บทที่ 6 EP.6 พรหมลิขิต

 วันเสาร์

คลับ YOU.

"เป็นไงมึง" หวังถามไฟแช็ก "นี่ขนาดเปิดร้านสักเล่นๆ ยังมีคนมาต่อคิวเยอะมาก"

"มึงรู้ไหมว่าทำไม"

"ทำไมวะ"

"เด็กแว่นนั่นเอาร้านกูไปลงเพจโปรโมตซะยิ่งใหญ่อลังการคนติดต่อมาจนกูงง!"

"ก็ดีแล้วไงเมียช่วยผัวทำมาหากิน"

"กูไม่ได้อยากมีเมีย!"

ไฟแช็กยังหวงอิสระแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตามเขาก็ยังรู้สึกเสียดายที่ต้องแต่งงาน

"ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้แต่งกับเด็กแถวบ้านที่รู้จักกันตั้งแต่เด็ก" ไฟแช็กย้อนความหลัง

"พรหมลิขิตไง" หวังฉีแซว

"พรหมลิขิตหรือเวรกรรม แล้วที่สำคัญเป็นกรรมของกูด้วย!!"

"มึงจะได้เลิกเคียว! องคชาตมึงจะได้อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งบ้าง ฮ่าๆ ใช้งานเยอะเกิน"

"มึงก็ใช่ย่อยนะครับ"

สองหนุ่มเพื่อนซี้ยังคงทะเลาะเชิงเย้ยหยัน สักพักก็มีสาวสวยเดินเข้ามานั่งริมข้าง มือเรียวลูบไล้ไหล่กว้างของไฟแช็กพร้อมโน้มตัวกระซิบกระซาบ จากนั้นเขาก็ลุกเดินตามออกไป

หลังคลับ

ปึก!

แผ่นหลังหนาปึกถูกผลักกระแทกติดกำแพง สองสายตาส่อแววเสน่หายั่วยวนกันไปมา

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"

"คิดถึงน้องมิ้วเหมือนกัน"

"แน่ใจนะคะว่าคิดถึง ดีเอ็มไปก็ไม่ตอบกลับ"

"พี่เพิ่งเปิดร้านสักใหม่งานก็เลยยุ่ง"

เพราะเป็นคู่นอนเก่าเลยไม่ต้องพูดถึงรสนิยมเรื่องความร้อนแรงที่เธอผู้รู้จักมักคุ้น ไฟแช็กหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบควันสีขาวโขมง ส่วนสาวสวยก็คุกเข่านั่งลงจดจ่ออยู่กับเป้าที่เริ่มตึงเพราะอวัยวะแข็งรู้งานมันพองโต มือเรียวรีบปลดเข็มขัดเธออยากจะเล่นอนาคอนดายักษ์เต็มทน

ครืนนน ครืนนน

เสียงโทรศัพท์ดังอยู่ในกระเป๋าไฟแช็กจึงรีบล้วงขึ้นมา เมื่อมองหน้าจอเขาก็ขมวดคิ้วเพราะเป็นคนที่ไม่อยากจะเจรจาด้วยที่สุด

"มีอะไรอีกยัยแว่น!"

(หนูทำเสื้อพี่ไหม้ค่ะ) 

"เอาไปทิ้งสิ จะโทรมาทำไมเรื่องแค่นี้"

(คือว่า....คือ) 

เสียงปลายสายดูเหมือนจะมีเรื่องอึดอัดใจคำพูดติดขัดเริ่มทำให้ไฟแช็กสงสัย

"เป็นอะไร"

(แต่เป็นเสื้อตัวโปรดพี่นะคะ หนูขอโทษ) 

"ตัวไหน"

(ลายดอกทอง) 

"เหี้ยยยย!!"

ยังไม่ทันได้เริ่มบทสวาท ไฟแช็กรีบทิ้งบุหรี่ในมือพร้อมใช้เท้าเหยียบจนควันจางหาย จากนั้นร่ำลาสาวคู่นอนบอกว่าวันนี้คงไม่สะดวกแล้วก็รีบวิ่งออกจากร้านไป เหยียบรถหรูมิดไมล์เพื่อกลับบ้านเคลียร์ปัญหาเรื่องที่เกิดขึ้น

บ้านซอยสี่

แกร๊ก

ทันทีที่ประตูเปิดเข้ามาก็จ้ำอ้าวมายังกลางห้องโถงที่มีเสื้อวางกองเป็นภูเขา

"เธอรีดผ้าภาษาอะไรวะ!!" 

"หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ"

"แล้วไหม้ไปกี่ตัว?!"

"แค่ตัวเดียวค่ะ"

"โอ๊ย แล้วเป็นตัวโปรดของกูอีก!"

คำด่าทอเริ่มออกมาจากปากไม่พัก แต่ครั้งนี้แปลกนิดหน่อยเพราะตัวเล็กเอาแต่นั่งนิ่งก้มหน้า "ด่าแค่นิดหน่อยทำเป็นซึม!! ไม่ตบให้ฟันกระเด็นหลุดออกมาก็ดีแค่ไหนแล้ว"

อารมณ์ฉุนเฉียวยังถาโถมไม่พัก แต่ตัวเล็กกลับไม่ตอบโต้

"เป็นอะไรแป้งฝุ่น?" ครั้งนี้น้ำเสียงอ่อนลง

"หนู โดน"

"โดนอะไร..."

"หนูโดนไฟดูดค่ะ"

"ฮะ!! แล้วทำไมไม่บอกฉันวะ"

เสื้อตัวโปรดที่อยู่ในมือถูกเขวี้ยงลงพื้น เขารีบตรงดิ่งเข้ามาหาแล้วจับร่างกายของตัวเล็กพลิกไปมา ก่อนจะรีบคว้ากุญแจเพื่อจะพาไปหาหมอ

"ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ! ดีขึ้นแล้วแค่ ตะ..ตกใจ"

"แล้วทำไมถึงโดนไฟดูดได้"

"เตารีดมันพังแต่หนูแอบซ่อมแล้วมันก็ยังใช้ได้ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยนะคะ"

"เฮ้ย!! เธอไม่ใช่ช่างที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องเครื่องใช้ไฟฟ้าซ่อมเองแบบนี้มันอันตรายตายมานักต่อนักแล้วนะ โอ๊ยกูจะบ้าาา!!"

"ตอนโดนดูดหนูกลัวมากๆ ฮึก"

น้ำตาที่กลั้นเอาไว้เริ่มไหลออกมาแต่รู้ว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงงอแงจึงรีบใช้หลังมือปาดเช็ด

"เจ็บไหม" น้ำเสียงไฟแช็กถามห่วงใย

"เจ็บค่ะ"

"เธอนี่แม่ง...เฮ้อ"

"หนูขอโทษนะคะที่สร้างแต่ปัญหา"

ครั้งนี้เขาไม่ด่าทอแต่กลับใช้มือลูบผมยาวเพื่อปลอบประโลมความตกใจที่เกิดขึ้น

ควับ!

แป้งฝุ่นโผเข้ากอดร้องไห้สะอื้น พรั่งพรูความรู้สึกออกมา

"หนูกลัวว่าตายแล้วจะไม่ได้เจอพี่ ฮือ~"

"จะตายแล้วยังคิดถึงแต่ฉันอีก"

"หนูรู้ดีว่าถ้าตายไปคนดีอย่างหนูจะต้องได้ขึ้นสวรรค์ แต่คนไม่ดีอย่างพี่ก็ต้องลงนรก"

"ขอบคุณที่อวยพร ถุ้ยยย!! เดี๋ยวเธอจะได้ตายจริงปากดีนักเด็กแว่น"

"หนูล้อเล่นค่ะ ฮึบ~ ตะ แต่หนูกลัวมาก"

"จากนี้ไปถ้าอะไรพังให้มาเบิกเงินที่ฉันไปซื้อไม่ต้องซ่อมเองมันอันตราย!"

"ได้ค่ะ"

"ฉันเองก็ผิดที่มาถึงก็ด่าเธอไม่ยอมฟังอะไร ดีนะที่เธอไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน"

เขาพูดจาอ่อนลง ถึงจะยังปากร้ายแต่สายตาส่อแววถึงความเป็นห่วงและกังวล รีบตรวจเช็กอุปกรณ์ไฟฟ้าภายในบ้านทุกชิ้นเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาซ้ำ อีกทั้งยังดูแลตัวเล็กอย่างดี เตรียมยาให้กินและพากลับเข้าไปพักผ่อนโดยนอนอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน มือเรียวสวมกอดร่างกำยำไว้

คงเป็นคืนที่นอนหลับฝันดีมากๆ แน่เลย