บทที่ 7 จ้าสาวที่ไม่มีใครรัก 2.2
“คุณชอบก็ดีแล้ว” คีรินทร์ตอบ ก่อนหันไปมองนาฬิกาข้อมือเพื่อตรวจสอบเวลา
@เวลาต่อมา ณ ทางเดินหน้าร้านเครื่องประดับ เวลา 13.10 น.
“คุณแม่คะ เดี๋ยวณิชาขอแวะดูร้านดอกไม้ตรงนั้นสักครู่นะคะ” ณิชมนเอ่ยขออนุญาตเมื่อเดินผ่านร้านดอกไม้ตกแต่งภายในห้างสรรพสินค้า เธอสนใจรูปแบบการจัดช่อดอกไม้ของร้าน เพราะตัวเองทำงานด้านนี้มาก่อนแต่งงาน
“ได้สิลูก แม่จะไปรอที่ร้านกาแฟตรงหัวมุมนะ” คุณหญิงวราภรณ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเดินแยกไปกับคนติดตาม
“ขอบคุณค่ะคุณแม่ เดี๋ยวณิชาตามไปนะคะ” หญิงสาวตอบ ก่อนเดินเข้าไปชมดอกไม้ภายในร้านอย่างสนใจ
“ณิชา!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หญิงสาวหันกลับไปมองทันที
“คุณลลิตา” ณิชมนเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นอดีตคนรักของสามียืนอยู่ไม่ไกล และที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบคือผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกายลลิตา
“บังเอิญจังเลยนะคะ ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่” ลลิตากล่าวพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนขยับเข้าไปยืนใกล้คีรินทร์มากขึ้นอย่างจงใจ
“ค่ะ ฉันมากับคุณแม่” ณิชมนตอบเสียงเบา สายตาของเธอเลื่อนไปมองสามีที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวกับที่ใส่ออกจากบ้านเมื่อเช้า แต่เวลานี้กลับมีท่าทีผ่อนคลายและอ่อนโยนกว่าตอนอยู่กับเธอมาก
“อ๋อ มากับคุณหญิงวราภรณ์นี่เอง แล้วคุณคีรินไม่ได้บอกเหรอคะว่าวันนี้จะพาลิตามาซื้อของ” ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงเหมือนแปลกใจ แต่แววตากลับแฝงความสะใจอย่างปิดไม่มิด
“ไม่ได้บอกค่ะ” ณิชมนตอบสั้น ๆ ก่อนก้มหน้าลง เธอพยายามควบคุมความรู้สึกไม่ให้แสดงออกต่อหน้าคนอื่น
“คีรินคะ คุณไม่ได้บอกภรรยาเหรอว่ามากับลิตา แบบนี้เธอจะเข้าใจผิดหรือเปล่า” ลลิตาหันไปถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมจับแขนเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย
“ไม่มีอะไรต้องเข้าใจผิด ผมจะไปไหนกับใครก็เป็นสิทธิ์ของผม” คีรินทร์ตอบอย่างเย็นชา ก่อนหันมามองภรรยาด้วยสายตาไม่พอใจ
“ฉันไม่ได้ว่าอะไรเลยนะคะ” ณิชมนรีบตอบเมื่อเห็นสีหน้าของสามี เธอไม่ได้คิดจะทะเลาะหรือเรียกร้องอะไร เพียงแต่รู้สึกเจ็บปวดที่เห็นเขาอยู่กับอดีตคนรักอย่างสนิทสนม
“ก็ดี เพราะฉันไม่ต้องการให้เธอมาสร้างปัญหา” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ก่อนหันไปพูดกับลลิตาต่อราวกับภรรยาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ณิชมนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนหันหลังเตรียมเดินจากไป เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
“เดี๋ยวก่อนสิคะณิชา” ลลิตาเรียกเอาไว้ ก่อนยกถุงเครื่องประดับขึ้นมาให้ดูด้วยรอยยิ้ม
“มีอะไรหรือคะ” หญิงสาวหันกลับมาถามอย่างสุภาพ แม้จะไม่อยากอยู่ตรงนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว
“ดูสิคะ คีรินซื้อสร้อยเพชรให้ลิตาด้วย สวยไหมคะ” ลลิตาถามพร้อมเปิดกล่องกำมะหยี่ให้ดู สร้อยเพชรเส้นงามสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจนสะดุดตา
“สวยค่ะ” ณิชมนตอบเบา ๆ ก่อนรีบหลบสายตา เพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น
“คุณคีรินนี่น่ารักจริง ๆ เลยนะคะ ยังจำได้ว่าลิตาชอบอะไร” ลลิตาพูดพร้อมยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างหวานซึ้ง
“ถ้าคุณชอบก็เก็บไว้ใส่บ่อย ๆ แล้วกัน” คีรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่ณิชมนไม่เคยได้รับจากเขาเลยตั้งแต่แต่งงานกัน
“ฉันขอตัวจริง ๆ นะคะ คุณแม่รออยู่” ณิชมนพูดออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนรีบเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบจากใครอีก
@เวลาต่อมา ณ ห้องน้ำหญิงภายในห้างสรรพสินค้า เวลา 13.25 น.
