บทที่ 10 EP.10 หนีไปอยู่กับผู้ชาย?!

ตึก

ตึก

แป้งฝุ่นเดินอย่างเหม่อลอยเพื่อจะข้ามถนนไปยังอีกฝั่ง เพราะความเสียใจครอบงำจึงไม่ทันระวังรถที่แล่นผ่านมา

ปริ๊บบบบ~

'กรี๊ดดดด!!'

เสียงกรีดร้องดังลั่นถนนแต่โชคดีที่มือของใครบางคนคว้ากระชากเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ทันทีที่หายตกใจก็ตั้งสติเพื่อจะเอ่ยปากขอบคุณ

"แป้งฝุ่น" แต่กลายเป็นเขาที่ทักก่อน

พลบค่ำ

ร้านอาหารญี่ปุ่น

ตึกเล็กในซอกซอยมีร้านอาหารญี่ปุ่นน่ากินอยู่แห่งหนึ่ง แป้งฝุ่นนั่งอยู่ที่นี่ได้สักพัก เพราะคนที่ช่วยเหลือเธอวันนี้คือเพื่อนสมัยประถม

"ไม่คิดว่าจะมาเจอเธอที่นี่" ชายหนุ่มถาม "แล้วเป็นอะไรหรือเปล่าเห็นหน้าไม่ค่อยสู้ดี"

"ไม่เป็นไรหรอกว่าแต่ทูพีสบายดีไหม"

"อืม เสียดายที่ฉันลาออกตอนประถม ไม่อย่างนั้นคงขึ้นชั้นมัธยมไปกับเธอแล้ว ตอนนั้นฉันมีเพื่อนคือเธอคนเดียว พอย้ายไปก็ไม่ค่อยมีใครคุยด้วย เพราะฉันเอาแต่อ่านหนังสือมั้ง"

"ทูพียังหน้าตาดีไม่เปลี่ยนเลยนะเนี่ย"

"แป้งฝุ่นก็ยังน่ารักเหมือนเดิม"

เพราะทั้งคู่สนิทสนมกันตั้งแต่ประถมและเรียกได้ว่าทูพีเป็นสุภาพบุรุษดูแลแป้งฝุ่นทุกอย่าง เมื่อเวลาผ่านไปหลายปีกลับได้วนมาพบเจอกัน หรือนี่จะเป็นพรหมลิขิตของทั้งคู่

"ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันนานแต่ก็พอจะเดาออกว่าเธอมีเรื่องทุกข์ใจนะ" สายตาหล่อละมุนจ้องมองด้วยความห่วงใย เขาใส่ใจเสมอ

"ฉัน..ฮึกกก~ดันไปรักผู้ชายที่เขาไม่เคยคิดที่จะรักตอบ แถมตอนนี้ยังรู้อีกว่าเขารักคนอื่น"

"จริงด้วยฉันลืมถามว่าเธอมีแฟนแล้วหรือยัง พาเธอมากินอาหารที่ร้านของพี่ชายแบบนี้แฟนของเธอจะเข้าใจผิดหรือเปล่า"

"ฉันแต่งงานแล้ว แต่เขาก็แค่แต่งเพราะอยากรับผิดชอบ ไม่ได้รักกันเหมือนคู่อื่นหรอก"

สาวน้อยรีบปาดน้ำตาแต่ไม่ได้เล่ารายละเอียดเบื้องลึกเบื้องหลังให้ฟัง ส่วนเพื่อนชายก็ตั้งใจรับฟังพร้อมพูดปลอบประโลมจนอาการดีขึ้น

วันต่อมา

หลังจากแป้งฝุ่นรู้ว่าโยเกิร์ตได้กลับบ้านและปลอดภัยดีเธอจึงเก็บกระเป๋าบอกกับไฟแช็กว่าจะกลับไปอยู่กับตาในช่วงปิดเทอม

ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ทักท้วงแถมยินดีด้วยซ้ำ จะได้ไม่ต้องมีใครมานั่งกวนใจทุกวัน

.

.

.

.

.

