บทที่ 5 วิวาห์แห่งความแค้น 1.4
@เวลาต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 20.45 น.
“คุณคีรินจะกลับมากี่โมงนะ” ณิชมนพึมพำขณะเหลือบมองนาฬิกาบนผนังเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ อาหารเย็นที่เธอตั้งใจทำถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะอย่างสวยงาม มีทั้งแกงจืดเต้าหู้หมูสับ ปลากะพงนึ่งมะนาว และผัดผักรวมมิตร ทุกอย่างเป็นอาหารที่เธอสอบถามจากป้านวลแล้วว่าสามีชอบรับประทาน แต่เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับมา
“คุณณิชาคะ รับประทานอาหารก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะปวดท้องเอา” ป้านวลเดินเข้ามาบอกด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นหญิงสาวยังคงนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารทั้งที่เลยเวลาอาหารเย็นมานานแล้ว
“อีกสักพักนะคะป้า เผื่อคุณคีรินกำลังกลับมา” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง แต่หน้าจอยังคงว่างเปล่า ไม่มีข้อความหรือสายเรียกเข้าจากสามีเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“แต่คุณคีรินบอกไว้แล้วว่าไม่ต้องรอไม่ใช่หรือคะ” แม่บ้านสูงวัยเตือนอย่างอ่อนโยน นางไม่อยากให้หญิงสาวต้องเสียใจมากไปกว่าเดิม
“ณิชาทราบค่ะ แต่วันนี้เป็นวันแรกหลังแต่งงาน ณิชาแค่อยากกินข้าวกับเขาสักมื้อ” หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว ความหวังเล็ก ๆ ที่เธอเก็บรักษาเอาไว้ตลอดทั้งวันเริ่มสั่นคลอน แต่เธอก็ยังไม่ยอมลุกจากโต๊ะอาหาร
@เวลาต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 22.10 น.
“คุณคีรินกลับมาแล้วเหรอคะ” ณิชมนรีบลุกขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ เธอเดินออกไปรับสามีด้วยรอยยิ้ม แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจากความเหนื่อยล้าและความหิว แต่ดวงตาคู่สวยกลับมีประกายแห่งความดีใจ
“ทำไมยังไม่นอน” คีรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเมื่อเห็นหญิงสาวยืนรออยู่บริเวณโถงทางเข้า เขาเพิ่งกลับจากการประชุมกับลูกค้าซึ่งยืดเยื้อกว่าที่คาด และไม่ต้องการพูดคุยกับใครอีก
“ฉันรอคุณค่ะ ทำอาหารเย็นไว้ด้วย คุณหิวไหมคะ” ณิชมนถามอย่างกระตือรือร้น ก่อนรีบเดินเข้าไปช่วยรับกระเป๋าเอกสารจากมือเขา
“ฉันกินมาแล้ว” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ พร้อมเดินผ่านเธอไปโดยไม่หยุด
“ถ้าอย่างนั้นดื่มน้ำอุ่นสักแก้วไหมคะ ฉันจะไปเอามาให้” หญิงสาวถามตามหลัง เธอพยายามหาสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะทำให้เขารู้สึกสบายขึ้นได้
“ณิชมน ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องมาวุ่นวายกับชีวิตฉัน” คีรินทร์หันกลับมาพูดเสียงแข็ง ความเหนื่อยล้าจากการทำงานประกอบกับความหงุดหงิดที่สะสมอยู่ในใจทำให้เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีนัก
“ขอโทษค่ะ ฉันแค่เป็นห่วง” หญิงสาวตอบเสียงเบา ก่อนก้มหน้าลงอย่างเสียใจ
“ความเป็นห่วงของเธอมันน่ารำคาญ รู้ตัวบ้างไหม” ชายหนุ่มพูดออกมาโดยไม่ทันคิดถึงความรู้สึกของคนฟัง ก่อนหันหลังเดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่แยแส
“ค่ะ ต่อไปฉันจะไม่ทำให้คุณรำคาญอีก” ณิชมนตอบตามหลังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งร่างสูงลับสายตาไป ก่อนค่อย ๆ เดินกลับเข้าห้องอาหารที่ยังมีอาหารเย็นวางอยู่เต็มโต๊ะ
“คุณณิชาคะ ให้ป้าเก็บอาหารเลยไหมคะ” ป้านวลถามอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวและดวงตาแดงก่ำของหญิงสาว
“เก็บเลยค่ะป้า เขาคงไม่กินแล้ว” ณิชมนตอบพร้อมพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากกลับสั่นจนไม่สามารถฝืนยิ้มได้อีก เธอมองอาหารทุกจานที่ตั้งใจทำด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ก่อนค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
“คุณณิชาอย่าคิดมากเลยนะคะ คุณคีรินคงเหนื่อยจากงาน” ป้านวลพยายามปลอบใจ แม้ตัวเองจะรู้ดีว่าคำพูดของเจ้านายหนุ่มรุนแรงเกินกว่าจะอ้างเรื่องความเหนื่อยล้าได้
“ณิชาไม่เข้าใจเลยค่ะป้า แค่การอยากกินข้าวกับสามีสักมื้อ มันผิดมากขนาดนั้นเลยหรือคะ” หญิงสาวถามทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดสองวันทำให้เธอไม่สามารถเก็บความรู้สึกเอาไว้ได้อีกต่อไป
“ไม่ผิดหรอกค่ะคุณณิชา ไม่ผิดเลย” ป้านวลตอบพร้อมยื่นมือไปจับมือหญิงสาวอย่างให้กำลังใจ นางรู้สึกสงสารนายหญิงคนใหม่จับใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการอยู่ข้าง ๆ และรับฟังความทุกข์ของเธอ
