บทที่ 4 EP.4 เพื่อนสนิท
ตึก
ตึก
ทั้งคู่ยังเดินเลือกของตามที่แม่สั่ง เสียงฝีเท้าของใครบางคนวิ่งตรงเข้ามาหา
"แป้งฝุ่น" รอยยิ้มสวยบาดใจพร้อมทั้งโผเข้ากอด "ปิดเทอมไม่ได้เจอกันเลยคิดถึง"
"โยเกิร์ต! มาไงเนี่ย" แป้งฝุ่นตกใจ
"มากับคุณแม่"
"สวยขึ้นจัง"
"ไม่ต้องชมเลยนะ ฮ่าๆ เพราะว่าเราไปตัดผมใหม่มา สวัสดีค่ะพี่ไฟแช็ก"
โยเกิร์ต เพื่อนสาวคนสนิทของแป้งฝุ่น ทั้งคู่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันคณะเดียวกัน เพราะแป้งฝุ่นเข้ากับคนอื่นได้ยาก มีเพียงเพื่อนสาวคนนี้ที่คอยดูแลจนกลายเป็นมิตรภาพดีๆ
"สวัสดีครับ" ไฟแช็กทักทายตอบ
"มาเที่ยวกันหรือคะ" โยเกิร์ตถาม
"เปล่าหรอก มาซื้อของตามที่แม่สั่งเฉยๆ"
"ซื้อของเสร็จหรือยังคะ พอดีจะยืมตัวของแป้งฝุ่นไปเที่ยวเล่น ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว"
"ตามสบายครับ"
เพราะรู้ว่าแป้งฝุ่นไม่มีเพื่อนที่ไหน เขาจึงยอมตามใจเดินตามหลังสองสาวไปอย่างใกล้ชิด ผู้หญิงกับการช้อปปิ้งเป็นของคู่กัน กว่าจะซื้อของทุกอย่างเสร็จก็เกือบพลบค่ำ
"หิวมากเลย" แป้งฝุ่นลูบท้อง
"กินชาบูกันไหม" ไฟแช็กถาม
"จริงด้วย! วันก่อนเห็นโยเกิร์ตแชร์ลงสตอรี่ว่าอยากกินชาบูร้านดังในห้างนี้พอดีเลย"
"งั้นไปกินฉันเลี้ยงเอง"
โยเกิร์ตที่เดินควงแขนแป้งฝุ่นก็รีบยกมือไหว้ขอบคุณ จากนั้นสองสาวก็วิ่งไปยังร้านชาบูที่ว่า เป็นอีกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มของแป้งฝุ่นเต็มเปี่ยมบนใบหน้า ถือว่าได้มาเที่ยวปลดปล่อย
บนรถ
หลังจากไปส่งเพื่อนสนิทของแป้งฝุ่น ไฟแช็กก็ขับรถตรงไปเพื่อกลับบ้าน ตัวเล็กที่นั่งข้างพูดเสียงแหลม "จะหนาวแล้วเดี๋ยวหนูถักผ้าพันคอให้พี่ใช้ดีกว่า แบบไหมพรมอุ่นมากนะคะ"
"ไม่เอา!"
"เอาเถอะค่ะ หนูถักให้ฟรีไม่คิดเงิน"
"อย่าตลก ฉันไม่ใช่เด็กนะ"
"ใครบอกว่าผ้าพันคอไหมพรมใช้ได้แค่เด็กคะ วัยไหนก็ใช้ได้ทั้งนั้นแหละ กันหนาวได้ดีมาก"
"ฉันบอกว่าไม่เอาไง"
"แต่หนูจะถักให้ค่ะ"
ไม่อยากโต้เถียง เขาพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ ชีวิตรักถึงแม้ไม่ค่อยสุขสม แต่การเลี่ยงการปะทะก็ทำให้ทั้งคู่สามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้
สัปดาห์ผ่านไป
ร้านสัก ฮอตไฟฉี
"นี่เธอพูดจริงเหรอเนี่ย!!" ไฟแช็กขมวดคิ้วเมื่อตัวเล็กนำผ้าพันคอไหมพรมที่ถักมาคล้องคอให้
"หล่อมากๆ ค่ะ"
"โคตรเชย"
"ไม่เชยค่ะ สีน้ำเงินเข้มเหมาะกับพี่"
"ตาเธอมีปัญหาหรือเปล่าวะ อีกอย่างฉันอยู่ประเทศไทยร้อนจะตายห่า"
"พี่ก็เก็บไว้ใช้ตอนที่หนาวไงคะ"
เขาพยายามจะเดินหนีแต่เธอก็ขวาง เขย่งปลายเท้าเนื่องจากส่วนสูงที่เตี้ยเกินกว่าจะเอื้อมถึง จนกระทั่งการทรงตัวไม่นิ่งล้มหัวกระแทกอก ครั้งนี้หัวใจของไฟแช็กเต้นถี่มากกว่าปกติ ยิ่งได้กลิ่นครีมทาผิวโชยปะทะจมูก จึงต้องรีบผละถอย
"ซุ่มซ่าม!" เขาบ่นพึมพำจากนั้นก็รีบไปเตรียมอุปกรณ์สักให้ลูกค้าที่นัดหมาย
"มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ" ตัวเล็กยังตามตื๊อ
"ช่วยไปไกลๆ ได้ไหม รำคาญ"
"พี่พูดว่ารำคาญหนูวันละร้อยครั้งไม่เบื่อหรือคะ แล้วพี่คิดจะหยุดพูดเมื่อไหร่"
"รำคาญ! ครั้งที่หนึ่งร้อยหนึ่ง"
"พี่ไฟแช็กอะ ฮ่าๆ"
เธอรักเขาจนจมปลักไม่ยอมมองเห็นความเป็นจริงว่าเขาไม่เคยใส่ใจ ก็ได้แต่พร่ำเพ้อว่าสักวันจะถูกรักตอบกลับมาบ้าง แต่วันนั้นก็ไม่รู้ว่ามีจริงไหม
เวลาสองทุ่ม
แป้งฝุ่นไปงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่เพื่อนร่วมห้อง วันนี้แต่งตัวน่ารักสดใสเรียบร้อย
"กระเป๋ารุ่นนี้แพงมาก!" ทุกคนรุมล้อมโยเกิร์ตที่ถือกระเป๋าใหม่มาอวด
"อืม คุณพ่อซื้อมาจากปารีส"
"ดีจัง ทั้งสวยทั้งรวย ไฮโซอีกต่างหาก"
"ไม่หรอก ก็แค่ของฝากจากพ่อ"
"อย่าปฏิเสธเลย โยเกิร์ตโชคดีเกิดมาครบเครื่อง ทั้งฐานะรูปร่างหน้าตา"
ทุกคนต่างชื่นชมกันยกใหญ่ แต่โยเกิร์ตไม่ชอบสุงสิงกับใครมีเพียงแค่แป้งฝุ่นที่เธอคุยด้วย
ยิ่งดึกยิ่งคึกคักแป้งฝุ่นถูกบังคับให้เล่นเกมวงเหล้าจนกระทั่งเมาแอ๋ จึงรีบเดินโซเซออกมาจากงานกดโทรศัพท์หาไฟแช็ก
ร้านสัก ฮอตไฟฉี
ครืนนน ครืนนน
"ว่าไง"
(พี่ทำอะไรอยู่คะ)
"กำลังจะปิดร้าน พอดีลูกค้าชวนไปเที่ยวต่อ"
(ช่วยมารับหนูหน่อยได้ไหม เฮือก~)
"นี่เธอเมาเหรอ ทำไมเสียงเป็นงั้น"
(นิดหน่อยค่ะ แฮ่)
"เรียกแท็กซี่กลับเองเถอะ บอกแล้วไงว่าจะไปเที่ยวผับกับลูกค้าต่อ แค่นี้นะ"
ยังคงความไม่ห่วงใย แป้งฝุ่นกำลังจะกดวางสาย แต่ได้ยินเสียงใครบางคนพูดแทรกผ่านโทรศัพท์
(ให้เราไปส่งบ้านไหมแป้งฝุ่น รถเราเบาะนิ่มซิ่งได้แบบไม่มีกระตุก แต่เธอไม่น่าจะกลับไวเลยนะ ไปร้องคาราโอเกะกันต่อดีไหม ยันสว่างไปเลย)
"ฮัลโหล!!" ไฟแช็กตวาด
(ขาาาา)
"เออ! เดี๋ยวไปรับ รออยู่นั่นแหละห้ามไปไหน"
(พี่จะมารับหนูจริงปะ)
"กำลังจะออกไป"
ไฟแช็กขมวดคิ้วย่นคว้ากุญแจแล้วขับรถหรูออกไปอย่างว่องไว เพราะเสียงปลายสายคือผู้ชาย คงจะเป็นเพื่อนร่วมห้อง ขณะจอดติดไฟแดงก็บ่นพึมพำ "สาระแนจะมาส่งผู้หญิงที่เมา คิดจะลวนลามละสิ หึ! ไอ้พวกตัวเหี้ย!!"
