บทที่ 4 วิวาห์แห่งความแค้น 1.3
“นายกำลังจะบอกว่าฉันเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ” คีรินทร์หันมาถามด้วยสายตาเย็นเยียบ ความไม่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายทันที
“เปล่าครับ ผมแค่คิดว่าควรตรวจสอบให้แน่ชัดอีกครั้ง” ศุภกรรีบตอบ ก่อนก้มหน้าลงเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านาย
“ฉันรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ นายมีหน้าที่ทำตามคำสั่งก็พอ” ชายหนุ่มกล่าวตัดบท เขาไม่ต้องการให้ใครมาทำลายความเชื่อที่ยึดถือมาตลอดสองปี โดยเฉพาะความเชื่อที่ว่าณิชมนเป็นต้นเหตุทำให้ผู้หญิงที่เขาเคยรักต้องเจ็บปวด
“ครับคุณคีริน” ศุภกรรับคำอย่างจำใจ ก่อนหันกลับไปมองถนนด้านหน้า เขาได้แต่หวังว่าการสืบหาความจริงครั้งนี้จะไม่ทำให้ใครต้องเสียใจมากไปกว่าเดิม
@เวลาต่อมา ณ คฤหาสน์วรากุล เวลา 11.30 น.
“คุณณิชาคะ คุณหญิงวราภรณ์โทรมาค่ะ ท่านอยากคุยด้วย” ป้านวลเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังจัดดอกไม้สดอยู่ในห้องรับแขก พร้อมยื่นโทรศัพท์บ้านให้ด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะคุณแม่” ณิชมนรับสายด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนรีบวางกรรไกรตัดกิ่งไม้ลงบนโต๊ะ เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงของมารดาสามี เพราะคุณหญิงวราภรณ์เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่แสดงความรักและความเมตตาต่อเธออย่างจริงใจ
“ณิชาลูก เป็นยังไงบ้างจ๊ะ เมื่อคืนหลับสบายไหม คีรินดูแลหนูดีหรือเปล่า” คุณหญิงวราภรณ์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ท่านดีใจมากที่ลูกชายยอมแต่งงานเสียที และยิ่งดีใจเมื่อรู้ว่าเจ้าสาวเป็นหญิงสาวที่ท่านเอ็นดูมานาน
“สบายดีค่ะคุณแม่ คุณคีรินดูแลณิชาดีค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมฝืนยิ้ม แม้ปลายสายจะมองไม่เห็นใบหน้า แต่เธอก็ไม่อยากให้ผู้ใหญ่ต้องเป็นห่วง เธอเลือกเก็บความเจ็บปวดเอาไว้กับตัวเองเหมือนทุกครั้ง
“ดีแล้วลูก แม่กลัวว่าคีรินจะเอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้หนู ถ้าเขาทำอะไรให้เสียใจต้องบอกแม่นะ แม่จะจัดการให้เอง” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวอย่างจริงจังปนเอ็นดู ท่านรู้ดีว่าลูกชายเป็นคนทำงานหนักและไม่ค่อยแสดงความรู้สึก จึงเป็นห่วงว่าลูกสะใภ้จะต้องเหงา
“ขอบคุณค่ะคุณแม่ แต่ณิชาไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว ความอบอุ่นจากคำพูดของมารดาสามีทำให้เธอเกือบร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้
“ถ้าอย่างนั้นเย็นวันอาทิตย์พากันมากินข้าวที่บ้านแม่นะลูก แม่จะให้แม่ครัวทำของโปรดของหนูไว้รอ” คุณหญิงวราภรณ์ชวนด้วยความคิดถึง ก่อนพูดคุยเรื่องทั่วไปอีกเล็กน้อยแล้วจึงวางสาย
“ค่ะคุณแม่ ณิชาจะลองชวนคุณคีรินดูนะคะ” หญิงสาวตอบรับด้วยความสุภาพ ก่อนกล่าวลาและวางโทรศัพท์ลงอย่างเบามือ
“คุณหญิงรักคุณณิชามากเลยนะคะ” ป้านวลพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม หลังยืนรออยู่ไม่ไกลนัก
“ณิชาก็รักคุณแม่ค่ะ ท่านดีกับณิชามาก” หญิงสาวตอบจากใจ ก่อนก้มลงจัดดอกกุหลาบสีขาวในแจกันต่อ เธอพยายามหาสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำเพื่อไม่ให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้า
@เวลาต่อมา ณ ร้านอาหารหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร เวลา 12.15 น.
“คีรินคะ ลิตาดีใจจังเลยที่คุณยอมมาพบ” ลลิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานทันทีที่เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัว เธอสวมชุดเดรสสีแดงเข้ารูป ใบหน้าสวยแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต ก่อนลุกขึ้นเดินไปจับแขนเขาด้วยท่าทีสนิทสนม
“คุณมีเรื่องอะไรสำคัญหรือเปล่าลิตา” คีรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าตอนอยู่กับภรรยาอย่างเห็นได้ชัด เขาเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวนั่ง ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีสุภาพ
“ลิตาแค่อยากแสดงความยินดีกับคุณค่ะ ไม่คิดเลยว่าคุณจะแต่งงานกับณิชาจริง ๆ” ลลิตาพูดพร้อมทำสีหน้าเศร้าเล็กน้อย เธอรู้เรื่องการแต่งงานของชายหนุ่มมาตั้งแต่ก่อนวันงาน แต่ยังคงไม่พอใจที่ผู้หญิงซึ่งเธอเกลียดได้กลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา
“มันเป็นแค่การแต่งงานตามข้อตกลง ไม่มีอะไรสำคัญหรอก” คีรินทร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม
“แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นภรรยาของคุณแล้วนะคะ ลิตากลัวว่าต่อไปคุณจะลืมเรื่องที่เธอทำกับลิตา” หญิงสาวพูดเสียงสั่น พร้อมยกมือขึ้นแตะหางตาราวกับกำลังจะร้องไห้ เธอรู้ดีว่าความรู้สึกผิดในอดีตเป็นสิ่งที่ทำให้คีรินทร์ยอมทำตามความต้องการของเธอเสมอ
“ผมไม่มีวันลืม” ชายหนุ่มตอบหนักแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีเมื่อคิดถึงอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน
“ลิตาไม่ได้อยากให้คุณทำร้ายเธอนะคะ แค่ไม่อยากให้คุณถูกหลอกอีก” ลลิตากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งที่ภายในใจกำลังพึงพอใจกับคำตอบของชายหนุ่ม เธอรู้ว่าตราบใดที่คีรินทร์ยังเชื่อเรื่องในอดีต ณิชมนก็ไม่มีวันได้รับความรักจากเขา
“ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าควรจัดการกับผู้หญิงคนนั้นยังไง” คีรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนหันไปเรียกพนักงานมารับรายการอาหาร โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองกำลังทำให้ใครบางคนสมหวังกับแผนการที่วางเอาไว้
“ขอบคุณนะคะคีริน ที่คุณยังไม่ลืมความเจ็บปวดของลิตา” ลลิตายิ้มบาง ๆ ก่อนยื่นมือไปแตะหลังมือชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา เธอซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะเอาไว้ภายใต้สีหน้าเศร้าสร้อยได้อย่างแนบเนียน
@เวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์วรากุล
“ป้านวลคะ เย็นนี้ณิชาจะทำอาหารเองอีกนะคะ” ณิชมนพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ขณะยืนเลือกผักสดอยู่ในห้องครัว แม้เมื่อเช้าสามีจะไม่แตะต้องอาหารที่เธอทำ แต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมแพ้ เธอคิดว่าอาจเป็นเพราะเขารีบไปทำงานจึงไม่มีเวลารับประทานอาหารเช้า
“แต่คุณคีรินบอกว่าไม่ต้องรอกินข้าวเย็นไม่ใช่หรือคะ” ป้านวลถามด้วยความเป็นห่วง นางไม่อยากเห็นหญิงสาวต้องผิดหวังอีก เพราะเพียงแค่วันแรกของการแต่งงานก็มีเรื่องให้เสียใจมากพอแล้ว
“ณิชารู้ค่ะ แต่ถ้าเขากลับมาแล้วหิว อย่างน้อยก็จะได้มีอาหารร้อน ๆ รออยู่” หญิงสาวตอบอย่างจริงใจ ก่อนหยิบเนื้อสัตว์ออกมาเตรียมหมักสำหรับทำอาหารมื้อเย็น
“คุณณิชารักคุณคีรินมากเลยนะคะ” แม่บ้านสูงวัยถามอย่างอดไม่ได้ เมื่อเห็นความพยายามของหญิงสาวที่ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงแม้ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“รักมากค่ะป้า รักมานานแล้วด้วย” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า เธอเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างห้องครัว แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านสวนดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม แต่ภายในหัวใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
“ถ้าอย่างนั้นป้าขอให้ความรักของคุณณิชาทำให้คุณคีรินใจอ่อนเร็ว ๆ นะคะ” ป้านวลกล่าวอย่างอ่อนโยน ก่อนเดินเข้ามาช่วยเตรียมวัตถุดิบด้วยความเต็มใจ
“ขอบคุณค่ะป้า ณิชาก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน” หญิงสาวตอบเบา ๆ ก่อนก้มหน้าลงหั่นผักต่อ เธอยังไม่รู้เลยว่าในเวลาที่ตัวเองกำลังตั้งใจเตรียมอาหารให้สามี ผู้ชายที่เธอรักกำลังนั่งรับประทานอาหารกับอดีตคนรักอย่างมีความสุข และกำลังยืนยันกับผู้หญิงคนนั้นว่าจะไม่มีวันมอบหัวใจให้เธอ
@เวลาต่อมา ณ ห้องทำงานของคีรินทร์ บริษัทวรากุลพร็อพเพอร์ตี้ เวลา 15.30 น.
“คุณคีรินครับ ผมได้ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนแล้วครับ” ศุภกรเดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมแฟ้มเอกสารสีน้ำตาล ใบหน้าของเลขาหนุ่มดูเคร่งเครียดกว่าปกติ เพราะข้อมูลบางอย่างที่เพิ่งได้รับทำให้เขาเริ่มสงสัยว่าเรื่องราวในอดีตอาจไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนเข้าใจ
“ว่ามา” คีรินทร์ตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า เขากำลังตรวจสอบสัญญาโครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายร้อยล้านบาท แต่ก็ยังให้ความสำคัญกับเรื่องที่สั่งให้เลขาไปสืบ
“ผมตรวจสอบบันทึกประจำวันของสถานีตำรวจแล้วครับ พบว่าคุณณิชาแจ้งโทรศัพท์หายจริงในวันเกิดเหตุ และเวลาแจ้งความเกิดขึ้นก่อนข้อความนัดหมายถูกส่งออกไปประมาณหนึ่งชั่วโมง” ศุภกรรายงานพร้อมเปิดเอกสารให้เจ้านายดู เขาใช้เวลาทั้งเช้าติดต่อเจ้าหน้าที่และรวบรวมข้อมูลที่สามารถตรวจสอบได้อย่างถูกต้อง
“แล้วไง โทรศัพท์หายไม่ได้แปลว่าเธอไม่ได้ส่งข้อความเอง” คีรินทร์ตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่เอกสารตรงหน้าอย่างสนใจ
“ครับ แต่มีอีกเรื่องหนึ่งที่น่าสงสัย ตอนนั้นมีพยานคนหนึ่งให้ข้อมูลว่าเห็นผู้หญิงสวมชุดสีแดงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง ก่อนที่โทรศัพท์ของคุณณิชาจะถูกพบในห้องน้ำเดียวกัน” ศุภกรอธิบายเพิ่มเติม เขายังไม่ทราบว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เพราะบันทึกเดิมไม่ได้ระบุชื่อเอาไว้
“นายกำลังสงสัยลลิตาอย่างนั้นเหรอ” คีรินทร์ถามเสียงเข้มขึ้นทันที เขาวางปากกาลงบนโต๊ะแล้วเงยหน้ามองเลขาด้วยสายตาไม่พอใจ
“ผมยังไม่ได้สรุปว่าเป็นใครครับ เพียงแต่อยากให้ตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดก่อน” ศุภกรตอบอย่างระมัดระวัง เขาไม่ต้องการกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน แต่ก็ไม่อยากให้ความจริงบางอย่างถูกมองข้ามเพียงเพราะความเชื่อส่วนตัวของเจ้านาย
“พอแล้ว เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง” คีรินทร์กล่าวตัดบท ก่อนปิดแฟ้มเอกสารลงอย่างแรง เขาไม่อยากยอมรับว่าหลักฐานบางอย่างอาจขัดแย้งกับสิ่งที่เชื่อมาตลอดสองปี
“ครับ แต่ผมขออนุญาตเก็บสำเนาเอกสารไว้ก่อนนะครับ เผื่อจำเป็นต้องตรวจสอบเพิ่มเติม” ศุภกรตอบพร้อมเก็บแฟ้มกลับมา เขาตัดสินใจว่าจะสืบเรื่องนี้ต่ออย่างรอบคอบ เพราะเริ่มรู้สึกว่าความจริงอาจมีความสำคัญต่อชีวิตของคนหลายคนมากกว่าที่คิด
“ออกไปได้แล้ว” ชายหนุ่มออกคำสั่งสั้น ๆ ก่อนหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่เมื่อเลขาเดินออกจากห้องไปแล้ว เขากลับไม่สามารถจดจ่อกับงานได้อีก
“ณิชมน เธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่กันแน่” คีรินทร์พึมพำกับตัวเองขณะมองแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ความสงสัยเล็ก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ความโกรธและทิฐิที่สะสมมานานกลับทำให้เขาเลือกปฏิเสธมันอย่างดื้อดึง
