บทที่ 5 EP.5 เด็กแว่นแรด!
บนรถ
"คนหล่อ คนเท่ คนหน้าตาดี" เพราะต้องขับรถยาวนานเกือบครึ่งชั่วโมง จากที่แค่มึนเมาก็กลายเป็นเมาแอ๋ ตัวเล็กที่นั่งเบาะข้างใช้มือเกลี่ยกรอบหน้าของชายหนุ่ม
"นั่งนิ่งๆ!" ไฟแช็กตะคอก
"ไม่อยากนั่งนิ่งๆ อยากเข้าไปนั่งในใจพี่ได้ปะ"
"เมาแล้วเรื้อนหรือไง ยัยเด็กแว่น"
"ทำไมต้องดุด้วยคะ พี่ชอบดุด่าหนูตลอดเวลา รู้ไหมว่าหนูน้อยใจ ฮือออ~"
"เฮ้ย! อย่าร้องไห้"
รถจอดติดไฟแดงทำให้เขาต้องเหลียวมามอง วันนี้ใบหน้าอ่อนหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางแถมลิปสติกยังเป็นสีแดง แว่นที่สวมใส่ไม่ได้ทำให้ความสวยลดน้อยลงแม้แต่สักนิด
ไฟแช็กรีบตั้งสติ
"ผู้ชายที่พูดแทรกโทรศัพท์มันเป็นใคร"
"คนไหนหรือคะ..อ๋อ เพื่อนร่วมชั้นเรียนค่ะ"
"มันอาสามาส่งเธอทำไม"
"เพราะหนูสวยเขาเลยมาจีบค่ะ"
"อันนี้กวนตีนหรือพูดจริง"
"พูดจริงค่ะ! เพราะเขาชอบมาให้ช่วยสอนทำรายงาน บางทีก็ซื้อดอกไม้กับขนมมาให้ แต่หนูไม่รับไม่สนหรอกนะคะเพราะหนูแต่งงานมีสามีแล้ว"
ยังคงหนักแน่นในใจ เป็นเหตุผลที่ทำให้ไฟแช็กยิ่งมั่นอกมั่นใจ คิดเสมอว่า..ไม่ว่าเขาจะทำเลวแค่ไหน ผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่ยอมจากไปอย่างแน่นอน
บ้านซอยสี่
มาถึงก็พยุงตัวเล็กมานั่งโซฟากลางห้องโถงเปิดเพียงไฟสีส้มสลัว "พี่คะ"
"อะไรอีก" ไฟแช็กจะเดินไปปิดประตูก็ถูกคว้าแขน
"หนูอยากเกิดเป็นแว่นตา"
"ทำไม..."
"เพราะถ้าหนูเกิดเป็นแว่นตาพี่จะได้จับถ่างขาแล้วเอาหน้าซุก วี้ดวิ้วววว~ฮ่าๆ"
"ทะลึ่งเด็กแว่น!!"
คำพูดจาลามกติดตลกทำให้ไฟแช็กที่เย็นชาเผลอหัวเราะออกมา แม้จะตะโกนเสียงดังเชิงไม่พอใจก็ตาม มือไม้ของเธอยังไม่นิ่งลูบไล้แขนแกร่ง
หมับ!
"เมาแล้วก็ไปนอน" ไฟแช็กจับไหล่
"ไม่อยากนอน อยากมองหน้าพี่อยู่แบบนี้"
"เหอะ ฉันไม่ให้เธอมองหรอก"
"อ๊ะ! พี่ไฟแช็ก"
ได้ทีก็เอาใหญ่ เขาถอดแว่นตาของเธอวางไว้บนโต๊ะ แน่นอนว่าภาพทุกอย่างเลือนราง แต่ก็พยายามเพ่งเล็งจนไม่รู้ตัวว่าขยับใบหน้าสวยเข้าใกล้จมูกโด่งของเขาแทบจะทิ่มตาอยู่แล้ว
"ใกล้ไป"
"หนูรักพี่จังเลย"
"เธอบอกฉันทุกวัน"
"แล้วเมื่อไหร่พี่จะรักหนูบ้าง"
"ชาติหน้าเธอรอไหวไหมล่ะ"
"ไหวค่ะ!"
น้ำเสียงยังคงแน่นหนัก แต่ครั้งนี้เขาไม่ยอมที่จะถอยห่าง ริมฝีปากสีชมพูทำใจสั่น แม้จะเห็นแค่เลือนรางแต่ก็รู้ทิศทางจังหวะ แป้งฝุ่นหลับตาพุ่งเข้าจูบอย่างจัง เพราะว่าเธอโหยหาเขาเหลือเกิน อีกทั้งเพราะดื่มแอลกอฮอล์จึงมีความกล้า
เคว้ง!
มือตัวเล็กปัดโดนของตกแต่ง เป็นฝ่ายรุกเขาแต่โดนสวนกลับ เธอแค่จูบแต่เขาทั้งจับนมบีบขยำ สอดลิ้นเข้าเกี่ยวพัลวัน จนกลืนกินน้ำลายแทบไม่ทัน คนตัวสูงยืนโน้มลงมาดูดปากตอบสนองความเร่าร้อน ไม่บ่อยนักที่ไฟแช็กจะแตะต้องตัวของแป้งฝุ่น และ ครั้งนี้เขาไม่ปฏิเสธ
"อ๊ะ!" เสียงแหลมหวีดดัง เสื้อผ้าถูกถอดโยนทิ้งจนร่างกายเปลือยล่อนจ้อน ริมฝีปากหนาตะปบดูดเม็ดนมสีชมพูอย่างอร่อย วนลิ้นเป็นวงกลมสลับเลียจนน้ำลายแฉะ ความเสียวพุ่งอัดกระแทกจนต้องแอ่นเต้าสู้ "เสียว~หนูเสียว"
"ถ้ารู้ว่าเมาแล้วร่านขนาดนี้คงไม่ให้ไป!"
"แต่หนูไม่เคยร่านกับใคร"
"ก็ดี! อย่างน้อยเมาก็ยังรู้ตัว หึ"
"หนูน่ะ..รักแค่พี่นะคะ"
"งั้นคืนนี้ให้เป็นเมีย จะเลียให้ล้มเลย"
ไม่ใช่แค่คำพูดแต่ตัวเล็กถูกจับสองขาถ่างกว้าง โดยที่ร่างกายล้มตึงกึ่งนั่งกึ่งนอนตรงโซฟา ส่วนเขาคุกเข่าบนพื้นพรมจ่อใบหน้าหล่อเหลาลงตรงหว่างขา แม้แสงไฟสลัวแต่ก้มมองเห็นกลีบชมพูเนื้อเด่นชัด "ไม่สังเกตเลยว่าของเธอมันอูมฉิบหายแป้งฝุ่น น่ากัดน่าเอาลิ้นขย้ำ!"
พูดจบก็พุ่งริมฝีปากประกบกลีบร่องขนบาง ใช้สองมือแหวกเนื้อนูนจนเห็นเม็ดเล็กที่เด่นสู้สายตา ก่อนจะลากเรียวลิ้นตะบี้ตะบันพร้อมผงกศีรษะขึ้นลงเพิ่มความเร็ว มือน้อยๆ กระชากผมของชายหนุ่มเพราะเสียวจนดิ้นพล่าน เสียงครางระงมดังปนเสียงดูด จ๊วบจ๊าบ น้ำเมือกสีใสกระเด็นตามจังหวะกระดกปลายลิ้น
"พี่ไฟแช็ก อ๊ะะะ~"
"น้ำแตกคาลิ้นฉันเลยเด็กแว่น ซี้ด"
"ดูดอีก ดูดหนูแรงๆ"
"ยัยบ้านี่ร่านชะมัด!"
ไม่อาจต้านทานความเร่าร้อนที่ถูกท้าทาย ไฟแช็กถอดเสื้อผ้าตัวเองโยนทิ้ง ยกร่างอรชรที่อ่อนปวกเปียกเนื่องจากมึนเมาวางราบกับพื้น จากนั้นขึ้นคร่อมประกบพลิกหัวสลับหาง ท่อนเอ็นแกร่งแข็งรู้งาน แทงเข้าปากให้ตัวเล็กอมดูด ส่วนใบหน้าหล่อจ่อลงหว่างขา ละเลงเล่นลิ้นเลียจนน้ำเมือกแฉะเหนียวยืด แป้งฝุ่นเองก็พยายามอมท่อนเนื้อที่ใหญ่จนแทบอยากสำลัก เพราะเขาหลั่งน้ำเสียวปนน้ำหล่อลื่นออกมาตามสัญชาตญาณ
"เชี่ยยย! จะแตก!"
ปึกกกก!
น้ำกามอัดพุ่งเข้าปากตัวเล็กเต็มเหนี่ยว แต่เขาไม่ยอมหยุดยั้งความเสียวแค่นี้ รีบจับให้เธอนั่งคร่อมใบหน้าหลวมๆ โดยที่ตัวเองนอนหงาย "บดรูใส่ลิ้นฉันสิ แล้วแตกน้ำเสียวออกมา จะกลืนกินทุกหยดให้สมกับความร่านเธอเลย"
'อ๊ะ~อ๊าาาส์!!'
เสียงแห่งความเสียวดังสนั่น เขาไม่ปรานีบดขยี้เธอแค่เรียวลิ้นก็ดิ้นพล่านแทบขาดใจ หลังจากที่กระทำจนหนำใจก็อุ้มตัวเล็กไปต่อที่ห้อง กระแทกจนเตียงดังไม่หยุดต่อเนื่องหลายชั่วโมง
นี่ขนาดปากบอกว่าไม่ได้รักไม่ได้ชอบ? แต่กระทำจนสลบในอ้อมกอดเพราะหมดแรง
