บทที่ 8 จ้าสาวที่ไม่มีใครรัก 2.3

“แล้วก็อย่าเอาเรื่องที่เห็นวันนี้ไปพูดกับแม่ฉันเด็ดขาด” คีรินทร์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขารู้ดีว่ามารดาไม่ชอบลลิตา และไม่ต้องการให้เรื่องการพบกันวันนี้กลายเป็นปัญหาภายในครอบครัว

“ฉันไม่ได้คิดจะบอกคุณแม่อยู่แล้วค่ะ” ณิชมนตอบอย่างสงบ แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวดที่สามีห่วงความรู้สึกของอดีตคนรักมากกว่าภรรยาตัวเอง

“ก็ดี เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงที่เอาเรื่องส่วนตัวไปฟ้องผู้ใหญ่” ชายหนุ่มตอบ ก่อนเดินไปนั่งบนโซฟาข้างหน้าต่างแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

“คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณกับคุณลลิตามีปัญหากัน” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกเหนื่อยล้ากับการต้องอธิบายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” คีรินทร์เงยหน้าขึ้นถามทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของภรรยา

“ไม่ได้หมายความว่าอะไรค่ะ ฉันแค่บอกว่าจะไม่ยุ่งเรื่องของคุณ” ณิชมนตอบ ก่อนหันกลับไปจัดเสื้อผ้าต่ออย่างเงียบ ๆ

@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 22.15 น.

“เธอจะนอนบนโซฟาอีกหรือไง” คีรินทร์ถามเมื่อเห็นภรรยาหยิบหมอนกับผ้าห่มออกมาจากตู้เหมือนสองคืนที่ผ่านมา เขานั่งพิงหัวเตียงอยู่ในชุดนอนสีดำ สายตาจับจ้องการเคลื่อนไหวของหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ

“ค่ะ ฉันนอนตรงนี้ได้” ณิชมนตอบสั้น ๆ ก่อนวางหมอนลงบนโซฟาแล้วจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย

“ไม่ปวดหลังหรือไง” ชายหนุ่มถามออกมาโดยไม่ทันคิด ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่ากำลังแสดงความเป็นห่วง

“ปวดนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่เป็นไร” หญิงสาวตอบตามความจริง เธอไม่อยากโกหก แต่ก็ไม่คิดจะเรียกร้องให้เขาอนุญาตให้นอนบนเตียง

“ถ้าปวดก็นอนบนเตียงสิ เตียงออกจะกว้าง” คีรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ก่อนหันหน้าหนีไปอีกทาง ราวกับไม่อยากให้เธอเห็นสีหน้าของตัวเอง

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่อยากทำให้คุณอึดอัด” ณิชมนตอบอย่างสุภาพ ก่อนนั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัก

“ตามใจ อย่ามาบ่นทีหลังก็แล้วกัน” ชายหนุ่มตอบอย่างหงุดหงิด ก่อนปิดโคมไฟข้างเตียงแล้วล้มตัวลงนอน

“ค่ะ ฝันดีนะคะ” หญิงสาวกระซิบเบา ๆ ก่อนเอนตัวลงบนโซฟา เธอหลับตาลงทั้งที่ภายในใจยังเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน

@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 23.50 น.

“หนาวจัง” ณิชมนพึมพำขณะขดตัวอยู่บนโซฟา อากาศภายในห้องเย็นจัดจนเธอต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคาง แต่ก็ยังรู้สึกหนาวจนตัวสั่น

“ทำไมไม่ไปหยิบผ้าห่มอีกผืน” เสียงทุ้มดังขึ้นจากเตียงใหญ่ทำให้หญิงสาวสะดุ้ง เธอไม่คิดว่าสามีจะยังไม่หลับ

“ฉันไม่อยากเปิดตู้เสียงดังค่ะ กลัวคุณตื่น” ณิชมนตอบอย่างเกรงใจ ก่อนขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหาท่านอนที่สบายขึ้น

“เธอนี่มันจริง ๆ เลย” คีรินทร์บ่นอย่างหงุดหงิด ก่อนลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าห่มผืนหนาออกมาโยนลงบนโซฟาข้างตัวหญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ” ณิชมนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนรีบหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าเป็นครั้งแรกของคืน

“อย่าคิดมาก ฉันแค่รำคาญเสียงเธอบ่น” ชายหนุ่มตอบอย่างเย็นชา ก่อนเดินกลับไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“ค่ะ ฉันเข้าใจ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ แม้เขาจะพูดจาไม่ดี แต่การที่เขาลุกไปหยิบผ้าห่มให้ก็ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

“แล้วก็เลิกมองฉันแบบนั้นได้แล้ว” คีรินทร์พูดขึ้นอีกครั้งโดยไม่หันกลับมา เขารู้สึกได้ว่าภรรยากำลังมองอยู่ และไม่ต้องการให้เธอเข้าใจผิดว่าตัวเองเริ่มใจอ่อน

“ขอโทษค่ะ” ณิชมนตอบเบา ๆ ก่อนรีบหลับตาลง เธอดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมถึงไหล่แล้วพยายามข่มตานอน

“ฉันไม่ได้รักเธอ จำเอาไว้ด้วย” ชายหนุ่มกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับต้องการย้ำเตือนทั้งเธอและตัวเองว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้ไม่มีพื้นที่สำหรับความรัก

“ค่ะ ฉันจำได้แล้ว” หญิงสาวกระซิบตอบทั้งที่น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง เธอหันหน้าเข้าหาพนักโซฟาเพื่อไม่ให้สามีเห็นความอ่อนแอของตัวเอง ก่อนค่อย ๆ หลับไปพร้อมความหวังเล็ก ๆ ว่าสักวันหนึ่งผู้ชายที่เธอรักอาจเปลี่ยนใจ

@เช้าวันต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 06.45 น.

“คุณณิชาคะ ตื่นหรือยังคะ” เสียงป้านวลดังขึ้นเบา ๆ จากหน้าประตูห้องนอน ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากความฝัน

“ตื่นแล้วค่ะป้า มีอะไรหรือคะ” ณิชมนตอบพร้อมลุกขึ้นนั่งบนโซฟา เธอรู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายมากกว่าเมื่อวาน แต่ก็พยายามไม่แสดงอาการ

“คุณหญิงวราภรณ์โทรมาค่ะ ท่านบอกว่าจะมาหาตอนสาย ๆ” ป้านวลตอบผ่านประตูด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ได้ค่ะป้า เดี๋ยวณิชาลงไปนะคะ” หญิงสาวตอบ ก่อนรีบลุกขึ้นพับผ้าห่มแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวรับมารดาสามี

“แม่จะมาทำไม” คีรินทร์ถามขึ้นจากเตียงด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เขาเพิ่งตื่นและได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่พอดี

“คุณแม่บอกว่าจะมาหาตอนสายค่ะ” ณิชมนตอบอย่างสุภาพ ก่อนหยุดเดินแล้วหันมามองสามี

“อย่าลืมที่ฉันบอกนะ เรื่องของเราห้ามเอาไปพูดกับแม่เด็ดขาด” ชายหนุ่มกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าภรรยาอย่างไม่ไว้วางใจ

“ค่ะ ฉันไม่ลืม” หญิงสาวตอบสั้น ๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม

“หวังว่าเธอจะรักษาคำพูดนะณิชมน” คีรินทร์พึมพำกับตัวเองขณะมองประตูห้องน้ำที่ปิดลง เขายังคงไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่ตัวเองไม่ไว้วางใจกลับเป็นคนที่พยายามปกป้องเขาจากความไม่สบายใจของมารดามาตลอด

@เวลาต่อมา ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์วรากุล เวลา 10.30 น.

“ณิชาลูก มาหาแม่หน่อยสิ” คุณหญิงวราภรณ์เรียกด้วยรอยยิ้มทันทีที่เห็นลูกสะใภ้เดินลงมาจากบันได ท่านนั่งรออยู่บนโซฟาหรูพร้อมกล่องขนมที่ตั้งใจนำมาฝาก

“สวัสดีค่ะคุณแม่” ณิชมนยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม ก่อนเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม

“เป็นยังไงบ้างลูก วันนี้หน้าตาดูไม่ค่อยสดใสเลย” คุณหญิงวราภรณ์ถามด้วยความเป็นห่วง พร้อมยื่นมือไปแตะแก้มหญิงสาวเบา ๆ

“ณิชานอนดึกนิดหน่อยค่ะคุณแม่ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมฝืนยิ้ม เธอไม่อยากให้ผู้ใหญ่ต้องกังวล

“คีรินให้หนูนอนดึกเพราะทำงานหรือเปล่า” คุณหญิงวราภรณ์ถามต่อด้วยความสงสัย ท่านรู้ดีว่าลูกชายชอบนำงานกลับมาทำที่บ้านจนดึกดื่น

“เปล่าค่ะคุณแม่ ณิชาแค่อ่านหนังสือเพลินไปหน่อย” หญิงสาวตอบอย่างระมัดระวัง ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วลูก แต่ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวอย่างอ่อนโยน ก่อนหยิบกล่องขนมขึ้นมาเปิดให้ลูกสะใภ้ดู

“ขอบคุณค่ะคุณแม่ ขนมน่ากินมากเลยค่ะ” ณิชมนตอบพร้อมรอยยิ้มจริงใจ ก่อนหยิบขนมชิ้นเล็กขึ้นมาชิมตามคำชวน

@เวลาเดียวกัน ณ บันไดชั้นสอง คฤหาสน์วรากุล

“แม่มาทำอะไรแต่เช้าครับ” คีรินทร์ถามขณะเดินลงมาจากบันได เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขายาวสีดำ ดูเรียบร้อยและภูมิฐานเหมือนทุกวัน