“ทำไมต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ด้วยนะ” ณิชมนพึมพำกับตัวเองขณะยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ เธอเปิดก๊อกน้ำแล้วใช้มือรองน้ำเย็นขึ้นมาล้างหน้าเบา ๆ เพื่อพยายามเรียกสติ แต่ภาพที่สามียืนอยู่ข้างลลิตายังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
“เขาไม่เคยยิ้มให้ฉันแบบนั้นเลย” หญิงสาวกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เธอรู้ดีว่าคีรินทร์ยังมีความรู้สึกต่ออดีตคนรัก แต่การได้เห็นด้วยตาตัวเองกลับเจ็บปวดกว่าที่คิดไว้มาก
“ฉันต้องอดทนอีกนานแค่ไหนกัน” ณิชมนถามตัวเองทั้งน้ำตา ก่อนหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับใบหน้าแล้วพยายามจัดทรงผมให้เรียบร้อย เธอไม่อยากให้มารดาสามีเห็นสภาพที่น่าสงสารของตัวเอง
@เวลาต่อมา ณ ร้านกาแฟภายในห้างสรรพสินค้า เวลา 13.40 น.
“ณิชา ทำไมตาแดงแบบนั้นลูก ร้องไห้มาหรือเปล่า” คุณหญิงวราภรณ์ถามทันทีที่เห็นลูกสะใภ้เดินเข้ามาหา ท่านวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะแล้วรีบจับมือหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง
“เปล่าค่ะคุณแม่ ณิชาแค่แพ้ฝุ่นนิดหน่อย” หญิงสาวตอบพร้อมฝืนยิ้ม เธอไม่อยากให้ผู้ใหญ่รู้ว่าเพิ่งเห็นสามีอยู่กับอดีตคนรัก เพราะกลัวว่าจะเกิดปัญหาตามมา
“แน่ใจนะลูก ถ้าไม่สบายเรากลับบ้านกันก่อนก็ได้” คุณหญิงวราภรณ์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ณิชาสบายดีจริง ๆ” หญิงสาวตอบ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแม่พาไปดูร้านกระเป๋าต่อดีไหม แม่อยากซื้อให้หนูสักใบ” คุณหญิงวราภรณ์ชวนด้วยรอยยิ้ม หวังให้ลูกสะใภ้รู้สึกสดชื่นขึ้น
“ไม่ต้องแล้วค่ะคุณแม่ วันนี้คุณแม่ซื้อของให้ณิชาเยอะมากแล้ว” หญิงสาวรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ ก่อนยิ้มขอบคุณอย่างจริงใจ
@เวลาต่อมา ณ คฤหาสน์วรากุล เวลา 17.30 น.
“คุณณิชาคะ กลับมาแล้วหรือคะ วันนี้สนุกไหม” ป้านวลถามด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านพร้อมถุงเสื้อผ้าหลายใบ
“สนุกค่ะป้า คุณแม่ใจดีมากเลย ซื้อของให้ณิชาเยอะแยะไปหมด” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนวางถุงลงบนโซฟาในห้องรับแขก
“ดีแล้วค่ะ คุณณิชาจะได้ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” ป้านวลกล่าวอย่างอ่อนโยน ก่อนช่วยนำถุงเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บในห้องนอน
“ป้านวลคะ วันนี้ไม่ต้องเตรียมอาหารเย็นเผื่อคุณคีรินนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเธอเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมล่ะคะ ปกติคุณณิชาอยากทำอาหารรอคุณคีรินไม่ใช่หรือ” แม่บ้านสูงวัยถามด้วยความแปลกใจ
“วันนี้เขาคงกินข้าวข้างนอกแล้วค่ะ” ณิชมนตอบพร้อมก้มหน้าลง เธอไม่อยากเล่าเรื่องที่เห็นสามีอยู่กับลลิตาให้ใครฟัง เพราะกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้อีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นป้าจะทำอาหารให้คุณณิชาคนเดียวนะคะ” ป้านวลตอบอย่างเข้าใจ ก่อนเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหาร
@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 20.00 น.
“วันนี้คุณไปไหนมา” คีรินทร์ถามทันทีที่เดินเข้ามาในห้องนอนแล้วเห็นภรรยากำลังจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ เขากลับมาถึงบ้านก่อนเวลาปกติเล็กน้อย และพบว่าหญิงสาวไม่ได้ลงไปรอรับเหมือนทุกวัน
“ฉันไปซื้อของกับคุณแม่มาค่ะ” ณิชมนตอบอย่างสุภาพ ก่อนหันกลับไปพับเสื้อผ้าต่อ เธอพยายามไม่มองหน้าสามี เพราะภาพที่เห็นในห้างสรรพสินค้ายังคงทำให้รู้สึกเจ็บปวด
“แม่ซื้ออะไรให้บ้าง” ชายหนุ่มถามขณะมองถุงกระดาษแบรนด์หรูที่วางอยู่บนเตียง
“เสื้อผ้าค่ะ แล้วก็รองเท้านิดหน่อย” หญิงสาวตอบเสียงเบา ก่อนหยิบชุดเดรสสีชมพูอ่อนขึ้นมาแขวนในตู้เสื้อผ้า
“เพิ่งแต่งงานได้ไม่กี่วันก็เริ่มใช้เงินแม่ฉันแล้วหรือ” คีรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เขาไม่ได้ตั้งใจจะทะเลาะ แต่ความไม่พอใจที่สะสมอยู่ในใจทำให้คำพูดออกมาอย่างรุนแรง
“ฉันไม่ได้ขอให้คุณแม่ซื้อให้นะคะ ท่านเป็นคนอยากซื้อให้เอง” ณิชมนรีบอธิบายเมื่อได้ยินคำกล่าวหา เธอรู้สึกเสียใจที่สามีมองเธอเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน ทั้งที่ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากครอบครัวของเขาเลย
“ก็แน่ล่ะ ใครจะยอมรับว่าตัวเองอยากได้ของแพง ๆ” ชายหนุ่มตอบอย่างเย็นชา ก่อนเดินไปหยิบขวดน้ำจากตู้เย็นเล็กภายในห้อง
“คุณคีรินคะ ฉันไม่เคยคิดจะเอาเปรียบคุณหรือคุณแม่เลยนะคะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนวางเสื้อผ้าลงบนเตียงแล้วหันมามองสามีตรง ๆ
“แล้วที่ยอมแต่งงานกับฉันเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะเงินที่ฉันเอาไปช่วยครอบครัวเธอ” คีรินทร์ถามกลับทันที ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ
“เพราะฉันรักคุณค่ะ” ณิชมนตอบโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่าคำตอบนี้อาจทำให้ตัวเองต้องเสียใจอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่อยากโกหกความรู้สึกของตัวเอง
“เลิกพูดคำนี้สักทีได้ไหม ฉันฟังจนเบื่อแล้ว” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนวางขวดน้ำลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่พูดอีกค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบาหวิว ก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังไหล
