บทที่ 9 คืนแรกที่ไร้หัวใจ 3.1
@ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 18.30 น.
“คุณคีรินคะ คืนนี้คุณจะกลับมากินข้าวที่บ้านไหมคะ” ณิชมนเอ่ยถามผ่านโทรศัพท์มือถือด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนใหญ่ หญิงสาวรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะตัดสินใจกดโทรหาสามี เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เธอยุ่งเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว แต่วันนี้เธออยากลองถามอีกสักครั้ง เผื่อว่าเขาจะยอมกลับมารับประทานอาหารด้วยกัน
“โทรมาทำไม ฉันกำลังทำงาน” คีรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันทีที่รับสาย ชายหนุ่มกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัว เขาเหลือบมองชื่อภรรยาบนหน้าจอด้วยความไม่พอใจ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังสีดำราคาแพง
“ขอโทษค่ะ ฉันแค่อยากรู้ว่าจะต้องเตรียมอาหารเผื่อคุณหรือเปล่า” ณิชมนรีบอธิบาย เธอพยายามพูดให้สั้นที่สุดเพราะกลัวว่าจะทำให้สามีรำคาญอีก
“ฉันบอกเธอไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ ถ้าฉันอยากกินก็จะหาอะไรกินเอง” ชายหนุ่มตอบอย่างเย็นชา ก่อนหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นเอกสารตรงหน้าโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนปลายสาย
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนแล้วนะคะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา ความหวังเล็กน้อยที่มีอยู่ค่อย ๆ ดับลงอีกครั้ง เธอกำลังจะกดวางสาย แต่กลับได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกเข้ามาจากอีกฝั่ง
“คีรินคะ ลิตาซื้อกาแฟมาฝากค่ะ วันนี้คุณทำงานหนักอีกแล้วนะ” เสียงหวานของลลิตาดังชัดเจนผ่านโทรศัพท์ ทำให้ณิชมนชะงักไปทันที หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อรู้ว่าอดีตคนรักของสามีกำลังอยู่กับเขาในห้องทำงาน
“ขอบคุณครับลิตา วางไว้ตรงนั้นก่อนก็ได้” คีรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าตอนพูดกับภรรยาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนนึกขึ้นได้ว่าสายโทรศัพท์ยังไม่ได้ถูกตัด
“คุณคีรินคะ” ณิชมนเรียกเบา ๆ แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่ควรถามอะไรเพิ่มเติม แต่ความเจ็บปวดกลับทำให้เธออยากได้ยินคำอธิบายสักนิด
“แค่นี้ก่อน ฉันไม่ว่าง” ชายหนุ่มพูดตัดบทแล้วกดวางสายทันที ทิ้งให้หญิงสาวยืนถือโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่างด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“เขามีเวลาคุยกับคุณลลิตา แต่ไม่มีเวลาคุยกับฉันแม้แต่นาทีเดียว” ณิชมนพึมพำกับตัวเองขณะมองหน้าจอที่ดับลง เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่ความน้อยใจกลับเอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
@เวลาเดียวกัน ณ ห้องทำงานประธานบริษัทวรากุลพร็อพเพอร์ตี้
“ภรรยาโทรมาเหรอคะ” ลลิตาถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ขณะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม เธอสวมชุดเดรสสีครีมเข้ารูป ผมยาวสลวยถูกจัดแต่งอย่างประณีต ใบหน้าสวยแสดงท่าทีอ่อนหวาน แต่ภายในใจกำลังรู้สึกพึงพอใจที่ได้ยินคีรินทร์พูดจาเย็นชากับภรรยา
“ครับ ไม่มีอะไรสำคัญหรอก” คีรินทร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม เขาไม่คิดว่าการตัดสายภรรยาอย่างกะทันหันจะเป็นเรื่องใหญ่ เพราะในความคิดของเขา ณิชมนควรเข้าใจสถานะของตัวเองดีอยู่แล้ว
“ลิตารู้สึกไม่ดีเลยค่ะ เหมือนตัวเองกำลังทำให้คุณสองคนมีปัญหากัน” ลลิตาพูดพร้อมทำสีหน้าเศร้า ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เธอจงใจลดเสียงให้เบาลงเพื่อให้ดูเหมือนกำลังรู้สึกผิดจริง ๆ
“คุณไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าคิดมาก” ชายหนุ่มตอบทันที เขายังคงรู้สึกว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องดูแลลลิตา เพราะเชื่อว่าเธอเคยได้รับความเจ็บปวดจากการกระทำของณิชมน
“แต่เธอเป็นภรรยาของคุณแล้วนะคะ ลิตากลัวว่าเธอจะไม่พอใจที่เรายังติดต่อกัน” หญิงสาวกล่าวพร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อย แววตาที่ซ่อนอยู่ใต้แพขนตากลับฉายความเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน
“ณิชมนไม่มีสิทธิ์มาห้ามผมคบใครทั้งนั้น” คีรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนปิดแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองกำลังทำให้ลลิตามั่นใจมากขึ้นว่าเธอยังสามารถควบคุมความรู้สึกของเขาได้
“คุณยังเป็นคีรินคนเดิมของลิตาเสมอเลยนะคะ” ลลิตากล่าวพร้อมยื่นมือไปแตะหลังมือชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยสายตาอ่อนหวาน ก่อนค่อย ๆ ชักมือกลับเมื่อเห็นศุภกรเปิดประตูเข้ามา
“ขอโทษครับคุณคีริน ผมมีเอกสารด่วนให้เซ็นครับ” ศุภกรกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ ขณะเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหลายชุด เขาเหลือบมองลลิตาเพียงครู่เดียว ก่อนวางเอกสารลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย
“วางไว้ก่อน เดี๋ยวฉันดู” คีรินทร์ตอบโดยไม่เงยหน้า ก่อนหันกลับไปพูดคุยกับลลิตาต่อ
“ครับ แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่งครับ คุณหญิงวราภรณ์โทรมาถามว่าคุณคีรินจะกลับไปรับประทานอาหารเย็นกับคุณณิชาหรือเปล่า” ศุภกรรายงานตามที่ได้รับคำสั่งมา เขารู้สึกเห็นใจหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานเข้าบ้าน แต่กลับต้องอยู่ตามลำพังแทบทุกวัน
“บอกแม่ว่าฉันมีงาน” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ก่อนหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดู
“ครับ” ศุภกรรับคำ ก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่กล้าพูดอะไรเพิ่มเติม
@เวลาต่อมา ณ ห้องอาหาร คฤหาสน์วรากุล เวลา 19.15 น.
“คุณณิชาคะ รับประทานอาหารก่อนเถอะค่ะ วันนี้ป้าทำแกงจืดกับปลานึ่งไว้ให้” ป้านวลเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นหญิงสาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเพียงลำพัง ใบหน้าสวยดูเศร้าหมองกว่าทุกวัน แม้จะพยายามฝืนยิ้ม แต่ดวงตาคู่สวยกลับไม่มีประกายสดใสเหมือนตอนแรกที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้
“ขอบคุณค่ะป้า วันนี้ณิชาจะกินเยอะ ๆ เลยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารเข้าปาก เธอพยายามทำตามคำแนะนำของแม่บ้านสูงวัย เพราะรู้ว่าการปล่อยให้ตัวเองอดอาหารไม่ได้ช่วยให้สามีรักเธอมากขึ้น
“ดีแล้วค่ะ คุณณิชาต้องดูแลตัวเองนะคะ” ป้านวลกล่าวอย่างโล่งใจ ก่อนตักข้าวเพิ่มให้หญิงสาวเล็กน้อย
“ป้านวลคะ ถ้าคนเรารักใครมาก ๆ แต่เขาไม่รักตอบ เราควรทำยังไงดีคะ” ณิชมนถามขึ้นหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เธอมองอาหารในจานด้วยสายตาเหม่อลอย ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้มาหลายวันเริ่มทำให้หัวใจเหนื่อยล้า
“ป้าว่าความรักต้องมีความสุขด้วยนะคะ ไม่ใช่มีแต่ความทุกข์” แม่บ้านสูงวัยตอบอย่างระมัดระวัง นางไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย แต่ก็อดเป็นห่วงหญิงสาวไม่ได้
“แต่ถ้าเรายังรักเขาอยู่ล่ะคะ” ณิชมนถามต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอรู้ดีว่าคำตอบอาจไม่ใช่สิ่งที่อยากได้ยิน แต่ก็ต้องการใครสักคนช่วยให้มองเห็นความจริง
“รักได้ค่ะ แต่ต้องรักตัวเองด้วย อย่าปล่อยให้ใครทำร้ายหัวใจเราจนไม่เหลืออะไรเลย” ป้านวลตอบอย่างจริงใจ ก่อนยื่นมือไปแตะไหล่หญิงสาวเบา ๆ
“ณิชาจะพยายามค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้เมื่อไร แต่คำพูดของป้านวลก็ทำให้เริ่มคิดถึงความสุขของตัวเองขึ้นมาบ้าง
@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 21.40 น.