“แม่มาหาลูกสะใภ้ ไม่ได้มาหาแก” คุณหญิงวราภรณ์ตอบด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ก่อนหันไปยิ้มให้ณิชมนอย่างเอ็นดู

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามสบายครับ ผมต้องไปบริษัท” ชายหนุ่มตอบพร้อมหยิบกุญแจรถจากโต๊ะข้างประตู

“เดี๋ยวก่อนคีริน แม่มีเรื่องจะคุยด้วย” คุณหญิงวราภรณ์เรียกเอาไว้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดเดินแล้วหันกลับมา

“เรื่องอะไรครับ” คีรินทร์ถามอย่างสงสัย ก่อนเดินกลับมาหยุดตรงหน้าโซฟา

“แม่อยากให้แกพาณิชาไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง เพิ่งแต่งงานกันแท้ ๆ จะเอาแต่ทำงานได้ยังไง” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ท่านอยากเห็นลูกชายใช้เวลากับภรรยาเหมือนคู่แต่งงานใหม่ทั่วไป

“ช่วงนี้งานผมยุ่งครับแม่ เอาไว้ก่อนแล้วกัน” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเหลือบมองภรรยาที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างมารดา

“งานมันมีทุกวัน แต่เมียแกเพิ่งแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่กี่วันนะ” คุณหญิงวราภรณ์เตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุณแม่คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ณิชาเข้าใจว่าคุณคีรินงานยุ่ง” หญิงสาวรีบพูดแทรกเพื่อไม่ให้แม่ลูกต้องทะเลาะกัน เธอไม่อยากให้สามีไม่พอใจมากไปกว่าเดิม

“เห็นไหมครับแม่ ณิชายังเข้าใจเลย” คีรินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปมองภรรยาด้วยสายตาที่แฝงความพึงพอใจเล็กน้อย เพราะเธอไม่ได้ทำให้เขาต้องลำบากใจต่อหน้ามารดา

“ก็เพราะณิชาเป็นคนดีแบบนี้ไง แกถึงต้องดูแลเขาให้ดี” คุณหญิงวราภรณ์กล่าว ก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจเมื่อเห็นลูกชายยังคงไม่เข้าใจความรู้สึกของภรรยา

“ครับแม่ ผมจะพยายาม” ชายหนุ่มตอบอย่างขอไปที ก่อนยกมือไหว้มารดาแล้วเดินออกจากบ้านไป

“ณิชาลูก ถ้าคีรินทำอะไรให้หนูเสียใจต้องบอกแม่นะ” คุณหญิงวราภรณ์หันมาพูดกับลูกสะใภ้อีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะคุณแม่” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนก้มหน้าลงมองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางของตัวเอง ความรู้สึกบางอย่างทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามว่าการแต่งงานครั้งนี้จะพาเธอไปพบกับความสุขได้จริงหรือไม่

“แม่อยากเห็นหนูมีความสุขนะลูก ไม่ใช่ต้องมานั่งอดทนกับอะไรที่ทำให้เสียใจ” คุณหญิงวราภรณ์กล่าวอย่างอ่อนโยน ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะหญิงสาวเบา ๆ

“ณิชาจะพยายามมีความสุขค่ะคุณแม่” หญิงสาวตอบทั้งที่รู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ เธอไม่อยากทำให้ใครต้องเป็นห่วง แต่ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถอดทนกับความเย็นชาของสามีได้นานเพียงใด

@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 13.00 น.

“ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะรักฉันบ้างนะคีริน” ณิชมนพึมพำกับตัวเองขณะยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองที่สวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนซึ่งมารดาสามีซื้อให้เมื่อวาน ก่อนยกมือขึ้นแตะแหวนแต่งงานบนนิ้วนางอย่างแผ่วเบา

“หรือฉันควรเลิกหวังตั้งแต่ตอนนี้” หญิงสาวถามตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดหลายวันทำให้เธอเริ่มเหนื่อยล้ากับการพยายามอยู่ฝ่ายเดียว แต่หัวใจกลับยังไม่พร้อมยอมรับความจริงว่าผู้ชายที่รักอาจไม่มีวันรักตอบ

“อีกนิดเดียวนะณิชา ลองพยายามอีกสักครั้ง” เธอบอกตัวเองพร้อมเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหลลงมา ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยายามยิ้มให้เงาสะท้อนในกระจก

“ถ้าวันหนึ่งฉันไม่ไหวจริง ๆ ฉันจะเป็นฝ่ายเดินออกไปเอง” ณิชมนกระซิบกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องนอนโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดที่เอ่ยออกมาในวันนี้จะกลายเป็นความจริงในอีกไม่นาน และเมื่อถึงวันนั้นผู้ชายที่เคยผลักไสเธออย่างไม่ไยดีอาจกลายเป็นฝ่ายที่ต้องร้องขอให้เธอกลับมา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป