บทที่ 3 EP.3 โคตรน่าเบื่อ

แรงเหวี่ยงจนตัวเล็กกระแทกเบาะที่นั่ง เขาลากกลับมาขึ้นรถ ไม่อาจทนความเจ็บปวดไหวจึงร้องไห้ออกมา ทำให้ไฟแช็กที่อารมณ์ร้อนฉ่าสงบลง รีบขับรถกลับไปถึงบ้านอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คว้าหมอนกับผ้าห่มออกมานอนห้องโถงลำพัง

เช้าวันต่อมา

แป้งฝุ่นยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะเหมือนเช่นทุกครั้ง มองชายหนุ่มที่รักเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาจากห้องนอน เขาสวมใส่เพียงกางเกงวอร์ม โชว์ซิกซ์แพ็กแกร่งท่อนบน รอยสักของเขาที่อยู่ตรงหน้าอกนั้น เขาจัดการสักเองด้วยการมองสะท้อนผ่านกระจก เรียกว่าพรสวรรค์ของจริง

"หนูขอโทษนะคะเรื่องเมื่อคืน" ตัวเล็กเดินเข้ามาใกล้ "ขอโทษที่เถียงพี่เมื่อคืนนี้"

"นึกว่าจะไม่สำนึกว่าตัวเองผิด!"

"หนูแค่กลัว เพราะที่บ้านแล้วก็ในซอยไฟดับมืดหมดเลย หนูอยู่คนเดียว"

"ก็อยู่คนเดียวมาตลอดไม่ใช่เหรอ จะดัดจริตเพราะกลัวอะไรกับอีแค่ไฟดับ"

"พี่คะ ฮึก~"

"อย่าร้องไห้อย่าให้เห็นน้ำตา! รำคาญ!" พูดจบเขาก็ซัดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ ตักข้าวพร้อมกับอาหารที่ตัวเล็กทำให้เข้าปาก แป้งฝุ่นยิ้มดีใจเพราะในเมื่อเขายอมกินข้าวที่เธอทำก็แปลว่าไม่ได้โกรธมากถึงขนาดทำลายความสัมพันธ์ที่มีอยู่

สวนหน้าบ้าน

ถ้าหากวันไหนไฟแช็กไม่ไปร้านสัก เขาก็จะดูแลดอกไม้ในกระถางของตัวเองเสมอ กำลังยืนรดน้ำต้นไม้ สาวน้อยก็เดินเข้ามาพร้อมน้ำดื่ม

"ดอกไม้สีม่วงในกระถางใบนี้สวยจังเลยค่ะ"

"ฉันได้เมล็ดพันธุ์มาจากเพื่อนของแม่"

"ดีจังนะคะ หนูชอบมาก"

"อย่าเสแสร้ง ถ้าเธอชอบมันจริงฉันก็ต้องรู้ตั้งแต่แรก นี่เธอไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ"

"เพราะว่าหนูมีงานให้ต้องทำเยอะแยะ ไหนจะต้องดูแลบ้านทำความสะอาด เก็บของใช้พี่ที่ทำเลอะตลอดเวลา แล้วยังต้องไปดูแลทำความสะอาดที่ร้านสักของพี่ด้วย ก็เลยยุ่งๆ"

"ถ้าการดูแลฉันมันลำบากมากจะอยากมาเป็นเมียทำไมวะ เราหย่ากันเลยไหมล่ะ"

ท่าทีพูดเล่นแต่จริงจัง เขาไม่อยากแต่งงานตั้งแต่แรก ไม่ชอบมีพันธะผูกพันทางใจหรือทางกายทั้งนั้น แต่อีกฝ่ายยังคงตอบกลับคำเดิม

"หนูไม่หย่าค่ะ หนูรักพี่"

"โอ๊ยยย! กูไม่น่าเกิดมาหน้าตาดีเลย"

"หนูไม่ได้รักพี่เพราะแค่หน้าตาดี"

"เพราะว่าฉันทั้งยาวทั้งใหญ่มันเลยถึงใจเธอใช่ไหม เหอะ~แต่รู้ไหมว่าเธอมันโคตรน่าเบื่อ นอนกับเธอเหมือนนอนกับท่อนไม้ แข็งทื่อไร้ความรู้สึก ฉันนี่แม่งโคตรโชคร้ายเลยที่ได้เธอเป็นเมีย"

คำพูดฆ่าคนตายได้ไม่เกินจริง

ไฟแช็กบ่นแต่คำด่าทอเสียดสีบ่อยครั้ง โดยไม่สนใจความรู้สึกของแป้งฝุ่นเลยแม้แต่น้อย ถึงเธอจะน้ำตาคลอแต่ก็พยายามอดทนอดกลั้น เพียงหวังว่าสักวันเขาจะใจอ่อนรักตอบเธอบ้าง

ช่วงบ่าย

ห้างสรรพสินค้า

"ดีใจจังเลยค่ะที่ได้ออกมาข้างนอกกับพี่" แป้งฝุ่นยิ้มแป้นเดินเคียงข้างกับไฟแช็ก

"ฉันไม่ได้อยากพาเธอมาเที่ยว แต่แม่บังคับให้พาเธอมาเลือกของใช้ให้กับผู้ใหญ่ ตอนนี้เธออยู่ในฐานะเมีย ก็ต้องไปออกงานกับฉันบ้าง"

"ถึงอย่างนั้นหนูก็ดีใจค่ะ ฝากขอบคุณคุณแม่ด้วยนะคะที่เอ็นดูหนู"

"รู้เอาไว้ว่าแม่ของฉันไม่ได้เอ็นดูเธอ แต่เพราะไม่อยากให้ชื่อเสียงที่สะสมมานานนั้นด่างพร้อยต่างหาก อย่าพูดมากจะเลือกอะไรก็ไปหยิบเอา"

"แขกของคุณแม่อายุเท่าไหร่คะ แล้วก็เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย หนูจะได้เลือกของใช้ได้ถูก"

"ผู้หญิงรุ่นป้ามั้ง"

เขาตอบเหมือนไม่เต็มใจเพราะไม่ชอบไปไหนมาไหนกับแป้งฝุ่น ขณะที่ตัวเล็กเดินไปยังกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดัง ไฟแช็กก็ยืนกดโทรศัพท์อยู่ไม่ไกล สักพักก็มีเสียงใสกล่าวทัก

"สวัสดีค่ะ" ทันทีที่แหงนหน้ามองปรากฏว่าเป็นสาวสวยผมบลอนด์ลอนยาว "ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ พอดีเห็นยืนอยู่คนเดียว"

"ไฟแช็กครับ มีอะไรหรือเปล่า"

"อุ๊ย ชื่อแปลกจังเลยนะคะ แต่หล่อ"

"แล้วไม่ทราบว่าคุณสวยมีอะไรให้รับใช้ครับ"

"แพนแค่อยากจะขอไอจี"

หมับ!

โทรศัพท์ของสาวสวยถูกคว้าไป พร้อมกับกดไอจีโปรไฟล์ให้ ก่อนจะส่งคืนอย่างรวดเร็ว

"อ..อะไรคะ?" สาวสวยมองหน้า เพราะคนที่คว้าโทรศัพท์ไม่ใช่ชายหนุ่มที่หมายปอง

"ไอจีไงคะ" แป้งฝุ่นตอบกลับ

"นี่ไอจีใคร"

"เมียค่ะ!"

พูดแค่ประโยคเดียวก็รู้ความหมาย เพราะไอจีที่ให้เป็นของแป้งฝุ่นเอง สาวสวยผมบลอนด์ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินจากไป แน่นอนว่าผิดหวังกับการออกตัวแรง

"อากาศร้อนเลยทำให้อาการบ้ากำเริบหรือไง" ไฟแช็กบ่นพลางจับมือเรียวที่คล้องแขนไว้ออก

"ก็มันมาจีบพี่!" ตัวเล็กทำหน้างอแง

"อย่าเยอะได้ไหม!"

"ชิ เห็นผู้ชายหล่อหน่อยก็วิ่งเข้าใส่ หนูอยากเอาป้ายมาแขวนคอพี่ด้วยซ้ำว่ามีเจ้าของแล้ว!"

"อย่างเธอไม่เรียกเจ้าของเรียกเจ้าที่ จะสิงฉันอยู่แล้ว!! ถอยไปหน่อยได้ไหมแป้งฝุ่น"

"ไม่ค่ะ! จะอยู่ใกล้ๆ พี่ อิอิ"

ท่าทางทะเล้นสุดแสนน่ารัก ไม่รู้ว่าทำให้หัวใจด้านชาของชายหนุ่มนั้นหวั่นไหวได้บ้างหรือเปล่า แต่ไม่ว่าจะเจอเขาในช่วงอารมณ์ไหนเธอก็รับมือได้เสมอ

ทุกอย่างก็ล้วนเป็นเพราะคำว่า 'รัก' คำเดียว