บทที่ 9 EP.9 สารภาพรัก..

บ้านซอยสี่

เมื่อคืนได้นอนกอดผู้ชายที่รักอย่างอบอุ่นใจ วันนี้จึงกระตือรือร้นรีบทำความสะอาดบ้านพร้อมทั้งเดินออกมารดน้ำในกระถางต้นไม้ของเขาอย่างหน้าชื่นตาบาน กระทั่งผ่านไปสักพัก

ติก'

(โยเกิร์ต : ไปห้างกันไหม) 

(แป้งฝุ่น : วันนี้ไม่ว่างเลยต้องทำความสะอาดบ้าน พี่ไฟแช็กงานก็ยุ่งมากด้วย) 

(โยเกิร์ต : จะชวนไปซื้อของสักหน่อย) 

(แป้งฝุ่น : ขอโทษนะคงไปไม่ได้) 

หลังจากพูดคุยกับเพื่อนสนิทก็เดินเข้ามาเก็บกวาดตรงห้องโถงใหญ่ เวลาผ่านไปไม่นานก็ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทคนเดิม แต่ครั้งนี้เมื่อพูดคุยจบก็วิ่งกลับขึ้นไปยังห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

โรงพยาบาล

ห้องพิเศษชั้น 3

"โยเกิร์ต!" เพื่อนสาวถูกรถเฉี่ยวจนได้รับบาดเจ็บที่ขา ถูกหามส่งโรงพยาบาลเร่งด่วน

"แป้งฝุ่น" โยเกิร์ตหน้าหงอย

"เจ็บตรงไหนบ้าง! เป็นอะไรมากหรือเปล่า?!"

"ตอนโดนเฉี่ยวตกใจแทบแย่ ดีนะที่มีคนอยู่แถวนั้นมาช่วยเอาไว้พอดี"

"เธอเดินข้ามถนนแล้วรถวิ่งเข้ามาเลยเหรอ"

"อืม เขาอ้างว่าไม่เห็นไฟตรงสัญญาณข้ามถนน พ่อกับแม่ฉันก็ไม่อยู่ด้วยสิ"

"ไม่เป็นไรนะ แต่ฉันอยู่เป็นเพื่อน"

พ่อกับแม่ของโยเกิร์ตทำธุรกิจส่วนตัวจึงเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อยครั้ง ทิ้งลูกสาวอยู่กับป้าแม่บ้าน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไว้เนื้อเชื่อใจเพราะโยเกิร์ตเป็นเด็กดีมาโดยตลอดไม่เคยดื้อรั้น

"แป้งฝุ่น ฉันอยากกินน้ำส้ม"

"แถวนี้มีขายเหรอ"

"ก็ตรงตู้หยอดเหรียญข้างล่างไง"

"ได้สิ รอแป๊บนึงนะคุณเพื่อน"

ด้วยความสนิทสนมแป้งฝุ่นมักทำทุกอย่างให้โยเกิร์ตอยู่เป็นประจำ ทั้งสองสาวสนิทกันจนรู้ความเป็นมาของกันและกันทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องแต่งงานเพราะแป้งฝุ่นไม่เคยเล่าว่าฝ่ายชายจำใจต้องรับผิดชอบเนื่องจากความผิดพลาด

ด้านล่างตึก

ครืน~ครืน~

"ฮัลโหลสวัสดีค่ะ" แป้งฝุ่นรับสายไฟแช็ก

(วันนี้จะพาลูกค้าไปเลี้ยงข้าวไม่ต้องทำอาหารมาให้ เพิ่งสักเสร็จกำลังจะออกจากร้าน) 

"ก็ดีเหมือนกันค่ะหนูจะได้อยู่เป็นเพื่อนโยเกิร์ตที่โรงพยาบาลไม่ต้องรีบกลับบ้าน"

(โยเกิร์ตเป็นอะไร) 

"โดนรถเฉี่ยวขากะเผลกเลยค่ะ ยังไงคืนนี้ถ้าเมามากก็นั่งแท็กซี่กลับไม่ต้องขับรถนะคะ) 

พูดคุยกันเสร็จก็รีบกดวางสาย ตัวเล็กตรงดิ่งไปยังตู้สำหรับหยอดเหรียญน้ำผลไม้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

"ดันมาเสียอะไรตอนนี้!" กว่าแป้งฝุ่นจะได้เครื่องดื่มที่หยอดเหรียญจากตู้มาได้ ก็ต้องรอให้ช่างมาซ่อมเพราะหยอดเงินไปเครื่องดันมีปัญหา แต่เมื่อได้น้ำส้มก็รีบกลับมา

ห้องพิเศษชั้น 3

แกร๊ก

"แป้ง...ฝุ่น" โยเกิร์ตหันมองตะโกนเรียกชื่อเพื่อนแต่ปรากฏว่าไม่ใช่ "พี่ไฟแช็ก"

"โยเกิร์ต! เป็นยังไงบ้าง" เขาตรงเข้ามา

"พี่รู้ได้ไงคะว่าหนูอยู่ห้องนี้"

"ก็ถามจากแป้งฝุ่นมา"

"อ๋อ หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แล้วพี่..."

ควับ

ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดเวลา โยเกิร์ตยืนอยู่ริมระเบียงเดินเข้ามาหา แต่แทนที่เขาจะแค่ถามไถ่แต่ดันสวมกอดไว้ "พี่เป็นห่วงแทบแย่"

"พี่ไฟแช็ก..."

"หลังจากรู้ข่าวพี่ก็ยกเลิกกินข้าวกับลูกค้าแล้วมาหาโยเกิร์ตทันทีเลยนะ ได้มาเห็นกับตาว่าปลอดภัยดีไม่ได้เจ็บมากก็โอเคแล้ว"

"ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงหนูขนาดนี้"

"จะไม่ให้ห่วงได้ไง ก็พี่..ชอบโยเกิร์ต"

ไฟแช็กผละออกพร้อมใช้มือลูบผมยาวสลวย แววตาของเขาห่วงใย น้ำเสียงกระตือรือร้นจริงจัง ส่วนโยเกิร์ตเองก็อึ้งจนแน่นิ่ง ไม่ได้ตอบกลับอะไรเพราะถูกความหล่อกดดัน

ริมประตูด้านนอก

'ฮึกกก~ฮือ~'

ใครจะคิดว่าบทสนทนาทุกอย่าง แป้งฝุ่นได้ยินชัดทุกถ้อยคำ เธอเงื้อมือบิดลูกประตูยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าไปก็เห็นสถานการณ์ที่แสนเจ็บปวดนี้

ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาจะแอบชอบเพื่อนสนิทของเธอ เพราะก่อนหน้าไม่มีท่าทีการแสดงออกอะไร แต่เมื่อย้อนนึกกลับไป ก็ทำให้รู้ว่าไฟแช็กติดตามความเคลื่อนไหวของโยเกิร์ตมาตลอด

ไม่ว่าจะอยากกินอะไร อยากไปเที่ยวที่ไหน เขามักจะชวนแป้งฝุ่นเพื่อให้เธอชวนเพื่อนสนิทอีกที

เป็นแบบนี้เสมอมา

"ทำไม..ฮึกกก~" น้ำตาไหลอาบใบหน้า ตัวเล็กทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้สะอึกสะอื้นแต่ก็รีบดึงมือขึ้นมาปิดปากกลัวว่าเสียงจะเล็ดลอด

ทั้งที่เพื่อนสนิทของเธอไม่ต้องพยายามอะไรก็ได้หัวใจของเขาไปครอง แต่เธอที่คอยดูแลชิดใกล้นอนร่วมเตียงเคียงข้างมาโดยตลอด

กลับเป็นได้แค่เมีย..

ที่เขาไม่ได้ตั้งใจอยากจะแต่งงานด้วย