้นคุณณิชาพยายามขอพบคุณหลายครั้ง แต่คุณไม่ยอมให้เข้าพบเลย” ศุภกรกล่าวอย่างระมัดระวัง เขาไม่ได้ต้องการขัดคำสั่งเจ้านาย เพียงแต่อยากให้ชายหนุ่มลองพิจารณาเหตุการณ์ในอดีตอีกครั้ง
