บทที่ 6 จ้าสาวที่ไม่มีใครรัก 2.1
@ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 06.30 น.
“คุณคีรินคะ ตื่นหรือยังคะ” ณิชมนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขณะยืนอยู่ข้างเตียงนอนขนาดใหญ่ หญิงสาวตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนหลับสนิท ความปวดเมื่อยจากการนอนบนโซฟาติดต่อกันสองคืนทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังตั้งใจตื่นมาเตรียมอาหารเช้าให้สามีเหมือนเดิม
“มีอะไรอีก” คีรินทร์ตอบเสียงห้วนโดยไม่ลืมตา เขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า ความรู้สึกหงุดหงิดเกิดขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงภรรยา เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาพักผ่อน
“วันนี้คุณมีนัดตอนสิบโมงไม่ใช่หรือคะ ฉันกลัวคุณตื่นสาย” ณิชมนตอบอย่างระมัดระวัง เธอบังเอิญได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์เมื่อคืน จึงคิดว่าเขาอาจมีนัดสำคัญเกี่ยวกับงาน
“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมีนัด” ชายหนุ่มลืมตาขึ้นทันที ก่อนหันมามองภรรยาด้วยสายตาไม่พอใจ
“เมื่อคืนฉันได้ยินคุณพูดค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะคะ” หญิงสาวรีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เธอไม่อยากให้สามีเข้าใจผิดว่าตัวเองกำลังยุ่งเรื่องส่วนตัว
“ถ้าอย่างนั้นก็จำเอาไว้ว่าเรื่องของฉันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสนใจ” คีรินทร์ตอบอย่างเย็นชา ก่อนลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินผ่านร่างบางไปยังห้องน้ำโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ
“ค่ะ ฉันจะจำเอาไว้” ณิชมนตอบเบา ๆ ก่อนก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง ความเจ็บปวดจากคำพูดของสามียังคงเกิดขึ้นทุกครั้ง แม้เธอจะพยายามบอกตัวเองว่าควรทำใจให้ชินแล้วก็ตาม
@เวลาต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 07.15 น.
“คุณณิชาคะ วันนี้ป้าทำข้าวต้มปลาไว้ให้ค่ะ คุณลองรับประทานสักหน่อยนะคะ” ป้านวลกล่าวด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยใบหน้าซีดเซียว นางสังเกตเห็นว่าตั้งแต่แต่งงานมา นายหญิงคนใหม่แทบไม่ได้รับประทานอาหารอย่างเต็มมื้อเลย
“ขอบคุณค่ะป้า แต่ณิชายังไม่ค่อยหิวเลยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินไปช่วยจัดจานชามบนโต๊ะอาหาร เธอพยายามทำตัวให้ยุ่งอยู่ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้มีเวลาคิดถึงเรื่องที่ทำให้เสียใจ
“ไม่หิวก็ต้องกินนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ป้านวลเตือนอย่างอ่อนโยน ก่อนตักข้าวต้มใส่ชามแล้วเลื่อนมาตรงหน้าหญิงสาว
“ถ้าอย่างนั้นณิชากินนิดหน่อยก็ได้ค่ะ” เธอตอบอย่างเกรงใจ ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มเข้าปากช้า ๆ แม้อาหารจะมีรสชาติอร่อย แต่ความเศร้าในใจก็ทำให้เธอแทบไม่รู้สึกถึงรสชาติอะไรเลย
“คุณณิชาคะ ป้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” แม่บ้านสูงวัยถามขณะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่
“ได้สิคะป้า มีอะไรหรือคะ” ณิชมนเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย
“เมื่อคืนคุณคีรินให้คุณนอนบนโซฟาอีกแล้วหรือคะ” ป้านวลถามเสียงเบา เพราะเมื่อเช้านางขึ้นไปเก็บห้องแล้วเห็นหมอนกับผ้าห่มวางอยู่บนโซฟาตัวเดิม
“ณิชาเลือกนอนเองค่ะป้า คุณคีรินไม่ได้บังคับ” หญิงสาวรีบตอบตามความจริง แม้ลึก ๆ จะรู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือกมากนัก แต่ก็ไม่อยากให้ใครมองสามีในแง่ไม่ดี
“แต่คุณเป็นภรรยาของเขานะคะ จะให้นอนบนโซฟาทุกคืนได้ยังไง” ป้านวลกล่าวด้วยความสงสาร นางทำงานในบ้านหลังนี้มานานหลายสิบปี ไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มปฏิบัติต่อผู้หญิงคนไหนเย็นชาเท่านี้มาก่อน
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า ณิชานอนได้จริง ๆ” หญิงสาวตอบพร้อมฝืนยิ้ม ก่อนก้มหน้าลงรับประทานอาหารต่อเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาเป็นห่วงของแม่บ้าน
@เวลาต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 07.45 น.