“วันนี้คุณกลับเร็วจังเลยค่ะ” ณิชมนเอ่ยด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นสามีเปิดประตูห้องนอนเข้ามา ชายหนุ่มยังอยู่ในชุดทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนล้าจากการทำงานทั้งวัน เขาถอดเสื้อสูทออกแล้ววางลงบนโซฟาก่อนคลายเนกไทอย่างหงุดหงิด
“ทำไม ฉันกลับบ้านตัวเองต้องรายงานเธอด้วยหรือไง” คีรินทร์ถามเสียงห้วน ก่อนเดินไปหยิบขวดน้ำจากตู้เย็นเล็กภายในห้อง
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่ดีใจที่คุณกลับมา” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แม้จะถูกประชด แต่เธอก็ยังรู้สึกดีที่ได้เห็นเขากลับบ้านเร็วกว่าปกติ
“ดีใจเรื่องอะไร” ชายหนุ่มถามกลับอย่างไม่เข้าใจ เขาเปิดขวดน้ำแล้วดื่มรวดเดียวเกือบหมด ก่อนวางลงบนโต๊ะข้างเตียง
“ก็เราแต่งงานกันแล้ว ฉันอยากเห็นคุณกลับบ้านทุกวันค่ะ” ณิชมนตอบตามความจริง ก่อนก้มหน้าลงเล็กน้อยเพราะรู้สึกเขินกับคำพูดของตัวเอง
“อย่าคิดว่าการแต่งงานจะทำให้ฉันต้องเปลี่ยนชีวิตเพื่อเธอ” คีรินทร์ตอบอย่างเย็นชา ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่สนใจสีหน้าของภรรยา
“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” หญิงสาวตอบตามหลังด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนเดินไปหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนให้สามีตามความเคยชิน แม้เขาจะเคยบอกว่าไม่ต้องการ แต่เธอก็ยังอยากทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เขา
@เวลาต่อมา ณ ห้องนอนใหญ่ คฤหาสน์วรากุล เวลา 22.20 น.
“เธอยังไม่นอนอีกหรือ” คีรินทร์ถามเมื่อเดินออกจากห้องน้ำแล้วเห็นภรรยานั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูอ่อน ผมยาวดำขลับปล่อยสยายลงกลางหลัง ใบหน้าสวยปราศจากเครื่องสำอางดูอ่อนหวานกว่าปกติจนเขาเผลอมองอยู่ครู่หนึ่ง
“ยังค่ะ ฉันรอให้คุณอาบน้ำเสร็จก่อน” ณิชมนตอบพร้อมปิดหนังสือลงบนตัก เธอเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยรอยยิ้มบาง ๆ โดยไม่ทันสังเกตว่าสายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอนานกว่าทุกครั้ง
“รอทำไม” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ ก่อนเดินไปนั่งบนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความ
“ฉันอยากถามว่าพรุ่งนี้คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” หญิงสาวตอบอย่างเกรงใจ เธอพยายามหาเรื่องพูดคุยกับเขา เพราะตลอดทั้งวันแทบไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันเลย