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงไม่เคยมองเห็นความรักของณิชาเลยคะ” หญิงสาวถามเสียงสะอื้น ก่อนยกมือขึ้นปิดใบหน้า น้ำตาไหลผ่านซอกนิ้วลงมาอย่างต่อเนื่อง เธอไม่เคยคิดเลยว่าการได้แต่งงานกับผู้ชายที่รักจะทำให้ต้องร้องไห้มากมายถึงเพียงนี้
@เวลาเดียวกัน ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล
“ทำไมถึงยังไม่ขึ้นมาอีก” คีรินทร์พึมพำขณะมองนาฬิกาบนผนัง เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แต่กลับรู้สึกแปลกใจที่ภรรยายังไม่กลับเข้าห้อง ทั้งที่ปกติเธอมักเดินตามเขาอยู่เสมอ
“ช่างเถอะ จะไปสนใจทำไม” ชายหนุ่มบอกตัวเอง ก่อนเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความจากลลิตาที่ส่งเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
“คีรินคะ พรุ่งนี้ลิตาอยากไปซื้อของ คุณว่างพาไปไหมคะ” เสียงข้อความที่เขาอ่านออกมาเบา ๆ ทำให้ใบหน้าคมคายคลายความเคร่งเครียดลงเล็กน้อย เขาพิมพ์ตอบตกลงโดยไม่ลังเล เพราะยังรู้สึกว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องดูแลผู้หญิงที่เคยได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ในอดีต
“พรุ่งนี้ผมจะไปรับตอนสิบโมงนะ” คีรินทร์พูดกับตัวเองขณะพิมพ์ข้อความตอบกลับ ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียง แต่เมื่อเหลือบมองโซฟาที่ภรรยาใช้นอนเมื่อคืน ความรู้สึกบางอย่างกลับทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่
“เธอเลือกเองนะณิชมน อย่ามาโทษฉันทีหลังแล้วกัน” ชายหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอน เขายังคงเชื่อว่าการทำให้หญิงสาวเจ็บปวดคือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ โดยไม่รู้เลยว่าความแค้นที่ตัวเองยึดถือกำลังค่อย ๆ ทำลายหัวใจของผู้หญิงที่รักเขามากที่สุดคนหนึ่ง
@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 23.30 น.
“คุณหลับแล้วใช่ไหมคะ” ณิชมนกระซิบถามเบา ๆ เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแล้วเห็นสามีนอนหันหลังอยู่บนเตียงใหญ่ เธอเดินอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวน ก่อนหยิบผ้าห่มผืนบางจากตู้เสื้อผ้ามาปูบนโซฟาตัวเดิม
“วันนี้ฉันพยายามแล้วนะคะ แต่ดูเหมือนว่าความพยายามของฉันจะไม่มีความหมายอะไรเลย” หญิงสาวพูดกับความมืดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอนั่งลงบนโซฟาแล้วกอดเข่าตัวเองแน่น น้ำตาที่คิดว่าแห้งไปแล้วกลับไหลออกมาอีกครั้ง
“ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าฉันไม่ได้ทำร้ายคุณลลิตา” ณิชมนกระซิบเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของสามีที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับรู้สึกเหมือนมีระยะทางไกลแสนไกลกั้นกลางระหว่างหัวใจของทั้งสองคน
“ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ความจริง คุณจะเสียใจบ้างไหมคะที่ทำกับฉันแบบนี้” หญิงสาวถามทั้งน้ำตา แม้จะรู้ว่าไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ แต่เธอก็อดหวังไม่ได้ว่าสักวันหนึ่งความจริงจะปรากฏ และผู้ชายที่เธอรักจะกลับมามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนในอดีต
“ฉันรักคุณนะคะคีริน รักมากจริง ๆ” ณิชมนกระซิบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนค่อย ๆ เอนตัวลงนอนบนโซฟาแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่าง เธอหลับตาลงทั้งที่น้ำตายังคงเปียกชื้นอยู่บนแก้ม โดยไม่รู้เลยว่าผู้ชายบนเตียงใหญ่ยังไม่หลับ และได้ยินทุกคำพูดของเธออย่างชัดเจน
“ความรักของเธอมันเปลี่ยนอดีตไม่ได้หรอกณิชมน” คีรินทร์พึมพำในความมืดโดยไม่หันกลับไปมอง เขาหลับตาลงอย่างพยายามข่มความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ก่อนย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่าไม่มีวันใจอ่อนให้ผู้หญิงที่เขาเชื่อว่าเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดในอดีต
“สักวันฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการสูญเสียคนที่รักมันทรมานแค่ไหน” ชายหนุ่มกล่าวกับตัวเองอย่างเย็นชา ก่อนปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง ขณะที่หญิงสาวผู้เป็นภรรยานอนร้องไห้จนหลับไปโดยไม่รู้เลยว่าชีวิตแต่งงานที่เพิ่งเริ่มต้นกำลังจะพาเธอเข้าสู่ความเจ็บปวดที่หนักหนากว่าวันนี้อีกหลายเท่า