“คุณคีรินคะ วันนี้ฉันเตรียมกาแฟไว้ให้แล้วค่ะ” ณิชมนเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นสามีเดินเข้ามาในห้องอาหาร ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ ดูหล่อเหลาและภูมิฐานเหมือนทุกวัน
“ฉันไม่กิน” คีรินทร์ตอบสั้น ๆ ก่อนเดินไปหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะข้างประตู
“แต่คุณยังไม่ได้รับประทานอาหารเช้าเลยนะคะ” หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง เธอรู้ว่าเขามักทำงานหนักและไม่ค่อยดูแลสุขภาพตัวเอง
“ณิชมน ฉันต้องพูดอีกกี่ครั้งว่าอย่ามายุ่งกับชีวิตฉัน” ชายหนุ่มหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“ขอโทษค่ะ ฉันแค่เป็นห่วงสุขภาพคุณ” เธอตอบเสียงเบา ก่อนก้มหน้าลงอย่างเสียใจ
“เก็บความเป็นห่วงของเธอเอาไว้เถอะ ฉันไม่ต้องการ” คีรินทร์กล่าวก่อนเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว
“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” ณิชมนตอบตามหลัง แม้จะรู้ว่าเขาคงไม่ได้ยินอีกเช่นเคย
@เวลาต่อมา ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์วรากุล เวลา 09.30 น.
“ณิชา วันนี้ว่างไหมลูก แม่อยากชวนไปซื้อของด้วยกัน” คุณหญิงวราภรณ์เอ่ยผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสดใส ท่านตั้งใจโทรมาหาลูกสะใภ้ตั้งแต่เช้า เพราะอยากพาไปเลือกซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว
“ว่างค่ะคุณแม่ แต่คุณแม่ไม่ต้องลำบากมารับณิชาหรอกนะคะ เดี๋ยวณิชาไปหาเองก็ได้” หญิงสาวตอบด้วยความเกรงใจ เธอรู้สึกดีใจที่มีคนชวนออกไปข้างนอก เพราะการอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่เพียงลำพังทำให้รู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก
“ลำบากอะไรกันลูก แม่อยากเจอหนู เดี๋ยวแม่ให้คนขับรถไปรับตอนสิบโมงครึ่งนะ” คุณหญิงวราภรณ์ตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนกล่าวลาแล้ววางสาย
“ค่ะคุณแม่ ขอบคุณมากนะคะ” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วรีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
@เวลาต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร เวลา 11.15 น.
“ชุดนี้สวยไหมลูก แม่ว่าถ้าหนูใส่ต้องน่ารักมากแน่ ๆ” คุณหญิงวราภรณ์ถามขณะหยิบชุดเดรสสีชมพูอ่อนขึ้นมาทาบกับตัวลูกสะใภ้ ท่านยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าชุดนั้นเหมาะกับหญิงสาวมาก
“สวยค่ะคุณแม่ แต่ราคาค่อนข้างแพงนะคะ” ณิชมนตอบอย่างเกรงใจเมื่อเหลือบมองป้ายราคา เธอไม่คุ้นเคยกับการซื้อเสื้อผ้าราคาแพง แม้ตอนนี้จะกลายเป็นภรรยาของนักธุรกิจร่ำรวยแล้วก็ตาม
“ไม่ต้องห่วงเรื่องราคาเลยลูก แม่อยากซื้อให้” คุณหญิงวราภรณ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเรียกพนักงานให้นำชุดไปคิดเงินโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวปฏิเสธ
“ขอบคุณมากนะคะคุณแม่ ณิชาเกรงใจจริง ๆ” หญิงสาวกล่าวด้วยความซาบซึ้ง ก่อนยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ หนูเป็นลูกสาวของแม่แล้วนะ” คุณหญิงวราภรณ์ตอบพร้อมลูบศีรษะหญิงสาวเบา ๆ ความอบอุ่นจากคำพูดนั้นทำให้ณิชมนรู้สึกเหมือนได้รับการปลอบโยนจากความเจ็บปวดที่เผชิญมาตลอดสองวันที่ผ่านมา
@เวลาต่อมา ณ ร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้า เวลา 12.20 น.
“ณิชา อยากกินอะไรสั่งเลยนะลูก ไม่ต้องเกรงใจแม่” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวขณะเปิดเมนูอาหาร ท่านเลือกนั่งโต๊ะริมกระจกที่สามารถมองเห็นสวนหย่อมด้านนอกได้อย่างชัดเจน
“ณิชากินอะไรก็ได้ค่ะคุณแม่” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหยิบเมนูขึ้นมาดูอย่างสุภาพ
“แล้วคีรินเป็นยังไงบ้างลูก ดูแลหนูดีไหม” คุณหญิงวราภรณ์ถามด้วยความเป็นห่วง ท่านสังเกตเห็นว่าลูกสะใภ้มีสีหน้าอ่อนเพลียและดวงตาบวมแดงเล็กน้อย จึงอดสงสัยไม่ได้
“ดีค่ะคุณแม่ คุณคีรินทำงานหนักมาก แต่เขาก็ดูแลณิชาดีค่ะ” ณิชมนตอบพร้อมฝืนยิ้ม เธอไม่อยากให้มารดาสามีต้องเสียใจเพราะเรื่องของลูกชาย
“ถ้าเขาทำอะไรให้หนูเสียใจต้องบอกแม่นะ แม่ไม่ยอมให้ลูกชายตัวเองรังแกเมียหรอก” คุณหญิงวราภรณ์พูดอย่างจริงจัง ก่อนยื่นมือไปจับมือหญิงสาวอย่างให้กำลังใจ
“ขอบคุณค่ะคุณแม่ แต่ณิชาไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา ก่อนรีบก้มหน้าลงเมื่อรู้สึกว่าน้ำตากำลังจะไหล
“แม่รู้ว่าหนูเป็นคนอดทน แต่บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องอดทนทุกเรื่องนะลูก” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวอย่างอ่อนโยน ท่านไม่รู้รายละเอียดชีวิตคู่ของทั้งสอง แต่สัญชาตญาณของคนเป็นแม่ทำให้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
“ค่ะคุณแม่ ณิชาจะจำเอาไว้” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก
@เวลาเดียวกัน ณ ร้านเครื่องประดับชั้นเดียวกันของห้างสรรพสินค้า
“คีรินคะ สร้อยเส้นนี้สวยไหม” ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงหวานขณะยืนอยู่หน้าตู้โชว์เครื่องประดับ เธอหยิบสร้อยคอเพชรเส้นหนึ่งขึ้นมาทาบกับลำคอ ก่อนหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“สวยดี เหมาะกับคุณ” คีรินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เขามองสร้อยคอเส้นนั้นก่อนพยักหน้าให้พนักงานนำไปคิดเงิน
“จริงเหรอคะ แต่ราคาแพงมากเลยนะ” ลลิตาพูดอย่างเกรงใจ ทั้งที่ภายในใจรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก
“ไม่เป็นไร ผมซื้อให้” ชายหนุ่มตอบเรียบ ๆ ก่อนหยิบบัตรเครดิตส่งให้พนักงาน
“ขอบคุณนะคะคีริน คุณยังใจดีกับลิตาเหมือนเดิมเลย” ลลิตากล่าวพร้อมยื่นมือไปจับแขนเขาอย่างสนิทสนม