หนึ่งเดือนผ่านไป

ใกล้ที่จะเปิดเทอม แป้งฝุ่นก็ยังไม่กลับ บ้านของตาเธออยู่ไกลแถวชนบทหลายร้อยกิโล ไฟแช็กยังคงใช้ชีวิตเหมือนเคย ทำงานแล้วก็เมาแอ๋กลับมา วนเวียนอยู่แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หมู่บ้านชนบท

ติก'

แป้งฝุ่นกลับมาเพื่อทำใจ ยังคงสับสนไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อ ขณะที่นั่งเลื่อนมือถือก็พบรูปภาพของเพื่อนสนิทอย่างโยเกิร์ตถ่ายคู่กับกระถางดอกไม้สีม่วง ซึ่งเธอจำได้แม่นว่าเป็นของรักของหวงของไฟแช็ก แล้วเธอเองเป็นคนรดน้ำพรวนดินอย่างดี

สรุปว่าเขายกสิ่งนี้ให้เพื่อนสนิท ดอกไม้ที่เธอคอยดูแลฟูมฟักตกอยู่ในมือคนอื่น

ครืนนน~

(แป้งฝุ่นกินข้าวหรือยัง) 

"ทูพี ฮืออออ~"

ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้เมื่อเพื่อนชายโทรมาหา ซึ่งก็โทรมาอยู่แล้วเป็นประจำ ครั้งนี้เธอปล่อยโฮร้องไห้หนักไม่อาจแบกรับความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง พยายามจะลืมทุกอย่างแต่ก็ยังฝังใจ

ช่วงบ่าย

กริ๊ง~

เสียงประตูรั้วดังลั่น แป้งฝุ่นที่กำลังช่วยตาเก็บของก็วิ่งออกมา ถึงกับอึ้ง เพราะผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้ายอมขับรถไกลหลายชั่วโมงเพื่อมาหา

"ขอมานอนค้างด้วยสักคืนนะ"

ทูพีส่งยิ้มอย่างละมุนก่อนที่ตาของแป้งฝุ่นจะเดินตามออกมา แน่นอนว่าเมื่อเห็นใบหน้าก็จำได้ทันทีเพราะเมื่อก่อนตอนเป็นเด็ก ชายหนุ่มก็ชอบมาเล่นมานอนค้างอ้างแรมอยู่ที่นี่เป็นประจำ

"เสียดายแป้งฝุ่นย้ายไปเรียนในเมืองไม่อย่างนั้นก็คงได้เจอกันบ่อยๆ" ทูพีพูดคุยกับตา "ส่วนผมก็ต้องย้ายที่เรียนเหมือนกัน ตาสบายดีนะ"

"โอ๊ย~ก็ตามประสาคนแก่ ว่าแต่โตมาเป็นหนุ่มหน้าตาดีสูงยาวอย่างกับเปรต ฮ่าๆ"

"ผมดื่มนมเยอะไงตา ฮ่าๆ แต่ได้มาที่นี่ก็นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ อยากกินต้มจืดมะระฝีมือตาอีกจังเลยครับ หิวมากๆ"

"ถ้าเอ็งอยากกินตาจัดให้เว้ยยยย!"

"ขอบคุณครับ ตาใจดีที่สุดในโลก"

เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย สถานการณ์สดใสชื่นบานลดความหมองหม่นของแป้งฝุ่นลงได้บ้างเล็กน้อย ตัวเล็กถูกเยียวยาจากเพื่อนสนิทในวัยเด็ก อีกทั้งยังมีตาที่รักและเอ็นดูเธอมาก

เมืองกรุง

บ้านซอยสี่

เที่ยงคืน

แกร็ก

"เมาโว้ยยย! ขอน้ำเย็นหน่อย~" ไฟแช็กสภาพเดินโซซัดโซเซกลับเข้ามาในบ้าน ก่อนจะซัดร่างนั่งลงบนโซฟาตะโกนเรียกชื่อ "แป้งฝุ่น!!"

สักพักก็ตั้งสติได้ว่าไม่มีใครอยู่ พอมองไปรอบๆ ก็เงียบสงัด แถมบ้านยังมีแต่ฝุ่นและข้าวของวางเรี่ยราด เพราะไม่มีใครคอยดูแลปัดกวาดเช็ดถูเหมือนอย่างเคย ไฟแช็กหัวเราะในลำคอทั้งที่ควรจะดีใจแต่ทำไมรู้สึกหน่วงๆ

มันเงียบเหงาไปมาก..

ต่างจากตอนที่ยังมีแป้งฝุ่น

เช้าวันต่อมา

ร้านสัก ฮอตไฟฉี

เนื่องจากฮอตมีครอบครัวจึงแวะเวียนมาไม่ได้บ่อยมากเหลือเพียงหวังฉีที่อยู่ทุกสถานการณ์ เมื่อคืนก็นอนที่ร้านสักเพราะเมาหนักเช่นกัน

"วันนี้มึงไม่มีลูกค้า มาทำเหี้ยไร" หวังฉีทัก

"รู้สึกแปลกๆ มีเรื่องให้คิด"

"เรื่องอะไรอีก ช่วงนี้มึงมีอิสระมากมายไปเที่ยวไหนก็ไม่ต้องมีใครคอยตามไม่ใช่เหรอ"

"ก็เรื่องนี้แหละ!"

ไฟแช็กเปิดตู้เย็นคว้าน้ำกระดกดื่ม คิ้วหนาขมวดเป็นปมอย่างหงุดหงิด ระบายความรู้สึกให้เพื่อนสนิท "เด็กแว่นแปลกไป เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยตามไม่ค่อยตื๊อ ถามคำตอบคำ ไม่สนใจกู"

"มึงจะสนใจทำไมในเมื่อตอนนี้ตามจีบน้องโยเกิร์ตเพื่อนของน้องแป้งฝุ่นอยู่ไม่ใช่เหรอ..มึงอย่าคิดว่ากูโง่นะไอ้ไฟแช็ก! กูรู้เห็นหมดแหละแต่แค่ไม่อยากพูด" หวังฉีกระตุกยิ้มร้าย

"กูไม่ได้ตามจีบ ก็แค่..เออ! กูชอบน้องโยเกิร์ตจริง ใครบ้างจะไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้น สวยรวยน่ารักพูดน้อยไม่มีต่อปากต่อคำสักนิด"

"ถ้าสเปกของมึงคือผู้หญิงที่เงียบไม่พูดจา กรุณาหาเมียเป็นคนใบ้เถอะไอ้สัด! ฮ่าๆ"

"ถึงแม้กูจะชอบโยเกิร์ตก็ไม่ได้ความว่าจะเอามาเป็นเมีย! โยเกิร์ตเป็นเพื่อนของเมียกูนะ"

"เดี๋ยว~ทำไมมึงเรียกน้องแป้งฝุ่นว่าเมียได้เต็มปากเต็มคำ เมื่อก่อนไม่อยากจะเรียกชื่อด้วยซ้ำ"

"ต่อให้กูไม่อยากจะได้เป็นเมียแต่ก็เป็นแล้วไง! กูแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเปลี่ยนไปกะทันหัน"

ใบหน้าของไฟแช็กเต็มไปด้วยคำถามพร้อมกับความหงุดหงิดและไม่สบายใจหนัก หวังฉีจ้องมองเอ่ยปากแซว "ตกม้าตายแล้วมั้งเพื่อนกู สภาพเหมือนว่าใกล้จะโดนทิ้ง!!"

"กูแค่สงสัยไม่ได้แคร์เว้ย! จะทิ้งก็ทิ้งไปสิ"

"ขอให้มึงโดนทิ้งสมพรปาก เหอะ"

"หยุดซ้ำเติมกูสักห้านาทีได้ไหม!" อุตส่าห์ไม่คิดแต่เพื่อนก็ยังพูดย้ำ

หวังฉีกดเข้าโซเชียลก็เห็นรูปแป้งฝุ่นขึ้นอยู่หน้าจอโทรศัพท์ แต่ไม่ใช่จากแอ็กเคานต์เดิม

"นี่ใครวะแท็กเมียมึงในรูป" หวังฉียื่นให้ดู

"ไม่เคยเห็น.." ไฟแช็กตอบ

"หน้าตาหล่อดูดีสะอาดสะอ้านฉิบหาย ไม่หล่อกเฬวรากแบบมึง"

ไฟแช็กกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที พร้อมคว้าโทรศัพท์ของหวังฉีมาจดจ้อง ผู้ชายหน้าตาดีที่เป็นเจ้าของโปรไฟล์ถ่ายรูปของแป้งฝุ่นในอิริยาบถต่างๆ อย่างน่ารัก ดูก็รู้ว่าคงสนิทสนมกันมาก เสียงทุ้มพูดกัดฟัน

"หายไปเป็นเดือนไม่ยอมกลับบ้าน ที่แท้ก็หนีไปอยู่กับผู้ชายนี่เอง เด็กแว่นแรด!!"