บทที่ 2 EP.2 อดีต

 เช้าวันต่อมา

สภาพเดิมที่คุ้นเคย ชายหนุ่มนอนแผ่ราบอยู่กลางโซฟา เมื่อคืนวันเกิดคงฉลองหนัก เสื้อผ้ารองเท้ากระจัดกระจายเต็มพื้น ทันทีที่แป้งฝุ่นตื่นก็รีบเก็บกวาดทำความสะอาดเหมือนเช่นทุกครั้ง

อาหารหลายเมนูวางเตรียมไว้บนโต๊ะ เธอทำทุกอย่างให้ในฐานะเมีย แต่เขาเห็นเป็นแค่คนรับใช้มากกว่า

ตัวเล็กหยิบผ้าห่มที่ร่วงหล่นลงพื้น สายตาเหลือบเห็นรอยแผลที่ข้อเท้า ทำให้ย้อนกลับไปถึงเรื่องราว..จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์นี้

#อดีต

โฮ่ง!

โฮ่ง!

โฮ่ง!

'กรี๊ดดดด!'

เด็กหญิงอายุแปดขวบวิ่งหนีหมาตัวสีดำ ไม่รู้ว่ามันหลุดออกจากกรงไหนแต่ดุร้ายมาก แม้เสียงกรีดร้องจะดังลั่นแต่เพราะเป็นหมู่บ้านที่เงียบสงบจึงไม่ค่อยมีใครอยู่และไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ แรงวิ่งของเด็กหญิงเริ่มอ่อนลงจนกระทั่งล้มลงที่ป่าข้างทาง หมาตัวสีดำพร้อมจะกระโจนเข้างับเธออย่างบ้าคลั่ง

เอ๋งงงง!

ดวงตากลมโตปิดสนิทกลัวจนตัวสั่น แต่แล้วก็ได้ยินเสียงหมาร้องคล้ายกับมันกำลังเจ็บมาก เพราะแว่นที่สวมใส่หลุดกระเด็นตอนล้มคะมำจึงเห็นเป็นเพียงภาพเลือนรางเท่านั้น

เด็กชายอายุห่างกันไม่มากถือไม้กำลังต่อสู้กับหมาที่พุ่งเข้าใส่ ขาของเขาเลือดไหลจนรองเท้าที่ใส่เปื้อนสีแดงฉูดฉาด แต่เพราะแรงฮึดสู้จึงทำให้หมาบาดเจ็บยอมแพ้แล้ววิ่งหายไป

หมับ

"เธอเป็นอะไรไหม!" เด็กชายเดินเข้ามาถามก่อนจะเห็นแว่นที่อยู่ไม่ไกลแล้วหยิบขึ้นมาเช็ดจากนั้นก็สวมกลับให้ "ไม่ต้องกลัวนะมันไปแล้ว"

"พะ พี่...มีเลือด ฮึก" เด็กหญิงร้องไห้

"ไม่เป็นไร ฉันไม่เจ็บสักนิด"

"เราไปหาหมอกันเถอะค่ะ!"

"บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร เป็นลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันหรอก ฮ่าๆ บ้านอยู่ตรงไหนเดี๋ยวไปส่ง แล้วรีบไปทำแผลด้วยนะ"

เพราะการหกล้มแขนถลอก แต่คงไม่ได้บาดเจ็บเท่าเขาที่ถูกหมากัดที่ข้อขา ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ป่านนี้เธอก็คงถูกขย้ำจนอาจจะตายก็ได้

"พี่ชื่ออะไรคะ"

"ไฟแช็ก แล้วเธอล่ะ"

"หนูชื่อแป้งฝุ่นนะคะ ขอบคุณค่ะ"

#ปัจจุบัน

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เด็กหญิงเติบโตเป็นสาววัยมหาวิทยาลัย เธอหลงรักปักใจแค่เขามาโดยตลอด ตอนนั้นอยู่หมู่บ้านใกล้เคียงกันจึงมักจะพากันไปเล่นที่สวนสาธารณะแทบทุกวัน แต่เพราะครอบครัวของแป้งฝุ่นตกอับจึงย้ายออกไปอยู่นอกเขตหมู่บ้านแสนไกล ทว่า..โชคชะตาดันเล่นตลกทำให้เธอและเขากลับมาพบเจอกันในวันที่เขาเมาไม่ได้สติในคืนนั้น

เธออาสาพามาส่งยังร้านสักแห่งนี้ ตื่นขึ้นมาก็พบว่าได้เสียความบริสุทธิ์ให้เขา เพราะเธอจงใจที่มอบร่างกายและหัวใจเพื่อผูกมัดผู้ชายที่รักมาเสมอ

แม่ของไฟแช็กเป็นนักธุรกิจและเป็นสตรีตัวอย่าง กำลังจะสร้างมูลนิธิใหญ่ระดับประเทศ ไม่อยากให้มีเรื่องเสื่อมเสียจึงบังคับให้ลูกชายแต่งงานเพื่อรับผิดชอบ

ทั้งคู่แต่งงานใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาห้าเดือน

แม้ว่าเธอจะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่เคยรัก

มีแค่เธอเท่านั้นที่รักเขาหมดหัวใจ

เวลาสองทุ่ม

ผับ DFG.

ไฟแช็กชอบความบันเทิงเขาจึงสังสรรค์แทบทุกวันกับเพื่อนฝูง ดื่มเหล้าเมาได้ที่ก็ควงสาวสวยเต้นอวดความรวยเป็นกิจวัตรประจำวัน

"พี่ไฟแช็กแองจี้เมามากขอไปค้างที่ห้องพี่ได้ไหม" สาวสวยออดอ้อนกอดแขนแนบชิดใกล้

"ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยสะดวก"

"สมัยเมื่อปีก่อนได้ข่าวว่าพี่ฟาดเรียบทำไมเดี๋ยวนี้พี่นิ่งเงียบจัง..หรือของมันใช้งานไม่ได้"

"โห อย่าดูถูกกันนะครับคนสวย ฮ่าๆ ฉายาพี่คือเพลย์บอยที่เป็นมิตร..แต่หมายถึงมิดด้ามนะ"

"อุ๊ยยย! อยากโดนมิดด้ามจังเลย"

ถ้าย้อนกลับไปก่อนหน้าที่จะแต่งงาน ไฟแช็กมีความสัมพันธ์ฉาบฉวยมาแล้วเป็นร้อย! แต่เพราะยังสลัดภรรยาที่เขาไม่ได้รักยังไม่ได้ อีกทั้งกลัวจะเกิดปัญหาจนทำให้แม่เสียหาย จึงทำได้เพียงควงสาวสวยไปเที่ยว หรือถ้ามากสุดก็จะเป็นการกอดรัดฟัดเหวี่ยงในผับก็เท่านั้น

ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใคร

หมับ!

"พี่ไฟแช็ก!" มือเรียวกระชากแขนของชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดสาวสวยอีกคน

"มาไงเนี่ยแป้งฝุ่น!"

"กลับบ้านได้แล้วนะคะ!!"

"ไม่เห็นหรือไงคนกำลังสนุก ปล่อย!"

"ที่บ้านไฟดับมืดมากแล้วหนูก็กลัว"

"ฉันเป็นช่างสักไม่ใช่ช่างไฟ มาบอกทำเหี้ยไร! ไฟดับแล้วฉันจะทำอะไรได้วะ"

สาวน้อยไม่ยอมยังคงดึงแขนเขาให้ออกห่างจากผู้หญิงอีกคน สายตาบ่งบอกถึงความหึงหวง สุดท้ายไฟแช็กจึงลากตัวแป้งฝุ่นออกมา

นอกร้าน

"เป็นห่าอะไรเนี่ย!!" เขาตวาด

"พี่ช่วยเห็นใจหนูหน่อยได้ไหม ไฟที่บ้านดับมืดทั้งซอยหนูกลัวมากไม่อยากอยู่คนเดียว"

"ทำไมเธอน่ารำคาญวุ่นวายขนาดนี้!"

"หนูทำดีกับพี่ทุกอย่างทำไมถึงไม่พอใจบ้าง"

"ฉันไม่พอใจตั้งแต่ต้องได้แต่งงานกับเธอแล้วเว้ย! เธอก็รู้ว่าฉันไม่เต็มใจสักนิด"

ไฟแช็กชี้หน้าด่ากราดคล้ายกับเก็บกด แป้งฝุ่นทนไม่ไหวร้องไห้ตอบโต้เสียงดัง

"หนูไม่น่ามีผัวอย่างพี่เลย!"

"แล้วใครกันที่อยากได้ฉันจนตัวสั่น? ถึงขั้นยอมนอนอ้าขาให้ตอนกูเมาไร้สติ จนสุดท้ายก็ต้องมารับผิดชอบด้วยการแต่งงานเนี่ย!!"

"ก็ที่ไร้ยางอายเพราะหนูรักพี่ไง!"

"เออ! งั้นก็อย่าพูดมากน่ารำคาญ มาทำหน้าที่เมียดิ ถึงฉันไม่ได้รักเธอ แต่กูอยากครับ"

"อ๊ะ!! หนูเจ็บนะ~"

"อย่าทำสำออยได้ไหม จับนิดจับหน่อยจะเป็นจะตาย ตอนจับฉันทำผัวไม่เห็นเธอจะขัดขืนตรงไหน ร่านขนาดนี้ไม่ต้องแอ๊บตอแหล"

"พี่ไฟแช็ก ฮึกกก~"

"อย่าร้องไห้โว้ย รำคาญหงุดหงิด!!"